Przepis określa szczególne pierwszeństwo w ubieganiu się o ustanowienie użytkowania górniczego dla podmiotu, który w wyniku robót geologicznych udokumentował złoże kopaliny stanowiące przedmiot własności górniczej, z wyłączeniem złoża węglowodorów. Dokumentacja musi zostać sporządzona w stopniu umożliwiającym przygotowanie projektu zagospodarowania złoża, a następnie zatwierdzona decyzją wydaną na podstawie odpowiedniej koncesji.

Uprawnienie obejmuje przypadki, gdy dokumentację uzyskano na podstawie koncesji na:

- poszukiwanie złóż kopalin, w zakresie całego nowo udokumentowanego złoża,
- poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, w zakresie całości złoża udokumentowanego w wyniku prac poszukiwawczych albo części złoża rozpoznanej w stopniu pozwalającym na sporządzenie projektu zagospodarowania,
- rozpoznawanie złóż kopalin, w części, w której podniesiono kategorię rozpoznania do poziomu umożliwiającego sporządzenie takiego projektu.

Pierwszeństwo nie jest bezterminowe. Wygasa po upływie 5 lat od doręczenia decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną złoża. Jeżeli uprawniony wystąpi z wnioskiem o ustanowienie użytkowania górniczego, organ koncesyjny zawiera umowę o jego ustanowieniu do upływu tego terminu. Samo złożenie wniosku nie eliminuje jednak obowiązku doprowadzenia do zawarcia umowy. Jeżeli umowa nie zostanie podpisana z przyczyn leżących po stronie podmiotu uprawnionego, w terminie wskazanym w przepisie, podmiot ten traci prawo do jej zawarcia. Praktyczne znaczenie regulacji polega więc na powiązaniu wykonanych prac geologicznych i zatwierdzonej dokumentacji z czasowym pierwszeństwem w uzyskaniu użytkowania górniczego.

Prawo geologiczne i górnicze

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/981/text/U/D20110981Lj.pdf

Przepis określa, które rodzaje działalności geologicznej i górniczej wymagają uzyskania koncesji. Dotyczy to poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin wskazanych w art. 10 ust. 1, z wyjątkiem złóż węglowodorów, wydobywania kopalin ze złóż, działalności dotyczącej węglowodorów, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców, z wyjątkiem art. 32 tej ustawy. Szczególne zasady dotyczą działalności związanej z węglowodorami, do której stosuje się przepisy tego rozdziału, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 3. Wydobywanie węglowodorów może być połączone z podziemnym składowaniem dwutlenku węgla, jeżeli odbywa się na podstawie koncesji albo decyzji inwestycyjnej.

**Koncesja jest udzielana na czas oznaczony**, co do zasady od 3 do 50 lat. Może jednak zostać wydana na krótszy okres, jeżeli taki czas wskaże przedsiębiorca we wniosku. W przypadku podziemnego składowania dwutlenku węgla okres koncesji musi uwzględniać obowiązek monitorowania składowiska po jego zamknięciu przez co najmniej 20 lat.

Przepis reguluje także zależności między poszczególnymi rodzajami działalności. Jeżeli przygotowanie przestrzeni do magazynowania substancji lub składowania odpadów wymaga wydobycia kopaliny, wcześniej trzeba uzyskać koncesję na jej wydobywanie. Niektóre działalności mogą być prowadzone równocześnie w tej samej przestrzeni, przy dodatkowym wymogu uzyskania decyzji zatwierdzającej odpowiedni dodatek do dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej złoża węglowodorów. Koncesja uprawnia do działalności gospodarczej w oznaczonej przestrzeni, a termin rozpatrzenia uzupełnianego wniosku liczy się od dnia jego uzupełnienia.

