Przepis określa wymagania dotyczące wniosku o wpis przedsiębiorcy do rejestru działalności kantorowej oraz oświadczenia składanego wraz z tym wnioskiem. Wniosek musi mieć formę pisemną i zawierać dane identyfikujące przedsiębiorcę, w tym jego firmę, siedzibę i adres albo adres zamieszkania, a także numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, jeżeli przedsiębiorca go posiada, oraz numer NIP.

Istotne jest również wskazanie wszystkich jednostek, w których ma być wykonywana działalność kantorowa, wraz z ich siedzibami i adresami. Dla każdej z tych jednostek należy określić zakres planowanej działalności. Wniosek kończą podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie miejsca i daty jego złożenia.

Do wniosku dołącza się pisemne oświadczenie obejmujące potwierdzenie kompletności i zgodności danych z prawdą, znajomości oraz spełniania szczególnych warunków wykonywania działalności kantorowej określonych w rozdziale 4 ustawy, a także posiadania aktualnych zaświadczeń o niekaralności i dokumentów potwierdzających wymagane kwalifikacje. Oświadczenie musi dodatkowo wskazywać przedsiębiorcę, miejsce i datę jego złożenia oraz dane osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, jej funkcję i podpis.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że wpis opiera się na kompletnym zestawie danych dotyczących przedsiębiorcy, miejsc prowadzenia działalności i jej zakresu, a także na formalnym potwierdzeniu spełniania wskazanych warunków. Wzór wniosku ma określić w rozporządzeniu minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, z uwzględnieniem zakresu działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę.

Prawo dewizowe.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2002/1178/text/U/D20021178Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wskazuje, jak rozumieć status podmiotów, rodzaje pieniędzy oraz czynności związane z obrotem dewizowym. Jego znaczenie praktyczne polega na tym, że pozwala ustalić, czy dana osoba, jednostka lub czynność mieści się w zakresie pojęć stosowanych w dalszych przepisach.

**Rezydentem** jest co do zasady osoba fizyczna mieszkająca w kraju, osoba prawna lub inny podmiot mający w kraju siedzibę i zdolność do nabywania praw oraz zaciągania zobowiązań we własnym imieniu. Także znajdujące się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów mają ten status. **Nierezydentami** są odpowiednio osoby i podmioty mające miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą, a także zagraniczne jednostki utworzone przez rezydentów. Osobno określono nierezydentów z krajów trzecich oraz zasady traktowania niektórych takich krajów na równi z państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą za granicą albo w kraju może być traktowana odmiennie, ale tylko w zakresie czynności związanych z tą działalnością.

Przepis definiuje również krajowe i zagraniczne środki płatnicze, walutę polską, waluty obce, dewizy, złoto i platynę dewizową, papiery wartościowe oraz jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania. Wyjaśnia, że obrót dewizowy obejmuje zarówno czynności między rezydentami i nierezydentami, jak i określone rozliczenia oraz przenoszenie wartości dewizowych w kraju. Obejmuje także wywóz i przywóz środków płatniczych. Zdefiniowano działalność kantorową oraz uprawniony bank. Przy przeliczaniu kwot wyrażonych w euro stosuje się średni kurs euro i, w razie potrzeby, średni kurs innej waluty, ogłoszone przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

Przepis określa zasady proceduralne kontroli związanych z działalnością kantorową i wykonywaniem obowiązków dewizowych przez przedsiębiorców. Wskazuje, że w trzech zakresach stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy „Prawo przedsiębiorców”:

- do kontroli działalności kantorowej przedsiębiorcy,
- do kontroli wykonywania przez przedsiębiorcę obowiązku określonego w art. 30 ust. 1,
- do kontroli wykorzystania zezwolenia dewizowego udzielonego przedsiębiorcy.

