Jeżeli wierzytelność została potwierdzona tytułem egzekucyjnym, zarzut dotyczący czynności upadłego dokonanej ze szkodą dla wierzycieli nie może być zgłoszony przez dowolnego wierzyciela. W takiej sytuacji sprzeciw może wnieść wyłącznie syndyk. Przepis ogranicza więc krąg osób uprawnionych do zakwestionowania takiej czynności, gdy podstawą sprzeciwu jest jej szkodliwy wpływ na wierzycieli.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że gdy czynność upadłego była bezskuteczna, do masy upadłości należało zwrócić wszystko, co wskutek tej czynności ubyło z jego majątku. Do masy powinno było także trafić to, co nie weszło do tego majątku z powodu tej czynności. Zasada ta obejmowała również sytuację, w której bezskuteczność wynikała z powództwa wierzyciela. Jeżeli zwrot rzeczy lub innego składnika majątku w naturze nie był możliwy, masa upadłości powinna była otrzymać jego równowartość w pieniądzach. Przepis regulował również rozliczenie świadczenia wzajemnego spełnionego przez osobę trzecią. Takie świadczenie powinno było zostać jej zwrócone, jeżeli znajdowało się w masie upadłości oddzielnie od pozostałego majątku albo jeżeli masa upadłości wzbogaciła się o to świadczenie. Gdy żaden z tych warunków nie zachodził, osoba trzecia miała prawo zgłosić do masy upadłości wierzytelność wynikającą z tego rozliczenia. Oznaczało to, że nie uzyskiwała wtedy zwrotu świadczenia w naturze ani jego równowartości na zasadach przewidzianych w pierwszej części przepisu, lecz mogła dochodzić zaspokojenia jako wierzyciel masy.

Czynność upadłego

Czynność upadłego w przepisach

Prawo upadłościowe2 przepisy