Chronione siedliska przyrodnicze

„Chronione siedliska przyrodnicze” to określenie używane w ustawie o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie dla różnych kategorii miejsc szczególnie istotnych z punktu widzenia ochrony przyrody. Pojęcie obejmuje zarówno określone typy siedlisk przyrodniczych, jak i miejsca związane z występowaniem chronionych gatunków oraz ptaków wędrownych.

W zakres tego pojęcia wchodzą:

• siedliska przyrodnicze należące do typów wskazanych w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ustawy o ochronie przyrody,
• siedliska oraz miejsca rozrodu gatunków chronionych,
• miejsca tokowania, lęgu, pierzenia i zimowania ptaków wędrownych,
• miejsca, w których takie ptaki zatrzymują się i żerują wzdłuż tras swoich wędrówek.

Nie chodzi więc o każde miejsce występowania roślin lub zwierząt, lecz o obszary i lokalizacje należące do wskazanych kategorii. Znaczenie ma ich funkcja przyrodnicza, na przykład zapewnianie warunków rozrodu, odpoczynku, żerowania albo przetrwania określonego okresu życia ptaków. W przypadku siedlisk przyrodniczych istotne jest także zakwalifikowanie ich do typów określonych w odpowiednich przepisach dotyczących ochrony przyrody.

W ustawie o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie pojęcie służy do określenia, jakie elementy środowiska mogą być uwzględniane przy ocenie zagrożeń i szkód dotyczących przyrody. Pozwala powiązać ochronę środowiska z konkretnymi miejscami pełniącymi ważne funkcje dla siedlisk, gatunków chronionych i ptaków wędrownych. W praktyce może mieć znaczenie przy ustalaniu, czy określone oddziaływanie dotyczy obszaru lub miejsca objętego zakresem ochrony przewidzianym w przepisach o zapobieganiu szkodom i ich naprawie.

Podana definicja jest oznaczona jako uchylona. Oznacza to, że nie należy traktować jej jako aktualnie obowiązującego brzmienia przepisu, lecz jako historyczną treść definicji zamieszczonej w tej ustawie.