Ciepło użytkowe w kogeneracji

Ciepło użytkowe w kogeneracji to ciepło powstające w procesie jednoczesnego wytwarzania energii elektrycznej i ciepła, które jest przeznaczone na rzeczywiste, niezbędne potrzeby odbiorców. W rozumieniu ustawy „Prawo energetyczne” nie chodzi więc o całe ciepło uzyskane w kogeneracji, lecz o tę jego część, która służy zaspokojeniu zapotrzebowania na ogrzewanie lub chłód.

Definicja obejmuje trzy podstawowe elementy:

• ciepło musi być wytworzone w kogeneracji;
• musi odpowiadać niezbędnemu zapotrzebowaniu na ciepło albo chłód;
• powinno zastępować ciepło, które w przeciwnym razie zostałoby uzyskane z innego źródła.

Ostatni element ma charakter porównawczy. Oznacza, że przy ocenie znaczenia danego ciepła bierze się pod uwagę, co stałoby się, gdyby nie wyprodukowano go w kogeneracji. Jeżeli potrzeba ogrzewania lub chłodzenia nadal wymagałaby zaspokojenia, a ciepło zostałoby wówczas pozyskane z innego źródła, może ono mieścić się w tym pojęciu. Nie wystarcza zatem samo techniczne powstanie ciepła w instalacji kogeneracyjnej. Znaczenie ma także jego przeznaczenie oraz związek z konkretnym, koniecznym zapotrzebowaniem.

W praktyce pojęcie to pomaga odróżnić ciepło faktycznie wykorzystywane do potrzeb cieplnych lub chłodniczych od ciepła, które nie ma takiego zastosowania. Jest to istotne przy określaniu, jakie ciepło wytworzone w kogeneracji odpowiada przesłankom przewidzianym w ustawie. Definicja podkreśla również, że kogeneracja może służyć nie tylko ogrzewaniu, lecz także zaspokajaniu zapotrzebowania na chłód.