Dorzecze

Dorzecze to określony obszar lądu, którego wody powierzchniowe są ze sobą powiązane wspólnym kierunkiem odpływu. Chodzi o teren, z którego woda spływająca po powierzchni, a także przemieszczająca się naturalnymi ciekami, ostatecznie trafia do morza przez jeden wspólny obszar ujściowy. Tym ujściem może być bezpośrednie ujście cieku, estuarium albo delta.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• obszar lądu, czyli wyodrębniony teren, z którego następuje odpływ wód;
• wody powierzchniowe, a więc wody znajdujące się na powierzchni terenu i odprowadzane w sposób naturalny;
• cieki naturalne, którymi wody przemieszczają się w kierunku morza;
• wspólne ujście, estuarium lub delta, wskazujące miejsce albo układ miejsc, przez które całkowity odpływ z danego obszaru dociera do wód morskich.

O tym, czy dany teren należy do określonego dorzecza, decyduje zatem naturalny układ odpływu wód, a nie granice administracyjne, własność nieruchomości czy sposób zagospodarowania gruntu. Pojęcie obejmuje zarówno bezpośrednie otoczenie głównego cieku, jak i obszary, z których wody dopływają do niego mniejszymi ciekami naturalnymi. Istotne jest, aby odpływ z całego rozpatrywanego obszaru prowadził do morza przez ten sam ujściowy układ.

W ustawie „Prawo wodne” definicja dorzecza służy wyznaczeniu obszaru, który można traktować jako jedną całość z punktu widzenia krążenia i odpływu wód powierzchniowych. Ułatwia to opisywanie zależności między poszczególnymi częściami sieci cieków oraz określanie, jak wody z danego terenu docierają do morza. Ma to praktyczne znaczenie przy analizowaniu kierunków odpływu, rozpoznawaniu obszarów powiązanych wspólnym systemem wodnym oraz porządkowaniu informacji dotyczących wód powierzchniowych. Dorzecze nie oznacza więc pojedynczej rzeki, lecz cały obszar lądowy, z którego wody powierzchniowe odpływają do morza przez wspólne ujście lub zespół ujściowy.