Art. 198 Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) reguluje procedurę podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w czasopiśmie. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że orzeczenia sądowe, które mają być publicznie ogłoszone, są rzeczywiście publikowane w sposób zgodny z decyzją sądu. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do tego artykułu.

1. **Przesłanie odpisu lub wyciągu z wyroku**:
   - Sąd, który orzekł o podaniu wyroku do publicznej wiadomości, jest zobowiązany przesłać odpis wyroku lub wyciąg z wyroku do redakcji określonego czasopisma. Dokument ten musi zawierać wzmiankę dotyczącą prawomocności wyroku, co jest kluczowe, ponieważ tylko prawomocne wyroki mogą być podawane do publicznej wiadomości.

2. **Polecenie wydrukowania**:
   - Sąd wydaje redakcji czasopisma polecenie wydrukowania wyroku lub jego wyciągu w jednym z najbliższych numerów. Przepis nie precyzuje dokładnie, w jakim terminie ma to nastąpić, ale użycie sformułowania „w jednym z najbliższych jego numerów” sugeruje, że powinno to być zrealizowane bez zbędnej zwłoki.

3. **Obowiązek zawiadomienia sądu**:
   - Po wykonaniu polecenia, redakcja czasopisma ma obowiązek zawiadomić sąd o publikacji. Zawiadomienie to powinno być poparte przesłaniem egzemplarza czasopisma, w którym zamieszczono ogłoszenie. Jest to istotne dla zapewnienia, że sąd ma dowód na to, że jego polecenie zostało wykonane.

4. **Reakcja na nieprawidłowości**:
   - W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w publikacji, sąd ma prawo nakazać ich usunięcie. Może to obejmować np. błędy w treści ogłoszenia, brak wzmianki o prawomocności wyroku, czy też niewłaściwe umiejscowienie ogłoszenia w czasopiśmie. Sąd ma zatem narzędzia do egzekwowania prawidłowego wykonania swojego polecenia.

**Znaczenie praktyczne**:
- Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i publicznego charakteru wymiaru sprawiedliwości. Publikacja wyroków w czasopismach może pełnić funkcję prewencyjną, edukacyjną oraz informacyjną dla społeczeństwa.
- Dla redakcji czasopism przepis ten nakłada obowiązek współpracy z sądami i rzetelnego wykonywania poleceń dotyczących publikacji wyroków.

**Podsumowanie**:
Art. 198 k.k.w. jest ważnym narzędziem w realizacji zasady jawności postępowania sądowego. Zapewnia on, że wyroki, które mają być podane do publicznej wiadomości, są publikowane w sposób zgodny z decyzją sądu, a także daje sądowi możliwość kontrolowania prawidłowości tej publikacji. Przepis ten podkreśla również odpowiedzialność redakcji czasopism za rzetelne wykonanie poleceń sądu.

Kodeks karny wykonawczy

Art. 25b ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) reguluje procedurę wszczęcia postępowania o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Przepis ten ma na celu uproszczenie i przyspieszenie procesu wykreślenia z Rejestru podmiotów, które faktycznie nie prowadzą działalności i nie posiadają majątku.

#### 1. Zawiadomienie podmiotu o wszczęciu postępowania

Sąd rejestrowy jest zobowiązany do zawiadomienia podmiotu wpisanego do Rejestru o wszczęciu postępowania o rozwiązanie bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. W zawiadomieniu sąd wzywa podmiot do wykazania, że faktycznie prowadzi działalność oraz posiada majątek, wskazując jego składniki. Termin na odpowiedź wynosi 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Brak odpowiedzi na wezwanie sądu może skutkować rozwiązaniem podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego.

#### 2. Ogłoszenie o wszczęciu postępowania

W przypadku braku organu uprawnionego do reprezentacji lub aktualnego adresu podmiotu wpisanego do Rejestru, sąd rejestrowy ogłasza wszczęcie postępowania o rozwiązanie podmiotu. Ogłoszenie to zastępuje zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Ogłoszenie musi zawierać:

- nazwę sądu rejestrowego prowadzącego postępowanie,
- nazwę (firmę) podmiotu,
- numer podmiotu w Rejestrze,
- ostatni ujawniony w Rejestrze adres siedziby,
- informację o celu prowadzonego postępowania,
- wezwanie skierowane do wszystkich osób, których uzasadniony interes mógłby sprzeciwiać się rozwiązaniu podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i jego wykreśleniu z Rejestru, do zgłaszania okoliczności przemawiających przeciwko rozwiązaniu w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia,
- pouczenie, że w przypadku stwierdzenia, że podmiot wpisany do Rejestru nie posiada zbywalnego majątku i faktycznie nie prowadzi działalności, sąd rejestrowy może orzec o rozwiązaniu tego podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i zarządzić jego wykreślenie z Rejestru.