Przepis określa szczególne, wyłączne uprawnienie do ubiegania się o koncesję na podziemne składowanie dwutlenku węgla. Uprawnienie to przysługuje podmiotowi, który rozpoznał i odpowiednio udokumentował kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla albo zakończył eksploatację złoża węglowodorów lub jego części i przewidział wykorzystanie tego złoża do takiego składowania.

W pierwszym przypadku wymagane jest rozpoznanie kompleksu w wyniku robót geologicznych, udokumentowanie go w stopniu pozwalającym na sporządzenie planu zagospodarowania podziemnego składowiska oraz uzyskanie decyzji zatwierdzających dokumentację hydrogeologiczną i geologiczno-inżynierską. W drugim przypadku wykorzystanie złoża musi zostać przewidziane w dodatku do dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej, sporządzonym w związku z zakończeniem eksploatacji i rozliczeniem zasobów. Także wtedy konieczne jest uzyskanie wskazanych decyzji zatwierdzających dokumentację.

**Wyłączne prawo nie oznacza udzielenia koncesji**, lecz pierwszeństwo w wystąpieniu z wnioskiem o jej udzielenie w określonej przestrzeni. Ma ono charakter czasowy. W obu przypadkach wygasa po upływie 5 lat, przy czym termin liczy się od dnia doręczenia odpowiedniej decyzji. Dla podmiotu, który rozpoznał kompleks, jest to decyzja zatwierdzająca ostatnią dokumentację geologiczną sporządzoną na jego potrzeby. Dla podmiotu wykorzystującego zakończone złoże węglowodorów termin biegnie od doręczenia decyzji zatwierdzającej odpowiedni dodatek do dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej. Przepis wiąże więc ochronę interesu podmiotu z wykonaniem określonych prac dokumentacyjnych i złożeniem wniosku w wyznaczonym czasie.

Przepis określa szczególne uprawnienie podmiotu, który zakończył eksploatację złoża kopaliny albo jego części i rozliczył ich zasoby w odpowiednim dodatku do dokumentacji. Dotyczy to eksploatacji prowadzonej na podstawie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża, a w przypadku złoża węglowodorów, na podstawie koncesji na wydobywanie węglowodorów ze złoża albo decyzji inwestycyjnej.

Jeżeli w dokumentacji sporządzonej w związku z zakończeniem eksploatacji przewidziano wykorzystanie złoża albo jego części do **podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji**, ten podmiot ma wyłączne prawo wystąpić z wnioskiem o udzielenie koncesji na takie magazynowanie w tej przestrzeni. Uprawnienie odnosi się zatem do konkretnego złoża lub jego części, dla których przewidziano wskazany sposób wykorzystania.

Skorzystanie z tego uprawnienia jest związane z uzyskaniem dwóch decyzji zatwierdzających odpowiednią dokumentację. Chodzi o decyzję dotyczącą dokumentacji hydrogeologicznej sporządzonej w celu określonym w art. 90 ust. 1 pkt 2 lit. e oraz decyzję dotyczącą dokumentacji geologiczno-inżynierskiej sporządzonej w celu określonym w art. 91 ust. 1 pkt 3. Przepis nie przyznaje więc automatycznie koncesji, lecz zapewnia określonemu podmiotowi wyłączność na wystąpienie z wnioskiem, przy zachowaniu wskazanego warunku.

Uprawnienie jest ograniczone w czasie. Wygasa z upływem 5 lat od dnia doręczenia decyzji zatwierdzającej właściwy dodatek do dokumentacji, sporządzony w związku z zakończeniem eksploatacji złoża albo jego części i rozliczeniem ich zasobów. Początek tego terminu wyznacza doręczenie decyzji, a nie samo zakończenie eksploatacji.

