Ciśnieniowe urządzenia transportowe

„Ciśnieniowe urządzenia transportowe” to określenie używane w ustawie o przewozie towarów niebezpiecznych dla wybranych urządzeń służących do przewozu substancji pod ciśnieniem. Nie chodzi więc o każde urządzenie ciśnieniowe, lecz o takie, które spełnia warunki wynikające z przepisów regulujących przewóz towarów niebezpiecznych.

Podstawowe znaczenie ma sposób wykorzystania urządzenia. Musi ono być używane zgodnie z odpowiednimi wymaganiami ADR, RID albo ADN, czyli regulacjami dotyczącymi odpowiednio przewozu drogowego, kolejowego lub żeglugą śródlądową. Definicja obejmuje przede wszystkim urządzenia stosowane do transportu gazów klasy 2, z wyłączeniem gazów i przedmiotów, których kod klasyfikacyjny zawiera cyfry 6 lub 7. Może również obejmować urządzenia używane do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych innych klas, jeżeli wskazuje je ustawa.

Zakres tego pojęcia obejmuje dwie główne grupy urządzeń:

• naczynia ciśnieniowe, a także, w odpowiednich przypadkach, ich zawory i inne wyposażenie, jeżeli są objęte działem 6.2 ADR, RID lub ADN,
• zbiorniki, pojazdy-baterie, wagony-baterie oraz wieloelementowe kontenery do gazu, określane jako MEGC, wraz z ich zaworami i innym wyposażeniem, jeżeli podlegają działowi 6.8 tych regulacji.

Do ciśnieniowych urządzeń transportowych zaliczają się również naboje gazowe oznaczone numerem UN 2037. Jednocześnie definicja wyraźnie wyłącza aerozole UN 1950, otwarte naczynia kriogeniczne, butle do aparatów oddechowych oraz gaśnice UN 1044. Nie obejmuje także urządzeń wyłączonych na podstawie podrozdziału 1.1.3.2 ADR, RID lub ADN ani urządzeń wyłączonych z zasad budowy i badań opakowań na podstawie przepisów szczególnych działu 3.3 tych regulacji.

W praktyce definicja wyznacza, jakie urządzenia są traktowane w ustawie jako szczególna kategoria wyposażenia transportowego. Ma to znaczenie dla ustalenia, do których wymagań dotyczących budowy, wyposażenia, badań i używania należy się odwołać przy przewozie określonych towarów niebezpiecznych.