Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Art. 61^2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.) reguluje sytuację, w której jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji, a drugi rozwodu. Przepis ten wprowadza hierarchię między tymi dwoma instytucjami prawa rodzinnego, wskazując, że rozwód ma pierwszeństwo przed separacją, pod warunkiem, że żądanie rozwodu jest uzasadnione i dopuszczalne.

**1. Hierarchia między rozwodem a separacją**

Zgodnie z art. 61^2 § 1 k.r.o., jeżeli jeden z małżonków żąda orzeczenia separacji, a drugi rozwodu, sąd orzeka rozwód, o ile żądanie to jest uzasadnione. Oznacza to, że sąd w pierwszej kolejności bada, czy istnieją przesłanki do orzeczenia rozwodu, czyli trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego (art. 56 § 1 k.r.o.). Jeżeli sąd stwierdzi, że przesłanki te są spełnione, orzeka rozwód, nawet jeśli drugi z małżonków żądał jedynie separacji.

**2. Niedopuszczalność rozwodu**

Jeżeli jednak orzeczenie rozwodu nie jest dopuszczalne, sąd bada, czy istnieją przesłanki do orzeczenia separacji. Niedopuszczalność rozwodu może wynikać z kilku przyczyn, takich jak dobro wspólnych małoletnich dzieci, sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, czy też sytuacja, w której rozwodu żąda małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, a drugi małżonek nie wyraża zgody na rozwód (art. 56 § 2 i 3 k.r.o.).

**3. Przesłanki orzeczenia separacji**

Jeżeli rozwód jest niedopuszczalny, sąd bada, czy istnieją przesłanki do orzeczenia separacji. Przesłanki te są podobne do przesłanek rozwodu, z tą różnicą, że separacja może być orzeczona w przypadku zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego, bez konieczności stwierdzenia jego trwałości (art. 61^1 § 1 k.r.o.). Jeżeli sąd stwierdzi, że rozkład pożycia jest zupełny, orzeka separację.

**4. Znaczenie praktyczne**

Art. 61^2 k.r.o. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ wprowadza jasne zasady postępowania w sytuacji, gdy małżonkowie mają różne żądania co do formy zakończenia małżeństwa. Przepis ten chroni interesy małżonka, który żąda rozwodu, dając pierwszeństwo temu rozwiązaniu, o ile jest ono uzasadnione. Jednocześnie zapewnia ochronę interesów małżonka, który żąda separacji, w sytuacji gdy rozwód jest niedopuszczalny.

**Podsumowanie**

Art. 61^2 k.r.o. wprowadza klarowną hierarchię między rozwodem a separacją, dając pierwszeństwo rozwodowi, o ile jest on uzasadniony i dopuszczalny. Przepis ten ma na celu zapewnienie sprawiedliwego rozwiązania konfliktu między małżonkami, uwzględniając zarówno ich indywidualne żądania, jak i przesłanki prawne. W praktyce sądowej art. 61^2 k.r.o. pełni ważną rolę w procesie decyzyjnym dotyczącym zakończenia małżeństwa.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Jeżeli postanowienie, że sprawa może być rozpoznana w postępowaniu grupowym, stanie się prawomocne, sąd nie bada już ponownie, czy taka forma postępowania jest dopuszczalna. Oznacza to, że w dalszej części sprawy nie można wrócić do tej kwestii ani podważać samej możliwości prowadzenia postępowania grupowego. Sprawa jest więc kontynuowana w tej formie bez ponownej oceny jej dopuszczalności.

o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym

Przepis wskazuje, gdzie należy szukać reguł oceny, czy pomoc publiczna może zostać udzielona. Nie ustanawia tych zasad samodzielnie, lecz odsyła do konkretnych przepisów TFUE, czyli Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Wymienione regulacje określają zatem ramy dopuszczalności takiej pomocy. Aby ocenić, czy dane wsparcie jest dozwolone, należy sprawdzić wskazane w przepisie jednostki TFUE.

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej

Przepis kończy obowiązywanie wcześniejszej ustawy regulującej warunki, na jakich pomoc publiczna mogła być dopuszczalna, oraz zasady jej nadzorowania wobec przedsiębiorców. Od momentu utraty mocy nie stanowi ona już podstawy obowiązywania zawartych w niej regulacji. Sam przepis nie opisuje nowych zasad pomocy publicznej ani nie wskazuje, jakie rozwiązania ją zastępują. Jego funkcja ogranicza się do uchylenia wcześniejszego aktu.

Sąd właściwy do rozpoznania skargi odrzuca ją, jeżeli nie spełnia ona wymagań określonych w art. 6 ust. 2. Odrzucenie następuje bez wcześniejszego wzywania osoby, która złożyła skargę, do uzupełnienia braków. Oznacza to, że w takim przypadku sąd nie daje dodatkowego terminu na poprawienie lub uzupełnienie skargi. Skarga podlega odrzuceniu także wtedy, gdy została wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Sąd odrzuca ją również wtedy, gdy jest niedopuszczalna na podstawie art. 14 ust. 1. W każdym z tych przypadków sąd nie rozpoznaje skargi merytorycznie, lecz kończy postępowanie dotyczące jej rozpoznania przez odrzucenie.

o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

Dopuszczalność

Dopuszczalność w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

Kodeks rodzinny i opiekuńczy1 przepis

o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym1 przepis

o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej2 przepisy

o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki1 przepis

Prawo wodne1 przepis