Przepis określa wymagania dotyczące wniosku o udzielenie koncesji, uzupełniające wymagania wynikające z przepisów o ochronie środowiska. Wnioskodawca powinien wskazać przede wszystkim nieruchomości objęte planowaną działalnością, ich właścicieli lub użytkowników wieczystych oraz prawa do przestrzeni i nieruchomości, na których działalność ma być wykonywana. Niektóre z tych informacji nie są wymagane przy określonych rodzajach działalności, w szczególności dotyczących węglowodorów, soli kamiennej, siarki rodzimej, podziemnego magazynowania substancji i podziemnego składowania odpadów.

Wniosek musi także określać czas trwania koncesji, termin rozpoczęcia działalności, jej rodzaj i zakres oraz środki finansowe i techniczne przeznaczone do prawidłowego wykonywania zamierzenia. Należy w nim podać dane przedsiębiorcy, w tym firmę, siedzibę albo miejsce zamieszkania, adres głównego miejsca wykonywania działalności, a także numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, jeżeli został nadany, i numer identyfikacji podatkowej. Wymagane jest również przedstawienie obszarów objętych ochroną przyrody oraz sposobu ograniczania negatywnego wpływu działalności na środowisko, z wyjątkiem wskazanym w przepisie dla przedsięwzięć wymagających decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Do wniosku dołącza się dowody potwierdzające podane okoliczności. W przypadku danych o nieruchomościach potrzebny jest wypis z ewidencji gruntów i budynków wydany nie wcześniej niż 3 miesiące przed złożeniem wniosku. Załączniki graficzne muszą odpowiadać wymaganiom dotyczącym map górniczych i wskazywać granice podziału terytorialnego kraju. Organ może żądać elektronicznej kopii wniosku, przedłożenia istniejącej dokumentacji geologicznej oraz, w określonych przypadkach, dodatkowego załącznika graficznego dotyczącego przewidywanego terenu przedsięwzięcia i obszaru jego oddziaływania.

Przepis określa zakres informacji i dokumentów, które należy przedstawić we wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Wniosek powinien wskazywać przede wszystkim złoże lub jego część przeznaczoną do wydobycia, wielkość i sposób planowanego wydobycia oraz stopień wykorzystania zasobów. Należy uwzględnić także kopaliny towarzyszące i użyteczne pierwiastki śladowe, a także środki służące pełniejszemu wykorzystaniu złoża. W przypadku wód leczniczych, termalnych i solanek podaje się zasoby eksploatacyjne ujęcia.

Wnioskodawca określa również projektowane położenie obszaru górniczego i terenu górniczego na mapie górniczej, z zaznaczeniem granic podziału terytorialnego kraju, oraz przedstawia geologiczne i hydrogeologiczne warunki wydobycia. W razie potrzeby opis obejmuje warunki wtłaczania wód do górotworu i sposoby intensyfikacji wydobycia węglowodorów.

Do wniosku dołącza się dowody prawa do korzystania z informacji geologicznej i kopię decyzji zatwierdzającej dokumentację geologiczną. Jeżeli prawo do informacji geologicznej powstało z mocy prawa, wskazuje się jego podstawę oraz decyzję lub projekt robót geologicznych będący podstawą uzyskania tej informacji. Przy wydobyciu metodą odkrywkową wymagany jest także dowód prawa do nieruchomości gruntowej albo przyrzeczenia jego ustanowienia, z wyjątkiem wydobywania węgla brunatnego.

Wniosek obejmuje ponadto projekt zagospodarowania złoża, zapewniający racjonalne wykorzystanie kopaliny i ograniczenie wpływu eksploatacji na środowisko. W przypadku koncesji udzielanej przez starostę dołączenie tego projektu nie jest wymagane, ale trzeba określić przewidywany sposób prowadzenia ruchu i likwidacji zakładu górniczego. Szczegółowe wymagania dotyczące projektów określa minister właściwy do spraw środowiska w rozporządzeniu.

