Cieki naturalne

Cieki naturalne to w rozumieniu ustawy „Prawo wodne” wody, które przemieszczają się w określonym korycie, a nie pozostają wodami stojącymi. Do tej kategorii zalicza się przede wszystkim rzeki, strugi, strumienie i potoki, ale także inne wody płynące, jeżeli spełniają wskazane w definicji warunki.

O uznaniu wody za ciek naturalny decydują trzy podstawowe elementy:

• przepływ wody, który może odbywać się stale albo tylko okresowo, na przykład w określonych porach lub w następstwie warunków naturalnych;
• istnienie koryta, czyli wyraźnej drogi, którą woda płynie;
• naturalny albo uregulowany charakter koryta, co oznacza, że ciek może przepływać zarówno w korycie ukształtowanym przez procesy przyrodnicze, jak i w korycie zmienionym lub uporządkowanym przez człowieka.

Określenie „naturalne” nie oznacza więc, że koryto musi pozostać całkowicie nieprzekształcone. Ciek zachowuje ten status także wtedy, gdy jego przebieg został uregulowany, o ile nadal płyną nim wody. Istotny jest również okresowy charakter przepływu. Brak wody w pewnych okresach nie wyklucza zaliczenia danego obiektu do cieków naturalnych, jeśli przepływ pojawia się powtarzalnie i odbywa się w korycie.

Definicja służy ustaleniu, jakie rodzaje wód mieszczą się w tej kategorii na potrzeby stosowania przepisów Prawa wodnego. Pozwala odróżnić cieki naturalne od innych elementów wód, zwłaszcza zbiorników i obszarów, w których woda nie płynie w korycie. Ma to znaczenie praktyczne przy opisywaniu i klasyfikowaniu wód, ustalaniu zakresu regulacji dotyczących ich ochrony, utrzymania oraz korzystania z nich. Obejmuje zarówno duże rzeki, jak i mniejsze strugi, strumienie czy potoki, a także mniej oczywiste cieki, które nie zostały wymienione z nazwy, lecz spełniają warunki ciągłego lub okresowego przepływu w naturalnym albo uregulowanym korycie.