Dobra Praktyka Laboratoryjna

Dobra Praktyka Laboratoryjna to określony w ustawie „o substancjach chemicznych i ich mieszaninach” system jakości, który porządkuje sposób prowadzenia nieklinicznych badań substancji i mieszanin. Nie oznacza pojedynczej procedury ani jednego dokumentu, lecz całość zasad dotyczących organizacji badań, ich przygotowania, realizacji, kontroli oraz postępowania z uzyskanymi wynikami.

System ten obejmuje przede wszystkim:

• planowanie badań, czyli ustalenie ich przebiegu i warunków;
• przeprowadzanie badań zgodnie z przyjętym sposobem działania;
• monitorowanie, a więc bieżące śledzenie przebiegu prac i ich jakości;
• odnotowywanie informacji związanych z badaniem;
• archiwizowanie dokumentacji i wyników;
• sprawozdawanie rezultatów.

Istotnym elementem Dobrej Praktyki Laboratoryjnej jest powiązanie samego badania z jego pełną dokumentacją. Znaczenie ma nie tylko wynik, lecz także sposób, w jaki został uzyskany, udokumentowany, przechowany i przedstawiony. Dzięki temu można prześledzić przebieg badania, ocenić jego wiarygodność oraz właściwie wykorzystać zgromadzone dane.

W rozumieniu tej definicji badania mają charakter niekliniczny i dotyczą oceny bezpieczeństwa substancji oraz mieszanin dla zdrowia człowieka i środowiska naturalnego. Dobra Praktyka Laboratoryjna służy więc zapewnieniu, aby takie badania były prowadzone w uporządkowany i kontrolowany sposób, a ich wyniki były rzetelne, możliwe do sprawdzenia i odpowiednio zabezpieczone. W praktyce oznacza to konieczność zachowania spójności między planem badania, jego wykonaniem, obserwacją przebiegu oraz końcowym sprawozdaniem. Pojęcie ma znaczenie dla oceny jakości i wiarygodności informacji uzyskiwanych w ramach nieklinicznych badań substancji i mieszanin.