Przepis określa szczególne wymagania dotyczące wniosku o udzielenie koncesji na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji albo podziemne składowanie odpadów. Wnioskodawca powinien przedstawić nie tylko rodzaj, ilość i charakterystykę substancji lub odpadów, lecz także aktualne i przewidywane warunki geologiczne, hydrogeologiczne oraz geologiczno-inżynierskie. We wniosku trzeba również opisać technologię magazynowania albo składowania, wskazać projektowane położenie obszaru górniczego i terenu górniczego, a także określić ich granice zgodnie z wymaganiami dotyczącymi map górniczych, z zaznaczeniem granic podziału terytorialnego kraju.

Zakres danych obejmuje ponadto pojemność planowanego obiektu. Dla podziemnego składowiska odpadów wskazuje się jego projektowaną pojemność, natomiast dla magazynu określa się minimalną i maksymalną pojemność czynną. Konieczne jest także przedstawienie projektowanego zakresu i sposobu monitorowania składowiska albo magazynu. Oznacza to, że wniosek powinien opisywać zarówno planowane rozwiązania techniczne, jak i sposób kontroli funkcjonowania obiektu.

Do wniosku należy dołączyć dowód istnienia prawa do korzystania z informacji geologicznej w zakresie niezbędnym do zamierzonej działalności oraz kopie decyzji zatwierdzających dokumentacje geologiczne. W przypadku podziemnego składowania odpadów promieniotwórczych wymagane jest dodatkowo zezwolenie Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki na budowę składowiska. Dla tej działalności warunki geologiczne, hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie odnoszą się również do lokalizacji, budowy, eksploatacji, zamknięcia oraz okresu po zamknięciu składowiska. W praktyce przepis wyznacza kompletny zakres informacji i dokumentów, które muszą towarzyszyć takiemu wnioskowi.

Przepis określa szczegółowe wymagania dotyczące wniosku o udzielenie koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla oraz dokumentów, które należy do niego dołączyć. Wnioskodawca przedstawia między innymi ilość i charakterystykę zatłaczanego dwutlenku węgla, warunki geologiczne, hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie, technologię składowania i przesyłania, lokalizację instalacji zatłaczającej oraz ocenę bezpieczeństwa długoterminowego składowania. We wniosku wskazuje także wydajność i ciśnienie zatłaczania, ciśnienie graniczne kompleksu oraz projektowane granice obszaru górniczego i terenu górniczego.

Istotnym elementem jest określenie proponowanej formy i wysokości zabezpieczenia realizacji obowiązków wskazanych w art. 28a ust. 3 i 4. Przy składowaniu w łącznej ilości równej lub większej niż 100 kiloton zabezpieczenie obejmuje również zadania, o których mowa w art. 28e ust. 2. Do wniosku dołącza się dowód prawa do korzystania z informacji geologicznej, kopie decyzji zatwierdzających dokumentacje geologiczne oraz zatwierdzony plan zagospodarowania podziemnego składowiska.

Plan sporządza się na podstawie dokumentacji geologicznej, z uwzględnieniem warunków technicznych i ekonomicznych oraz oceny ryzyka. Obejmuje on w szczególności plan monitoringu, plan działań naprawczych, tymczasowy plan działań po zamknięciu składowiska i wskazanie nieruchomości, na której znajdzie się zakład górniczy. Plan zatwierdza właściwy organ nadzoru górniczego, a w zakresie monitoringu opiniuje go Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami. Brak opinii w terminie 14 dni oznacza brak uwag. Przepis przewiduje także wydanie rozporządzenia określającego szczegółowe wymagania dla planu, ukierunkowane na bezpieczeństwo ludzi, środowiska i powszechne.

Przepis określa, jakie elementy obejmuje koncesja związana z wydobywaniem kopaliny, podziemnym magazynowaniem substancji oraz podziemnym składowaniem odpadów lub dwutlenku węgla. Koncesja wyznacza granice obszaru górniczego i terenu górniczego, a podstawą ich ustalenia są dokumentacja geologiczna oraz, odpowiednio, projekt zagospodarowania złoża albo plan zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla. Obszar górniczy może obejmować tylko część złoża, jeżeli nie zagraża to jego prawidłowemu wykorzystaniu.