Znaczenie tego przepisu polega na odesłaniu do innego, wskazanego w nim zbioru regulacji dotyczących kontroli. Sam art. 33a nie opisuje przebiegu kontroli, jej poszczególnych czynności ani uprawnień kontrolujących. Przesądza natomiast, że we wszystkich wymienionych sytuacjach właściwe są przepisy rozdziału 5 ustawy „Prawo przedsiębiorców”. Odesłanie obejmuje zarówno kontrolę samej działalności kantorowej, jak i sprawdzanie realizacji konkretnego obowiązku oraz sposobu wykorzystywania zezwolenia dewizowego. Przedmiot kontroli może więc dotyczyć różnych aspektów działalności przedsiębiorcy, ale wspólną podstawą proceduralną pozostaje wskazany rozdział. Przepis nie ustanawia odrębnego trybu kontroli dla każdego z tych przypadków, lecz kieruje do jednego zestawu przepisów. Dzięki temu określa, gdzie należy szukać regulacji dotyczących kontroli w wymienionych obszarach.

Przepis określa, jak należy rozumieć odesłania do wcześniejszych regulacji dotyczących prawa dewizowego, które nadal mogą występować w obowiązujących przepisach. Jeżeli taki przepis posługuje się określeniem „ustawa - Prawo dewizowe” i wskazuje jedną z dwóch ustaw wymienionych w art. 60, przyjmuje się, że odnosi się on do niniejszej ustawy.

Regulacja ma charakter porządkujący i interpretacyjny. Nie ustanawia nowych obowiązków dewizowych ani nie opisuje zasad dokonywania czynności objętych prawem dewizowym. Jej funkcją jest zapewnienie ciągłości stosowania przepisów, w których pozostały odwołania do wcześniejszych ustaw. Dzięki temu takie odesłania nie muszą być traktowane jako nieaktualne tylko dlatego, że wskazane w nich ustawy zostały zastąpione przez niniejszą ustawę.

Znaczenie przepisu jest praktyczne przede wszystkim przy odczytywaniu treści innych regulacji. Organ lub osoba analizująca przepis zawierający jedno z określonych odesłań powinna rozumieć je jako odesłanie do niniejszej ustawy. Art. 60 działa więc jako ustawowa reguła zastąpienia wskazanych odniesień, ograniczona do przypadków, w których obowiązujące przepisy mówią o jednej z ustaw wymienionych w tym przepisie.

Art. 61 ustanawia skutek w postaci utraty mocy przez wskazaną w nim ustawę, oznaczoną jako „Prawo dewizowe”. Przepis ma charakter końcowy i uchylający, ponieważ nie określa zasad wykonywania czynności dewizowych ani praw i obowiązków podmiotów, lecz przesądza o dalszym obowiązywaniu konkretnego aktu prawnego.

Zakres regulacji jest jednoznaczny. Utrata mocy dotyczy ustawy wymienionej w przepisie w sposób pozwalający na jej identyfikację, przez wskazanie daty oraz tytułu. W nawiasie podano także informacje o kolejnych ogłoszeniach zmian lub tekstów dotyczących tego aktu. Nie oznacza to ustanowienia odrębnych wyjątków, warunków ani ograniczeń. Przepis nie wskazuje również innych ustaw, które traciłyby moc na jego podstawie.

Znaczenie praktyczne art. 61 polega na zamknięciu obowiązywania aktu, do którego się odnosi. Od chwili, w której skutek ten następuje, sama wskazana ustawa nie stanowi już podstawy regulacji. Treść art. 61 nie rozstrzyga natomiast, jakie przepisy regulują daną materię po utracie jej mocy, ponieważ ogranicza się do stwierdzenia, że określona ustawa przestaje obowiązywać. Przepis porządkuje więc stan prawny przez wyraźne wskazanie aktu wyłączonego z systemu obowiązujących regulacji.

Przepis zmienia zasady organizacji i wykonywania zadań związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. **Naczelnym organem informacji finansowej pozostaje minister właściwy do spraw finansów publicznych, natomiast Generalnym Inspektorem Informacji Finansowej zostaje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.** Generalny Inspektor wykonuje zadania przy pomocy wyodrębnionej jednostki organizacyjnej Krajowej Administracji Skarbowej działającej w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Uchylone zostają ust. 2 i 3 w art. 3.

Zmiany określają także sposób zastępstwa Generalnego Inspektora, zasady delegowania pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy do jednostki obsługującej jego zadania oraz zakres spraw regulowanych w rozporządzeniach. Doprecyzowano między innymi możliwość wyłączenia Generalnego Inspektora, przekazywanie sprawozdania do Biuletynu Informacji Publicznej oraz ustalanie kategorii podmiotów o niewielkim ryzyku i listy państw równoważnych.

