Art. 92 Kodeksu pracy reguluje kwestie wynagrodzenia pracownika za czas niezdolności do pracy z powodu choroby, odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, wypadku w drodze do pracy lub z pracy, choroby przypadającej w czasie ciąży oraz poddania się niezbędnym badaniom lekarskim i zabiegom związanym z dawstwem komórek, tkanek i narządów.

#### 1. Wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy

Zgodnie z § 1, pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek:
- choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracowników powyżej 50. roku życia - do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego. Wynagrodzenie wynosi 80% wynagrodzenia, chyba że przepisy wewnętrzne pracodawcy przewidują wyższe wynagrodzenie.
- wypadku w drodze do pracy lub z pracy, choroby przypadającej w czasie ciąży oraz poddania się niezbędnym badaniom lekarskim i zabiegom związanym z dawstwem - pracownik zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia.

#### 2. Obliczanie wynagrodzenia

Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego i wypłaca za każdy dzień niezdolności do pracy, w tym dni wolne od pracy (§ 2).

#### 3. Ograniczenia i wyłączenia

Wynagrodzenie nie ulega obniżeniu w przypadku ograniczenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego (§ 3 pkt 1). Nie przysługuje ono jednak w przypadkach, w których pracownik nie ma prawa do zasiłku chorobowego (§ 3 pkt 2).

#### 4. Zasiłek chorobowy

Za czas niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 33 dni w ciągu roku kalendarzowego (14 dni dla pracowników powyżej 50. roku życia), pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy na zasadach określonych w odrębnych przepisach (§ 4).

#### 5. Przepisy dotyczące pracowników powyżej 50. roku życia

Przepisy § 1 pkt 1 i § 4 w części dotyczącej pracowników powyżej 50. roku życia mają zastosowanie do niezdolności do pracy przypadającej po roku kalendarzowym, w którym pracownik ukończył 50. rok życia (§ 5).

### Analiza i praktyczne zastosowanie

Art. 92 Kodeksu pracy wprowadza istotne rozróżnienie w zakresie wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, uwzględniając różne przyczyny tej niezdolności oraz wiek pracownika. Przepisy te mają na celu zapewnienie pracownikom ochrony finansowej w okresach, gdy są niezdolni do pracy z powodu choroby lub innych określonych przyczyn.

#### Pracownicy powyżej 50. roku życia

Szczególne traktowanie pracowników powyżej 50. roku życia, którym przysługuje wynagrodzenie za krótszy okres (14 dni), wynika z większego ryzyka zdrowotnego w tej grupie wiekowej. Po upływie tego okresu pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy.

#### Wysokość wynagrodzenia

Pracodawcy mogą wprowadzać korzystniejsze dla pracowników przepisy wewnętrzne, przewidujące wyższe wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy. Jest to istotne z punktu widzenia polityki kadrowej i motywacyjnej w przedsiębiorstwie.

#### Zasiłek chorobowy

Po przekroczeniu określonego okresu niezdolności do pracy (33 dni lub 14 dni), pracownik przechodzi na zasiłek chorobowy, co jest regulowane odrębnymi przepisami. Pracodawcy powinni być świadomi tych regulacji, aby prawidłowo zarządzać absencjami pracowników.

### Wnioski

Art. 92 Kodeksu pracy stanowi ważny element systemu ochrony pracowników w Polsce, zapewniając im prawo do wynagrodzenia w okresach niezdolności do pracy z powodu choroby lub innych określonych przyczyn. Pracodawcy powinni dokładnie znać te przepisy i stosować je w praktyce, aby zapewnić zgodność z prawem oraz odpowiednie wsparcie dla swoich pracowników.

Dawcy komórek

Dawcy komórek w przepisach

Kodeks pracy1 przepis

o leczeniu niepłodności3 przepisy