Diagnostyka kardiologiczna

Diagnostyka kardiologiczna to, w rozumieniu ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej, świadczenia opieki zdrowotnej ukierunkowane na rozpoznanie choroby układu krążenia oraz ustalenie, jak bardzo jest ona zaawansowana. Pojęcie obejmuje także ocenę ogólnego stanu zdrowia świadczeniobiorcy, jeżeli jest ona potrzebna do właściwego zaplanowania dalszego leczenia kardiologicznego.

Definicja wskazuje więc kilka ściśle powiązanych elementów. Po pierwsze, diagnostyka ma służyć ustaleniu, czy u pacjenta występuje choroba układu krążenia. Po drugie, nie ogranicza się do samego rozpoznania, lecz obejmuje również określenie stopnia zaawansowania choroby. Po trzecie, uwzględnia ogólny stan świadczeniobiorcy, ponieważ informacje o jego kondycji mogą mieć znaczenie dla wyboru odpowiedniego postępowania. Wszystkie te działania mają prowadzić do uzyskania danych niezbędnych do planowania leczenia.

W praktyce diagnostyka kardiologiczna jest zatem etapem, który łączy rozpoznanie problemu zdrowotnego z przygotowaniem dalszego postępowania leczniczego. Nie chodzi wyłącznie o potwierdzenie obecności choroby, ale także o zebranie informacji pozwalających ocenić jej zakres i dopasować plan leczenia do stanu pacjenta. Ocena ogólnego stanu zdrowia stanowi część tego procesu wtedy, gdy pomaga ustalić, jakie leczenie kardiologiczne powinno zostać zaplanowane.

Na potrzeby ustawy pojęcie to wyznacza zakres świadczeń związanych z rozpoznawaniem chorób układu krążenia i przygotowaniem leczenia. Ma znaczenie przy opisywaniu działań podejmowanych wobec świadczeniobiorcy, ponieważ pokazuje, że diagnostyka obejmuje zarówno ustalenia dotyczące samej choroby, jak i informacje o pacjencie potrzebne do dalszego prowadzenia leczenia. Definicja podkreśla tym samym funkcję diagnostyki jako podstawy świadomego planowania opieki kardiologicznej.