W przypadku koncesji na wydobywanie kopaliny możliwe jest określenie minimalnego stopnia wykorzystania zasobów, przedsięwzięć dotyczących racjonalnej gospodarki złożem, a przy wydobywaniu węglowodorów także sposobów intensyfikacji wydobycia. Koncesja może również wskazywać warunki wtłaczania wód do górotworu. Koncesja udzielona przez starostę określa ponadto sposób prowadzenia ruchu i likwidacji zakładu górniczego.

Przepisy szczegółowo wskazują zawartość koncesji dotyczących składowisk. Przy składowaniu odpadów określa się między innymi typ i pojemność składowiska, rodzaj i ilość odpadów oraz zakres monitorowania. Przy składowaniu dwutlenku węgla koncesja obejmuje także parametry zatłaczanego dwutlenku węgla, dopuszczalny skład strumienia, informacje o jednostce hydrogeologicznej, wartości ciśnienia i wydajności zatłaczania oraz monitoring. Wskazuje również wymagane zabezpieczenia finansowe. Przy ilości co najmniej 100 kiloton zawiera dodatkowo informację o możliwym, wynikającym z mocy prawa, przeniesieniu na rzecz Skarbu Państwa określonych praw bez odszkodowania. Udzielenie takiej koncesji wymaga wcześniejszego doręczenia dowodu ustanowienia zabezpieczenia finansowego. W koncesji na magazynowanie substancji określa się natomiast minimalną i maksymalną pojemność czynną oraz monitoring magazynu.

Przepis określa obowiązki przedsiębiorcy posiadającego koncesję na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji. **Monitorowanie magazynu jest obowiązkowe od dnia uzyskania koncesji do dnia wydania decyzji o jej wygaśnięciu albo cofnięciu.** Odpowiedzialność za prowadzenie monitoringu spoczywa na przedsiębiorcy przez cały wskazany okres.

Monitoring ma służyć kilku celom. Obejmuje porównywanie aktualnego stanu środowiska z jego stanem pierwotnym, określonym w dokumentacji geologicznej, a także wykrywanie nieprawidłowości przy zatłaczaniu lub magazynowaniu substancji. Jego zadaniem jest również ujawnianie ewentualnych wycieków oraz prowadzenie ewidencji ilości i składu substancji zatłoczonej i wydobytej z magazynu. Zakres monitorowania łączy więc ochronę środowiska z kontrolą prawidłowości działania magazynu i ilości substancji znajdującej się w obiekcie.

Przedsiębiorca ma ponadto obowiązek przekazywać państwowej służbie geologicznej wyniki monitorowania za poprzedni rok. Przekazanie następuje corocznie, do 31 stycznia, w formie pisemnej, na papierze albo elektronicznie. Dokument musi być opatrzony właściwym podpisem, zależnie od wybranej postaci, własnoręcznym, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Szczegółowe zasady monitorowania nie wynikają bezpośrednio z tego przepisu. Minister właściwy do spraw środowiska określi w rozporządzeniu jego zakres, sposób i częstotliwość, a także format i tryb przekazywania wyników. Przy ustalaniu tych wymagań mają być uwzględnione potrzeby ochrony środowiska i bezpieczeństwa powszechnego oraz uwarunkowania geologiczne, hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie.

Przepis określa skutki cofnięcia koncesji, jej wygaśnięcia albo utraty mocy. Takie zdarzenia, niezależnie od przyczyny, nie zwalniają dotychczasowego przedsiębiorcy z obowiązków związanych z ochroną środowiska oraz likwidacją zakładu górniczego albo zakładu. Oznacza to, że zakończenie obowiązywania koncesji nie kończy automatycznie odpowiedzialności za uporządkowanie skutków działalności.

