Czasie użytkowania źródła spalania paliw

„Czasie użytkowania źródła spalania paliw” to pojęcie określające rzeczywisty czas pracy instalacji spalającej paliwo, wyrażany w godzinach. Zgodnie z ustawą „Prawo ochrony środowiska” chodzi o okres, w którym źródło spalania paliw albo jego część działa i jednocześnie odprowadza substancje do powietrza.

Dla ustalenia tego czasu muszą być spełnione łącznie dwa podstawowe warunki: źródło powinno pracować oraz powinno dochodzić do emisji substancji do powietrza. Samo pozostawanie urządzenia w gotowości albo okres, w którym nie odprowadza ono substancji, nie przesądza więc jeszcze o czasie użytkowania w rozumieniu tego pojęcia.

Z obliczeń wyłącza się okresy rozruchu i wyłączania źródła. Nie są one ustalane w sposób całkowicie dowolny. Należy uwzględnić specyfikę danego procesu, parametry operacyjne oraz kryteria pozwalające określić, kiedy rozruch się kończy i kiedy rozpoczyna się wyłączanie. Znaczenie ma również decyzja wykonawcza Komisji wskazana w definicji ustawowej, dotycząca określania tych okresów na potrzeby przepisów o emisjach przemysłowych.

Pojęcie służy zatem do precyzyjnego ustalenia, jak długo źródło faktycznie uczestniczy w procesie emisji, z pominięciem etapów przejściowych związanych z uruchamianiem i zatrzymywaniem. W praktyce pozwala odróżnić normalną pracę źródła od czynności przygotowawczych i końcowych, a także ujednolicić sposób liczenia czasu pracy instalacji. Ma to znaczenie przy ocenie funkcjonowania źródeł spalania paliw oraz stosowaniu wymagań dotyczących ochrony powietrza i emisji przemysłowych. Właściwe określenie początku i końca tego okresu jest istotne zwłaszcza wtedy, gdy konieczne jest ustalenie czasu pracy konkretnego źródła lub jego części na podstawie danych eksploatacyjnych.