Dni robocze

Dni robocze to dni przeznaczone na wykonywanie pracy albo prowadzenie czynności urzędowych, gospodarczych lub procesowych. W polskim prawie nie ma jednej, uniwersalnej definicji tego określenia, dlatego jego znaczenie ustala się na podstawie przepisu, w którym zostało użyte, oraz jego kontekstu.

Najczęściej dni robocze odróżnia się od niedziel i dni ustawowo wolnych od pracy. W niektórych regulacjach przyjmuje się praktycznie, że chodzi o dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem świąt. Nie jest to jednak zasada obowiązująca w każdej sytuacji. W prawie pracy dniem roboczym może być dzień, w którym pracownik powinien wykonywać pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. Z tego względu sobota może być dniem roboczym dla jednego pracownika, a dniem wolnym dla innego.

Znaczenie terminu zależy w szczególności od:

• rodzaju czynności, której dotyczy, na przykład pracy, kontroli, licytacji elektronicznej albo przekazania informacji,
• regulacji określającej sposób liczenia terminu,
• tego, czy przepis wiąże dni robocze z konkretnymi dniami tygodnia, harmonogramem pracy lub godzinami urzędowania.

Określenie to występuje między innymi w Kodeksie pracy, przepisach dotyczących budownictwa, postępowania cywilnego, finansów publicznych, służby wojskowej i Państwowej Inspekcji Pracy, a także w regulacjach dotyczących ubezpieczeń społecznych, kontroli oraz przeciwdziałania opóźnieniom w transakcjach handlowych. Może wskazywać zarówno długość terminu, jak i wymiar urlopu, czas trwania kontroli lub okres dostępności określonej procedury.

W praktyce liczba dni roboczych wpływa na ustalenie daty wykonania obowiązku, upływu terminu, rozpoczęcia lub zakończenia postępowania oraz wymiaru uprawnień pracowniczych. Przy obliczaniu terminu należy uwzględnić reguły przewidziane dla danej dziedziny prawa, ponieważ nie zawsze są one takie same jak zasady liczenia dni kalendarzowych lub dni pracy pracownika.