Dane jednostkowe nieidentyfikowalne

Dane jednostkowe nieidentyfikowalne to dane statystyczne odnoszące się do pojedynczego, konkretnego podmiotu gospodarki narodowej albo do konkretnej osoby fizycznej, ale przedstawione w taki sposób, że nie można ustalić, kogo lub czego dotyczą. Ich istotą jest połączenie dwóch cech: jednostkowego charakteru informacji oraz braku możliwości identyfikacji.

Brak identyfikacji obejmuje zarówno sytuację, w której ustalenie tożsamości jest niemożliwe bezpośrednio, jak i taką, w której nie da się jej ustalić pośrednio, na przykład przez zestawienie danych z innymi dostępnymi informacjami. Nie chodzi więc wyłącznie o usunięcie nazwy, imienia czy innego oczywistego oznaczenia. Dane powinny także nie pozwalać na rozpoznanie konkretnego podmiotu lub osoby na podstawie ich treści, zakresu albo powiązania z innymi informacjami.

Pojęcie służy w ustawie o statystyce publicznej do opisania danych, które zachowują związek z konkretną jednostką, lecz nie ujawniają jej tożsamości. Ma to znaczenie dla sposobu gromadzenia, opracowywania i wykorzystywania informacji statystycznych. Pozwala odróżnić dane dotyczące pojedynczych jednostek od zestawień zbiorczych, a jednocześnie wskazuje, że ich użycie nie powinno prowadzić do rozpoznania podmiotu gospodarki narodowej ani osoby fizycznej.

W praktyce nieidentyfikowalność oznacza, że odbiorca danych nie może przypisać określonej informacji konkretnej jednostce, ani na podstawie samego zbioru, ani przez logiczne połączenie go z innymi informacjami. Ocena tej cechy dotyczy zatem nie tylko formy prezentacji danych, lecz także realnej możliwości ustalenia tożsamości. Dzięki temu dane mogą zachować wartość dla analiz statystycznych, przy równoczesnym ograniczeniu ryzyka ujawnienia, kogo lub jakiego podmiotu dotyczą.