Cieple dostarczanym do publicznej sieci ciepłowniczej

Ciepło dostarczane do publicznej sieci ciepłowniczej to, w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, określona część ciepła użytkowego wytwarzanego w źródle spalania paliw. Chodzi o ciepło, które opuszcza teren zakładu, na którym znajduje się to źródło, i jest przekazywane na zewnątrz, na przykład do systemu służącego zaopatrywaniu odbiorców w ciepło.

Dla zastosowania tego pojęcia istotne są trzy elementy:

• ciepło musi mieć charakter użytkowy, czyli być przeznaczone do wykorzystania przez odbiorców, a nie stanowić wyłącznie energii zużywanej w procesie spalania lub funkcjonowania samego zakładu;
• musi zostać przekazane poza teren zakładu, w którym zlokalizowano źródło spalania paliw;
• nie może chodzić o ciepło dostarczane do innego zakładu, jeżeli ten zakład ma bezpośrednie połączenie ze źródłem spalania paliw.

Ostatnie zastrzeżenie wyłącza z zakresu definicji dostawy realizowane bezpośrednio pomiędzy połączonymi zakładami. Sam fakt, że ciepło trafia do innego miejsca, nie wystarcza więc do uznania go za ciepło dostarczane do publicznej sieci ciepłowniczej. Znaczenie ma także sposób powiązania odbiorcy ze źródłem oraz to, czy ciepło rzeczywiście zostało wyprowadzone poza teren zakładu.

Pojęcie służy w ustawie do wyodrębnienia tej części ciepła użytkowego, która jest przekazywana poza miejsce jego wytwarzania, z uwzględnieniem wskazanego wyłączenia. Ma to znaczenie praktyczne przy określaniu, jaka ilość wytworzonego ciepła jest przeznaczona do zewnętrznego systemu ciepłowniczego, a jaka pozostaje na potrzeby zakładu albo jest przekazywana bezpośrednio innemu, połączonemu z nim zakładowi. Dzięki temu można odróżnić ciepło kierowane do publicznej sieci od ciepła wykorzystywanego wewnątrz instalacji lub w bezpośrednich relacjach między zakładami.