Diagnostyka onkologiczna

Diagnostyka onkologiczna to, w rozumieniu ustawy „Krajowa Sieć Onkologiczna”, zespół świadczeń opieki zdrowotnej podejmowanych wtedy, gdy lekarz stwierdził podejrzenie nowotworu. Jej celem jest nie tylko ustalenie, czy choroba nowotworowa rzeczywiście występuje, lecz także określenie jej stopnia zaawansowania oraz zebranie informacji o ogólnym stanie zdrowia pacjenta.

Pojęcie obejmuje trzy powiązane elementy:

• rozpoznanie nowotworu, czyli ocenę, czy podejrzenie wskazane przez lekarza znajduje potwierdzenie,
• ustalenie stopnia zaawansowania choroby, co pozwala określić jej zakres,
• ocenę stanu ogólnego pacjenta, potrzebną do uzyskania pełnego obrazu jego sytuacji zdrowotnej.

Nie jest to zatem samo wykrywanie choroby. Diagnostyka onkologiczna ma dostarczyć informacji koniecznych do zaplanowania dalszego leczenia onkologicznego. Wynik tej oceny powinien uwzględniać zarówno cechy samego nowotworu, jak i ogólny stan osoby, której dotyczy podejrzenie choroby. Dzięki temu planowanie leczenia może być oparte na rozpoznaniu, stopniu zaawansowania oraz danych dotyczących stanu zdrowia pacjenta.

Istotną przesłanką zastosowania tego pojęcia jest wcześniejsze stwierdzenie przez lekarza podejrzenia nowotworu. Definicja nie odnosi się więc do dowolnych świadczeń diagnostycznych, lecz do działań podejmowanych w związku z konkretnym podejrzeniem choroby nowotworowej. Nie zakłada również, że nowotwór został już potwierdzony, ponieważ właśnie ustalenie tego faktu jest jednym z celów diagnostyki.

W ustawie „Krajowa Sieć Onkologiczna” pojęcie to wyznacza zakres świadczeń służących przygotowaniu informacji niezbędnych do dalszego postępowania onkologicznego. W praktyce wskazuje, jakie elementy powinny zostać uwzględnione przed planowaniem leczenia: samo rozpoznanie, zaawansowanie choroby oraz ogólny stan pacjenta. Definicja odróżnia więc etap diagnostyczny od późniejszego leczenia, choć pozostaje z nim bezpośrednio związana.