#### 3. Publikacja ogłoszenia

Ogłoszenie o wszczęciu postępowania o rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego zamieszcza się w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Sąd rejestrowy może również zarządzić zamieszczenie ogłoszenia w dzienniku lub czasopiśmie oraz podać je do publicznej wiadomości w inny sposób, jaki uzna za odpowiedni. Ogłoszenie zamieszczane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nie podlega opłacie.

#### 4. Skutki braku odpowiedzi

Jeżeli podmiot wpisany do Rejestru nie odpowie na wezwanie sądu i nie wykaże, że faktycznie prowadzi działalność oraz posiada majątek, sąd rejestrowy może orzec o rozwiązaniu tego podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i zarządzić jego wykreślenie z Rejestru. Procedura ta ma na celu eliminację z Rejestru podmiotów, które nie prowadzą działalności gospodarczej ani nie posiadają majątku, co przyczynia się do poprawy przejrzystości i aktualności danych zawartych w KRS.

### Podsumowanie

Art. 25b ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wprowadza mechanizm umożliwiający sądowi rejestrowemu rozwiązanie podmiotu wpisanego do Rejestru bez konieczności przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Przepis ten ma na celu uproszczenie i przyspieszenie procesu wykreślenia z Rejestru podmiotów, które faktycznie nie prowadzą działalności i nie posiadają majątku, co przyczynia się do poprawy przejrzystości i aktualności danych zawartych w KRS.

o Krajowym Rejestrze Sądowym

Przepis zobowiązuje organy państwowe, działające zgodnie z Konstytucją, do zapewnienia prasie warunków potrzebnych do realizowania jej funkcji i zadań. Obejmuje to także umożliwienie działania redakcjom dzienników i czasopism różniących się programem, tematyką oraz prezentowanymi poglądami. Chodzi więc o stworzenie warunków dla istnienia różnorodnej prasy.

Prawo prasowe

Jeżeli w ciągu jednego roku w danym dzienniku lub czasopiśmie popełniono przestępstwo co najmniej trzy razy, organ rejestracyjny może czasowo wstrzymać jego wydawanie. Nie jest to automatyczny skutek: przepis przyznaje organowi możliwość podjęcia takiej decyzji. Zawieszenie może trwać przez oznaczony czas, ale nie dłużej niż rok. Regulacja dotyczy konkretnego tytułu prasowego, w którym doszło do wymaganej liczby przestępstw.

Przepis określa, kiedy rejestracja dziennika lub czasopisma przestaje być ważna. Następuje to, jeśli pismo nie zostanie wydane przez rok od uzyskania uprawnień do wydawania go na czas nieoznaczony. Taki sam skutek nastąpi po rocznej przerwie w wydawaniu już istniejącego pisma. Rejestracja nie traci jednak ważności z powodu tej przerwy, jeżeli redakcja wystąpiła o jej zachowanie. Roczny brak wydawania może więc zakończyć ważność rejestracji.

Redaktor naczelny musi opublikować sprostowanie w tej samej formie, w której ukazał się materiał prasowy. W elektronicznej formie dziennika lub czasopisma należy to zrobić w ciągu 3 dni roboczych od otrzymania sprostowania. W dzienniku sprostowanie powinno znaleźć się w najbliższym numerze przygotowywanym do druku. Jeżeli nie jest to technicznie możliwe, może zostać opublikowane w następnym numerze, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od jego otrzymania. W czasopiśmie publikuje się je w najbliższym przygotowywanym numerze albo w numerze następnym. W przekazie zawierającym dźwięk lub obraz i dźwięk sprostowanie powinno pojawić się w najbliższym przekazie tego samego rodzaju. Jeżeli możliwy termin publikacji przekracza 6 miesięcy, na żądanie osoby, która nadesłała sprostowanie, trzeba dodatkowo opublikować je w ciągu miesiąca od otrzymania, w odpowiednim ze względu na odbiorców dzienniku. Koszty publikacji ponosi wydawca prasy, w której zamieszczono materiał. Strony mogą jednak na piśmie ustalić inne terminy. W drukach periodycznych sprostowanie powinno ukazać się w tym samym dziale i taką samą czcionką jak materiał, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”. W przekazie dźwiękowym lub audiowizualnym należy je wyraźnie zapowiedzieć oraz nadać w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej porze. Bez zgody osoby, która nadesłała sprostowanie, nie można skracać jego tekstu ani wprowadzać w nim innych zmian. Sprostowania nie wolno komentować w tym samym numerze, przekazie ani tego samego dnia w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma. Możliwa jest jedynie prosta zapowiedź polemiki lub wyjaśnień.

