Dobry stan wód powierzchniowych

Dobry stan wód powierzchniowych to ustawowa kategoria oceny jakości wód, odnosząca się do jednolitych części wód powierzchniowych. Pojęcie wskazuje, że dana część wód spełnia jednocześnie wymagania dotyczące dwóch zasadniczych aspektów: stanu chemicznego oraz stanu ekologicznego albo potencjału ekologicznego.

Elementy definicji

• Wody muszą mieć dobry stan chemiczny. Oznacza to, że w ramach oceny chemicznej zostały zakwalifikowane jako spełniające poziom określony dla tej kategorii.
• Jednocześnie muszą osiągać co najmniej dobry stan ekologiczny albo co najmniej dobry potencjał ekologiczny. Sformułowanie „co najmniej dobry” obejmuje więc poziom dobry oraz poziom wyższy, jeżeli taki został ustalony w ramach oceny.
• Oba warunki muszą być spełnione łącznie. Dobry wynik tylko w jednej z tych dziedzin nie wystarcza do uznania, że wody mają dobry stan w rozumieniu ustawy.

Definicja pochodzi z ustawy „Prawo wodne”. Służy ona do jednolitego opisywania i klasyfikowania stanu wód powierzchniowych, a także do oceny, czy określona jednolita część wód osiąga wymagany poziom jakości. Dzięki temu można odróżnić wody spełniające kryteria dobrego stanu od tych, w których nie został spełniony jeden albo oba wymagane warunki.

W praktyce pojęcie stanowi punkt odniesienia przy analizie jakości wód i przy ustalaniu ich aktualnej klasyfikacji. Pozwala również odczytać wynik oceny w sposób całościowy, ponieważ uwzględnia zarówno właściwości chemiczne, jak i ekologiczne wód. Nie chodzi zatem o pojedynczy parametr ani o ocenę samego wyglądu wody, lecz o łączny rezultat oceny przypisanej konkretnej jednolitej części wód powierzchniowych. Parametr ekologiczny może być wyrażony jako stan ekologiczny albo jako potencjał ekologiczny, zależnie od tego, która z tych kategorii jest stosowana w danym przypadku.