Cieple użytkowym

„Ciepło użytkowe” to, w rozumieniu ustawy „Prawo ochrony środowiska”, określona ilość ciepła wytworzonego w źródle spalania paliw, która jest przeznaczona do wykorzystania w konkretnych celach grzewczych lub przemysłowych. Pojęcie to nie odnosi się więc do całego ciepła powstającego w takim źródle, lecz do tej jego części, która służy potrzebom zakładu albo odbiorców zewnętrznych.

Ciepło użytkowe obejmuje dwa podstawowe zakresy:

• ciepło zużywane w zakładzie, w którym znajduje się źródło spalania paliw, na ogrzewanie lub cele przemysłowe, przy czym cele te nie mogą być związane z produkcją energii elektrycznej i ciepła;
• ciepło przekazywane odbiorcom zewnętrznym na potrzeby grzewcze lub przemysłowe.

Istotne są zatem zarówno miejsce wykorzystania ciepła, jak i jego przeznaczenie. Może ono być spożytkowane wewnątrz zakładu albo dostarczone podmiotom spoza zakładu, ale w obu przypadkach musi służyć ogrzewaniu lub działalności przemysłowej. W odniesieniu do ciepła zużywanego w samym zakładzie ustawa dodatkowo wyłącza cele związane z produkcją energii elektrycznej i ciepła.

Definicja z art. 157a ustawy porządkuje sposób rozumienia tego pojęcia na potrzeby przepisów dotyczących źródeł spalania paliw. Pozwala ustalić, jaka część wytwarzanego ciepła ma charakter użytkowy, a więc jest faktycznie wykorzystywana na wskazane potrzeby własne lub przekazywana na zewnątrz. Ma to znaczenie praktyczne przy opisie działalności źródła spalania paliw oraz przy stosowaniu regulacji, w których znaczenie ma sposób wykorzystania wytworzonego ciepła. Dzięki ustawowemu określeniu zakresu tego pojęcia możliwe jest odróżnienie ciepła przeznaczonego na cele grzewcze i przemysłowe od ciepła wykorzystywanego w innych związanych z produkcją procesach.