Przepis przewiduje odpowiedzialność za wydawanie dziennika lub czasopisma, gdy nie zostały one zarejestrowane albo ich wydawanie zostało zawieszone. Wystarczy, że zachodzi jedna z tych sytuacji. Odpowiedzialność dotyczy osoby, która taki dziennik lub czasopismo wydaje. Sankcją jest grzywna, czyli kara pieniężna. Z przepisu wynika więc, że wydawanie publikacji w opisanych warunkach jest czynem zagrożonym karą.

Przepis określa, czego dotyczy ustawa: prasowej działalności wydawniczej i dziennikarskiej. Prasą są publikacje periodyczne, czyli ukazujące się cyklicznie, co najmniej raz w roku. Nie mogą one tworzyć zamkniętej, jednorodnej całości. Powinny mieć stały tytuł albo nazwę, kolejny numer oraz datę. Do prasy zaliczają się między innymi dzienniki, czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe. Pojęcie prasy obejmuje również środki masowego przekazywania wykorzystujące druk, obraz, dźwięk lub inną technikę. Dotyczy to także rozgłośni oraz zakładowych tele- i radiowęzłów, jeżeli rozpowszechniają publikacje periodyczne. Prasą są ponadto zespoły ludzi i pojedyncze osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Dziennik to ogólnoinformacyjny druk albo przekaz dźwiękowy lub dźwiękowo-obrazowy, który ukazuje się częściej niż raz w tygodniu. Czasopismo ukazuje się nie częściej niż raz w tygodniu, ale nie rzadziej niż raz w roku. Te zasady stosuje się odpowiednio do innych przekazów dźwiękowych i dźwiękowo-obrazowych. Materiałem prasowym jest każdy opublikowany albo przekazany do opublikowania tekst lub obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym albo innym. Nie ma znaczenia jego forma, rodzaj, przeznaczenie, sposób przekazu ani autorstwo. Dziennikarz redaguje, tworzy lub przygotowuje takie materiały, pracując dla redakcji albo działając na jej rzecz i z jej upoważnienia. Redaktor decyduje lub współdecyduje o publikacji materiałów, redaktor naczelny może decydować o całokształcie działalności redakcji, a redakcja organizuje przygotowanie materiałów, w tym ich zbieranie, ocenianie i opracowywanie.

Przepis wskazuje sposób prowadzenia rejestru dzienników i czasopism. Rejestr nie jest prowadzony w dowolnej formie, lecz w specjalnej księdze rejestrowej. Jej układ powinien odpowiadać wcześniej ustalonemu wzorowi. Oznacza to, że sposób zapisywania informacji w rejestrze ma być uporządkowany i zgodny z przyjętym wzorem. Przepis nie określa jednak, jakie dokładnie informacje wpisuje się do księgi ani kto ją prowadzi.

w sprawie rejestru dzienników i czasopism

Przepis wymaga, aby każdy dziennik lub czasopismo miało własne, odrębne akta rejestrowe. Trafiają do nich dokumenty związane z pierwotnym postępowaniem o rejestrację, a następnie także materiały z postępowań dotyczących kolejnych wpisów. W aktach przechowuje się również wszystkie dokumenty, które uzasadniają dokonanie wpisów w rejestrze. Dzięki temu cała dokumentacja dotycząca konkretnego dziennika lub czasopisma jest zebrana w jednym miejscu.

Czasopismo

Czasopismo w przepisach

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

o Krajowym Rejestrze Sądowym1 przepis

Prawo prasowe6 przepisów

w sprawie rejestru dzienników i czasopism2 przepisy