Istotne znaczenie praktyczne mają przepisy dotyczące współpracy z organami Krajowej Administracji Skarbowej i Straży Granicznej. Organy te przekazują Generalnemu Inspektorowi informacje o określonych przewozach środków pieniężnych, a organy podległe Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informują o okolicznościach mogących wskazywać na przestępstwa. Generalny Inspektor może również zwrócić się o zbadanie legalności pochodzenia wartości majątkowych.

Przepis zmienia ponadto zasady kontroli, wskazując kontrolerów i naczelników urzędów celno-skarbowych, oraz porządkuje właściwość organów i tryb odwołań. Od decyzji Generalnego Inspektora odwołanie przysługuje do ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminie 14 dni, a od decyzji ministra można wnieść skargę do sądu administracyjnego.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie Prawo dewizowe. Dotyczą one kontroli związanej z przywozem i wywozem wartości dewizowych oraz krajowych środków płatniczych, a także obowiązku przechowywania dokumentów dotyczących działalności kantorowej i określonych czynności obrotu dewizowego.

Zmieniony art. 20 ust. 2 wskazuje, że organy celne oraz organy Straży Granicznej mogą podejmować czynności kontrolne w celu sprawdzenia, czy przywóz do kraju i wywóz za granicę odbywają się zgodnie z przepisami ustawy. Kontrole te są prowadzone na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli celno-skarbowej lub kontroli granicznej. Przepis określa więc zarówno zakres sprawdzenia, jak i regulacje, według których kontrola ma się odbywać.

Nowe brzmienie art. 32a nakłada obowiązek przechowywania dokumentów na **przedsiębiorców wykonujących działalność kantorową** oraz na rezydentów i nierezydentów dokonujących czynności obrotu dewizowego podlegających ograniczeniom lub obowiązkom ustawowym. Dokumenty związane z działalnością albo konkretnymi czynnościami muszą być przechowywane na potrzeby kontroli wykonywanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz kontroli wykonywanej przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Okres przechowywania wynosi 5 lat i jest liczony od końca roku kalendarzowego, w którym wykonywano działalność kantorową albo dokonano danej czynności obrotu dewizowego. W praktyce przepis wyznacza podstawę prowadzenia kontroli oraz określa czas, przez jaki dokumentacja istotna dla tych kontroli powinna pozostawać dostępna.

Przepis wprowadza zmianę w ustawie Prawo dewizowe, dotyczącą art. 3 ust. 2 pkt 1. Zmiana polega na nadaniu temu punktowi nowego brzmienia, które określa, w jakim zakresie Skarb Państwa jest uwzględniany w ramach regulacji tego przepisu. Chodzi o sytuacje, w których Skarb Państwa jest reprezentowany przez ministra właściwego do spraw budżetu, finansów publicznych i instytucji finansowych.

Kluczowe znaczenie ma więc powiązanie dwóch elementów: podmiotem pozostaje **Skarb Państwa**, natomiast zakres wskazania został określony przez sposób jego reprezentacji. Przepis nie opisuje ogólnie wszystkich zasad reprezentowania Skarbu Państwa, lecz wskazuje konkretną kategorię, obejmującą reprezentację przez ministra właściwego w wymienionych sprawach.

Art. 39 nie wprowadza samodzielnej, rozbudowanej regulacji, lecz modyfikuje treść istniejącego przepisu ustawy Prawo dewizowe. W praktyce oznacza to, że przy stosowaniu art. 3 ust. 2 pkt 1 należy posługiwać się nowym brzmieniem, a nie wersją wcześniejszą. Zakres zmiany jest ograniczony do tego punktu, dlatego przepis nie wskazuje na modyfikację pozostałych części art. 3 ust. 2. Znaczenie regulacji sprowadza się do precyzyjnego określenia, że w opisanym zakresie Skarb Państwa jest reprezentowany przez ministra właściwego do spraw budżetu, finansów publicznych i instytucji finansowych.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Dewizowe prawo

Dewizowe prawo w przepisach

Prawo dewizowe.5 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej2 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis