Przepis określa, według jakiego prawa ocenia się zdolność osoby do zaciągania zobowiązań czekowych, czyli możliwość skutecznego związania się podpisem na czeku. Podstawową zasadą jest zastosowanie prawa ojczystego osoby składającej podpis. Jeżeli jednak to prawo wskazuje jako właściwe prawo innego kraju, należy zastosować właśnie to wskazane prawo.

Regulacja przewiduje także szczególną zasadę dotyczącą osoby, która według właściwego dla niej prawa nie ma zdolności czekowej. Mimo tego może ona zostać **ważnie zobowiązana**, jeżeli podpisała czek w kraju, którego ustawy przyznawałyby jej taką zdolność. Znaczenie ma więc nie tylko ocena zdolności według prawa ojczystego lub prawa wskazanego przez to prawo, lecz także prawo państwa, w którym doszło do podpisania czeku. Przepis pozwala w takim przypadku utrzymać skuteczność zobowiązania, choć według wcześniej ustalonego prawa osoba nie miałaby zdolności czekowej.

Wyjątek dotyczy obywatela polskiego, który zaciągnął zobowiązanie czekowe zagranicą. Wobec takiej osoby opisanej zasady potwierdzania zobowiązania przez prawo kraju podpisania czeku się nie stosuje. Artykuł rozdziela zatem trzy elementy: prawo właściwe dla oceny zdolności, możliwość zastosowania prawa innego kraju wskazanego przez prawo ojczyste oraz szczególne traktowanie podpisu złożonego za granicą przez osobę pozbawioną zdolności czekowej.

Prawo czekowe.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1936/283/text/U/D19360283Lj.pdf

Przepis określa, według jakiego prawa ocenia się formę oświadczenia czekowego oraz kiedy zagraniczne zobowiązanie czekowe zachowuje ważność w Polsce. Podstawową zasadą jest zastosowanie prawa kraju, w którym oświadczenie zostało podpisane. Jednocześnie wystarczające jest spełnienie wymogów formalnych przewidzianych przez prawo miejsca płatności. Oznacza to, że forma może być uznana za prawidłową nie tylko na podstawie prawa państwa podpisania, lecz także według prawa państwa, w którym czek ma zostać zapłacony.

Przepis przewiduje również ochronę późniejszego oświadczenia czekowego. Jeżeli wcześniejsze oświadczenie jest nieważne z powodu niespełnienia wymogów formy, ale późniejsze oświadczenie odpowiada prawu kraju, w którym zostało podpisane, nieprawidłowa forma wcześniejszego oświadczenia nie powoduje nieważności oświadczenia późniejszego. Ocena każdego kolejnego oświadczenia może więc opierać się na właściwych dla niego wymaganiach formalnych.

Szczególne znaczenie ma końcowa reguła dotycząca zobowiązań zaciągniętych zagranicą przez obywatela polskiego. Są one ważne w Polsce w relacji do innego obywatela polskiego także wtedy, gdy za granicą zachowano formę przewidzianą przez Prawo czekowe. Przepis rozstrzyga zatem kolizję różnych wymogów formalnych i wskazuje sytuacje, w których brak zgodności z jednym porządkiem prawnym nie przekreśla ważności oświadczenia lub zobowiązania.

Przepis określa, jakie przepisy należy stosować w sytuacji, gdy inne przepisy prawne odwołują się do „dotychczasowego prawa czekowego”. Takie odwołanie nie pozostaje bez znaczenia ani nie wymaga pominięcia, lecz prowadzi do odpowiedniego zastosowania przepisów „prawa niniejszego”.

Kluczowe są dwa elementy. Po pierwsze, chodzi o każde powołanie na „dotychczasowe prawo czekowe” zawarte w przepisach prawnych, bez ograniczenia do określonego rodzaju regulacji. Po drugie, przepisy niniejszego prawa stosuje się **odpowiednio**, a więc w związku z konkretnym odwołaniem i z uwzględnieniem jego zakresu. Przepis nie wskazuje pojedynczych regulacji ani nie wylicza sytuacji, w których należy sięgnąć do prawa niniejszego. Ustanawia ogólną zasadę postępowania przy interpretacji takich odesłań.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wskazaniu, że użyte w przepisach prawnych odwołanie do wcześniejszego ujęcia prawa czekowego należy odczytywać przez przepisy prawa niniejszego, stosowane w odpowiednim zakresie. Dzięki temu przepis pełni funkcję porządkującą: wskazuje podstawę prawną dla rozumienia odesłań, które posługują się określeniem „dotychczasowe prawo czekowe”. Nie tworzy samodzielnie szczegółowych zasad dotyczących czeków, lecz określa sposób korzystania z przepisów prawa niniejszego w związku z takimi odesłaniami.

Czekowe prawo

Czekowe prawo w przepisach

Prawo czekowe.3 przepisy