Dane jednostkowe identyfikowalne

Dane jednostkowe identyfikowalne to, w rozumieniu ustawy „o statystyce publicznej”, dane statystyczne odnoszące się do konkretnego podmiotu gospodarki narodowej albo konkretnej osoby fizycznej. Ich istotą jest możliwość powiązania informacji statystycznej z określonym podmiotem lub osobą, a nie tylko opisanie anonimowej grupy.

Definicja obejmuje dwa sposoby identyfikacji:

• identyfikację bezpośrednią, gdy podmiot lub osoba mogą zostać rozpoznani na podstawie nazwy, imienia i nazwiska, adresu albo publicznie dostępnego numeru identyfikacyjnego;
• identyfikację pośrednią, gdy rozpoznanie jest możliwe po zestawieniu danych z innymi informacjami lub przy użyciu innych środków niż te, które pozwalają na identyfikację bezpośrednią.

Aby dane mieściły się w tym pojęciu, muszą więc dotyczyć konkretnego adresata, umożliwiać jego wskazanie w sposób bezpośredni oraz stwarzać możliwość ustalenia jego tożsamości także pośrednio. Nie każda teoretyczna możliwość rozpoznania podmiotu lub osoby ma jednak znaczenie. Z zakresu definicji wyłączono przypadki, w których identyfikacja pośrednia wymagałaby nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Ocena nie odnosi się zatem do całkowicie abstrakcyjnych i praktycznie niewykonalnych sposobów ustalenia tożsamości.

Pojęcie służy w ustawie do odróżnienia danych dotyczących konkretnych, możliwych do rozpoznania podmiotów lub osób od danych zbiorczych i anonimowych. Ma znaczenie przy ocenie charakteru informacji gromadzonych, opracowywanych i udostępnianych w ramach statystyki publicznej. W praktyce pozwala ustalić, czy dana informacja może zostać powiązana z określoną jednostką bezpośrednio albo przez wykorzystanie dodatkowych środków, a także czy sposób takiego powiązania jest rzeczywiście osiągalny, czy wymagałby nadmiernego nakładu. W konsekwencji o zakwalifikowaniu danych decyduje nie tylko ich treść, lecz także możliwość identyfikacji adresata oraz realność zastosowania dostępnych metod identyfikacyjnych.