Wyjątek dotyczy sytuacji wskazanych w art. 21a ust. 1 pkt 2 oraz art. 21b. W takim przypadku przedsiębiorca może utrzymywać zakład górniczy w gotowości do czasu udzielenia określonej koncesji związanej z podziemnym składowaniem dwutlenku węgla albo podziemnym bezzbiornikowym magazynowaniem substancji. Okres ten nie może jednak przekroczyć 5 lat od doręczenia decyzji zatwierdzającej odpowiedni dodatek do dokumentacji geologicznej lub geologiczno-inwestycyjnej. Do utrzymywania zakładu w gotowości stosuje się przepisy dotyczące zakładu górniczego, jego ruchu oraz ratownictwa górniczego.

Zakres i sposób wykonania obowiązków określa się przede wszystkim w planie ruchu likwidowanego zakładu górniczego albo w planie ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne. Jeżeli przepisy o planach ruchu nie mają zastosowania, rozstrzyga o tym organ koncesyjny w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji, po wymaganym uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta, a w określonych przypadkach także z właściwym organem nadzoru górniczego.

Jeżeli przedsiębiorca ani jego następca prawny nie istnieją, obowiązki przechodzą na właściciela nieruchomości albo osobę mającą do niej inny tytuł prawny. Organ koncesyjny może wskazać obowiązanego oraz zakres i sposób wykonania obowiązków w decyzji. Podmiot zobowiązany jest traktowany odpowiednio jak przedsiębiorca i może korzystać z przedmiotu własności górniczej w zakresie niezbędnym do wykonania tych obowiązków.

Przepis określa zasady utrzymania zakładu górniczego i rozliczenia jego majątku po przejęciu przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla.

Warunkiem dalszego utrzymywania zakładu w gotowości jest ustalenie na podstawie dokumentacji geologicznej, planów oraz sprawozdania, że dalsze zatłaczanie dwutlenku węgla jest jednocześnie technicznie możliwe i ekonomicznie opłacalne. Gotowość trwa do czasu udzielenia nowej koncesji, ale nie dłużej niż 3 lata od przejęcia odpowiedzialności. W tym okresie Administrator ponosi koszty utrzymania nieruchomości i zakładu.

Jeżeli nowa koncesja zostanie udzielona, prawo do wskazanej nieruchomości oraz własność zakładu górniczego są przenoszone na nowego przedsiębiorcę na podstawie umowy sprzedaży i po cenach rynkowych. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości, zakładu górniczego albo prawa użytkowania wieczystego, pomniejszone o koszty przejęcia odpowiedzialności, przekazuje się podmiotowi, który był właścicielem albo użytkownikiem wieczystym w chwili tego przejęcia. Gdy przekazanie nie jest możliwe, środki trafiają do depozytu sądowego na 10 lat.

Przepis szczegółowo wylicza koszty, które mogą zostać odliczone. Obejmują one między innymi podatek od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste oraz koszty zabezpieczenia i nadzorowania odwiertów i instalacji, ich kontroli, konserwacji, napraw, usuwania awarii, monitoringu, dokumentowania czynności i analizy wyników, a także należności dla pracowników zakładu górniczego.

Przepis określa szczegółowe wymagania dotyczące wniosku o udzielenie koncesji oraz dokumentów, które należy do niego dołączyć. Uzupełnia wymagania wynikające z przepisów o ochronie środowiska i działalności gospodarczej, koncentrując się na informacjach istotnych dla planowanej działalności związanej z poszukiwaniem, rozpoznawaniem lub wydobywaniem węglowodorów.

Wniosek powinien wskazywać między innymi nieruchomości objęte zamierzoną działalnością, ich właścicieli lub użytkowników wieczystych, prawa wnioskodawcy do odpowiedniej przestrzeni, czas trwania koncesji oraz termin rozpoczęcia działalności. W przypadku koncesji dotyczących węglowodorów wymagane są ponadto szczegółowe informacje o celu, zakresie, technologii i harmonogramie prac, poborze próbek, złożu, planowanym wydobyciu, warunkach geologicznych i hydrogeologicznych oraz projektowanym obszarze górniczym i terenie górniczym.

