Przepis określa, kto ma obowiązek pojawić się na zgromadzeniu wierzycieli. Są to syndyk, członkowie rady wierzycieli oraz upadły, ale tylko wtedy, gdy został wezwany do udzielenia wyjaśnień. Obowiązek stawiennictwa oznacza konieczność osobistego przybycia na zgromadzenie. Nieobecność żadnej z tych osób nie blokuje przeprowadzenia zgromadzenia wierzycieli. Dotyczy to również sytuacji, w której niestawiennictwo jest usprawiedliwione. Z samego faktu nieobecności nie wynika więc, że zgromadzenie musi zostać odwołane, przełożone albo nie może się rozpocząć. Przepis rozdziela obowiązek pojawienia się od możliwości odbycia zgromadzenia. Syndyk i członkowie rady wierzycieli powinni stawić się na zgromadzeniu, a upadły ma taki obowiązek, jeżeli został wezwany do złożenia wyjaśnień. Jednocześnie zgromadzenie może odbyć się mimo nieobecności jednej lub kilku tych osób, niezależnie od przyczyny ich nieobecności.

Prawo upadłościowe

Rada wierzycieli składa się co do zasady z pięciu członków oraz dwóch zastępców. Osoby te są powoływane spośród wierzycieli dłużnika, którzy są uczestnikami postępowania. Jeżeli takich wierzycieli jest mniej niż siedmiu, rada może mieć trzech członków. Przepis nie przewiduje w takim przypadku obowiązku powołania zastępców w określonej liczbie. Sędzia-komisarz może odwołać członka rady, który nie wykonuje należycie swoich obowiązków, i powołać na jego miejsce inną osobę. Od takiego postanowienia przysługuje zażalenie. Jeżeli odwołanie członka stanie się prawomocne, osoba ta nie może zostać ponownie powołana do rady. Członek rady może również sam złożyć wniosek o odwołanie. Wierzyciel ma prawo nie przyjąć obowiązków członka rady albo jego zastępcy. Do zastępcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące członka rady. Zastępca może uczestniczyć w posiedzeniach rady, ale głosuje nad uchwałą tylko wtedy, gdy na posiedzeniu nie ma któregoś z członków. Jeżeli nieobecny członek ma zastępcę, w pierwszej kolejności głosuje zastępca wymieniony jako pierwszy w postanowieniu sędziego-komisarza o powołaniu, pod warunkiem że jest obecny na posiedzeniu.

Członek rady wierzycieli powinien wykonywać swoje obowiązki osobiście. Przepis dopuszcza jednak także działanie przez pełnomocnika, czyli osobę upoważnioną do wykonywania tych obowiązków w imieniu członka rady. Oznacza to, że członek rady ma dwie możliwości: może uczestniczyć w wykonywaniu obowiązków sam albo powierzyć ich wykonywanie pełnomocnikowi. Jeżeli członek rady korzysta z pomocy pełnomocnika, powinien zostać sporządzony dokument pełnomocnictwa. Dokument ten składa się przewodniczącemu rady wierzycieli. Przepis nie wskazuje innego adresata tego dokumentu, dlatego w opisanej procedurze to właśnie przewodniczący rady jest osobą, której należy przekazać pełnomocnictwo. Po otrzymaniu pełnomocnictwa przewodniczący rady składa je do akt postępowania. Nie robi tego jednak samodzielnie, w oderwaniu od posiedzenia rady. Pełnomocnictwo powinno zostać złożone razem z protokołem z posiedzenia rady wierzycieli. W ten sposób dokument potwierdzający działanie przez pełnomocnika trafia do akt postępowania wraz z dokumentacją posiedzenia.

Członek rady wierzycieli ma prawo do zwrotu koniecznych wydatków, które poniósł w związku z udziałem w posiedzeniu rady. Chodzi o wydatki związane bezpośrednio z tym udziałem. Zwrot takich wydatków jest odrębny od wynagrodzenia za udział w posiedzeniu. Sędzia-komisarz może przyznać członkowi rady odpowiednie wynagrodzenie za udział w posiedzeniu. Jest to możliwe, gdy uzasadniają to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz zakres wykonanych prac. Wynagrodzenie za jeden dzień posiedzenia nie może przekroczyć 3% miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 162 ust. 2. Wynagrodzenie oraz zwrot wydatków są kosztami postępowania. O wynagrodzeniu i zwrocie wydatków rozstrzyga sędzia-komisarz w postanowieniu. Przed jego wydaniem powinien wysłuchać członka rady wierzycieli oraz syndyka.

Członek rady wierzycieli odpowiada za szkodę, która powstała w wyniku nienależytego pełnienia przez niego obowiązków. Oznacza to, że przepis wiąże odpowiedzialność z dwoma elementami: wystąpieniem szkody oraz niewłaściwym wykonywaniem zadań członka rady. Sama funkcja w radzie nie jest więc wystarczająca do przypisania odpowiedzialności. Znaczenie ma sposób pełnienia obowiązków i to, czy jego następstwem była szkoda. Przepis obejmuje także sytuację, w której w radzie działa pełnomocnik członka. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez nienależyte wykonanie obowiązków przez takiego pełnomocnika, członek rady odpowiada za nią tak, jak za własne działanie. Odpowiedzialność członka nie jest zatem wyłączona tylko dlatego, że przy wykonywaniu obowiązków posłużył się pełnomocnikiem. Regulacja wskazuje więc, że członek rady ponosi odpowiedzialność zarówno za własne nienależyte działanie, jak i za szkodę wyrządzoną przez pełnomocnika działającego w radzie. W obu przypadkach punktem odniesienia jest nienależyte pełnienie lub wykonanie obowiązków oraz wynikła z tego szkoda.

Przepis wymaga, aby każdy członek rady wierzycieli sam wykonywał obowiązki związane z pełnioną funkcją. Oznacza to, że nie może przekazać ich innej osobie, która działałaby zamiast niego. Obowiązki członka rady są więc przypisane bezpośrednio do osoby powołanej do jej składu i powinny być przez nią realizowane osobiście.

Przepis oznacza, że członek rady wierzycieli odpowiada za szkodę, jeżeli została ona spowodowana niesumiennym pełnieniem jego obowiązków. Niesumienne działanie to wykonywanie zadań w sposób nierzetelny lub niedbały. Odpowiedzialność ponosi konkretny członek rady, którego zachowanie doprowadziło do powstania szkody. Przepis nie określa jednak zasad ustalania jej wysokości ani sposobu dochodzenia naprawienia szkody.

Członek rady wierzycieli

Członek rady wierzycieli w przepisach

Prawo upadłościowe5 przepisów

Prawo upadłościowe2 przepisy