Dominujący podmiot nieregulowany

„Dominujący podmiot nieregulowany” to pojęcie odesłaniowe, którego znaczenie w ustawie „Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna” należy ustalać na podstawie przepisów odrębnej ustawy o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego. Oznacza to, że ustawa ubezpieczeniowa nie tworzy w tym miejscu samodzielnej, pełnej definicji tego terminu, lecz odsyła do regulacji, która określa jego właściwą treść.

W praktyce jest to określenie podmiotu, który ma pozycję dominującą w strukturze objętej regulacjami dotyczącymi konglomeratów finansowych, ale sam nie należy do kategorii podmiotów regulowanych wskazanych w przepisach. Istotne są więc dwa elementy: szczególny status podmiotu w relacji z innymi jednostkami oraz jego nieregulowany charakter. Szczegółowe przesłanki pozwalające ustalić, czy dany podmiot spełnia te warunki, wynikają z ustawy, do której odesłano, a nie z samego brzmienia przepisu ustawy ubezpieczeniowej.

Pojęcie służy zachowaniu spójności między regulacjami dotyczącymi działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej a przepisami o nadzorze uzupełniającym. Ma znaczenie przede wszystkim wtedy, gdy trzeba prawidłowo określić strukturę podmiotów powiązanych w ramach konglomeratu finansowego oraz ustalić, które przepisy dotyczące takiej struktury znajdują zastosowanie. Dzięki odesłaniu ustawowemu ten sam termin powinien być rozumiany jednolicie w obszarze regulacji obejmujących instytucje finansowe i podmioty z nimi związane.

Weryfikacja statusu konkretnego podmiotu wymaga zatem sięgnięcia do ustawy wskazanej w definicji. Sam fakt, że podmiot nie jest objęty typowym nadzorem właściwym dla instytucji finansowych, nie wystarcza jeszcze do zakwalifikowania go jako „dominującego podmiotu nieregulowanego”. Konieczne jest potwierdzenie, że spełnia on warunki przewidziane w przepisach o nadzorze uzupełniającym.