Istotną część wniosku stanowią także dane dotyczące ochrony środowiska, doświadczenia wnioskodawcy, jego możliwości technicznych, organizacyjnych i kadrowych oraz finansowania działalności. Należy również przedstawić proponowaną technologię prac i wysokość wynagrodzenia za ustanowienie użytkowania górniczego. Jeżeli wniosek składa kilka podmiotów wspólnie, określa się dodatkowe elementy wskazane w art. 49j ust. 2.

Do wniosku dołącza się dowody potwierdzające przedstawione okoliczności, kopię decyzji o pozytywnej ocenie z postępowania kwalifikacyjnego, wymagane załączniki graficzne oraz, zależnie od rodzaju koncesji, projekty robót geologicznych i dokumenty dotyczące prawa do korzystania z informacji geologicznej. Przepis przewiduje również szczególne wymagania przy podziemnym składowaniu dwutlenku węgla, obowiązek składania dokumentów obcojęzycznych z tłumaczeniem przysięgłym oraz możliwość żądania przez organ kopii wniosku w postaci elektronicznej.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie i określa ich znaczenie dla działalności geologicznej, górniczej oraz podziemnego magazynowania i składowania. Dzięki temu wskazuje, jakie czynności, obiekty, obszary i rodzaje substancji są objęte poszczególnymi definicjami.

Ważne jest rozróżnienie między **danymi geologicznymi** a **informacją geologiczną**. Pierwsze obejmują wyniki bezpośrednich obserwacji i pomiarów, natomiast druga obejmuje także próbki oraz wyniki przetworzenia i interpretacji tych danych, w tym zawarte w dokumentacjach i na informatycznych nośnikach danych. Przepis odróżnia również poszukiwanie, rozpoznawanie i pracę geologiczną. Poszukiwanie służy ustaleniu i wstępnemu udokumentowaniu złoża, rozpoznawanie odbywa się na obszarze złoża wstępnie udokumentowanego, a praca geologiczna obejmuje szerszy zakres projektowania i wykonywania badań oraz sporządzania map i dokumentacji.

Definicje precyzują także pojęcia związane z działalnością górniczą, między innymi obszar górniczy, teren górniczy, wyrobisko górnicze, zakład górniczy i robotę górniczą. Osobno opisano podziemne składowanie dwutlenku węgla, jego składowisko i kompleks składowania, a także wyciek, działania naprawcze i zamknięcie składowiska. Przepis określa ponadto znaczenie kopaliny wydobytej, złoża kopaliny, złoża strategicznego, węglowodorów, środków strzałowych oraz wtłaczania wód do górotworu. W ust. 2 wyjaśniono, że określenia „starostowie” i „powiaty” obejmują również odpowiednio prezydentów miast na prawach powiatu oraz takie miasta. Definicje te porządkują zakres uprawnień, obowiązków i przedmiot działalności regulowanej ustawą.

Dokumentacja geologiczna powinna przedstawiać ustalenia wynikające z prac wykonanych w przestrzeni wskazanej w tej dokumentacji. Nie wystarczy samo zebranie i opisanie danych. Należy także wyjaśnić ich znaczenie oraz ocenić, w jakim stopniu zrealizowano założony cel. Taka ocena musi być uzasadniona, czyli oparta na przedstawionych wynikach i ich interpretacji. Dokumentacja pokazuje więc zarówno rezultaty prac, jak i podstawy oceny ich skuteczności.

Dokumentacja geologiczna

Dokumentacja geologiczna w przepisach

Prawo geologiczne i górnicze14 przepisów

w sprawie innych dokumentacji geologicznych1 przepis

w sprawie wyceny nieruchomości1 przepis