Dom jednorodzinny

„Dom jednorodzinny” to w ujęciu prawnym nie każde potocznie rozumiane miejsce zamieszkania, lecz budynek mieszkalny zakwalifikowany jako jednorodzinny zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Definicja zawarta w ustawie o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym odsyła w tym zakresie do wskazanego przepisu tej ustawy. Oznacza to, że przy ocenie, czy dany obiekt jest domem jednorodzinnym, należy uwzględnić jego mieszkalny charakter, jednorodzinne przeznaczenie oraz pozostałe wymagania wynikające z przepisów budowlanych.

Takie odesłanie ma praktyczne znaczenie, ponieważ pozwala stosować jednolite kryteria w różnych ustawach. W ustawie deweloperskiej pojęcie wyznacza przedmiot ochrony nabywcy. Od tego, czy planowany lub nabywany obiekt spełnia przesłanki domu jednorodzinnego, może zależeć zastosowanie regulacji dotyczących zawierania i wykonywania umowy, przeniesienia własności oraz mechanizmów ochrony środków nabywcy związanych z Deweloperskim Funduszem Gwarancyjnym. Sama nazwa używana w ofercie lub umowie nie przesądza jeszcze o prawnym zakwalifikowaniu obiektu.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• budynek musi mieć charakter mieszkalny,
• musi być przeznaczony dla jednej rodziny w rozumieniu przepisów budowlanych,
• jego kwalifikacja wymaga odniesienia do ustawowej definicji z Prawa budowlanego.

Pojęcie ma znaczenie także poza ustawą deweloperską. W przepisach o gospodarce nieruchomościami wiąże się z regulacjami dotyczącymi odszkodowań za utratę nieruchomości oraz możliwości uzyskania gruntu pod budowę domu. W ustawie o księgach wieczystych i hipotece odnosi się do ujawniania roszczeń i przenoszenia własności domu. W prawie upadłościowym wpływa na ocenę potrzeb mieszkaniowych osoby, która utraciła dom w wyniku sprzedaży majątku. Pojawia się również w regulacjach dotyczących kredytów mieszkaniowych, pomocy państwa i skutków uszkodzenia lub zniszczenia budynku.