Dochodzenie epidemiologiczne

Dochodzenie epidemiologiczne to działania służące ustaleniu, w jaki sposób doszło do zachorowania lub zakażenia oraz jak może szerzyć się dana choroba zakaźna. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi” i obejmuje nie tylko samo wykrycie zachorowania, lecz także analizę jego przyczyn i uwarunkowań.

W ramach dochodzenia epidemiologicznego znaczenie mają w szczególności:

• rozpoznanie zachorowań lub zakażeń,
• ustalenie czynnika etiologicznego, czyli tego, co wywołało chorobę lub zakażenie,
• określenie przyczyn wystąpienia zachorowania,
• wskazanie źródła zakażenia,
• ustalenie rezerwuaru, a więc środowiska, organizmu lub miejsca, w którym czynnik zakaźny może się utrzymywać,
• poznanie mechanizmu szerzenia się choroby zakaźnej lub zakażenia.

Jest to zatem pojęcie obejmujące całościowe rozpoznanie sytuacji epidemiologicznej. Nie ogranicza się do stwierdzenia, że dana osoba zachorowała. Pozwala także powiązać zachorowanie z określonym czynnikiem, źródłem lub rezerwuarem oraz zrozumieć sposób przenoszenia się choroby. Każdy z tych elementów uzupełnia pozostałe i pomaga odtworzyć przebieg oraz możliwe drogi szerzenia się zakażenia.

W znaczeniu praktycznym dochodzenie epidemiologiczne dostarcza informacji potrzebnych do oceny zagrożenia i podejmowania działań związanych z zapobieganiem oraz zwalczaniem zakażeń i chorób zakaźnych. Ustalenie źródła, przyczyny i mechanizmu szerzenia się choroby może pomóc w ograniczeniu jej dalszego rozprzestrzeniania. Z kolei identyfikacja czynnika etiologicznego pozwala właściwie opisać charakter zachorowania lub zakażenia. Pojęcie to ma więc w ustawie znaczenie jako sposób ustalania faktów dotyczących wystąpienia choroby oraz jej możliwego rozprzestrzeniania się.