Chodnik

Chodnik to wyodrębniona część drogi dla pieszych, której ustawowe przeznaczenie jest ściśle określone. W rozumieniu ustawy „Prawo o ruchu drogowym” służy ona wyłącznie do przemieszczania się pieszych oraz osób korzystających z urządzenia wspomagającego ruch. Oznacza to, że o uznaniu danej części drogi za chodnik decydują dwa podstawowe elementy: musi ona stanowić część drogi dla pieszych, a jej przeznaczenie powinno obejmować wyłącznie wskazany rodzaj ruchu.

Istotą tej definicji jest określenie funkcji chodnika, a nie tylko jego wyglądu lub sposobu wydzielenia w przestrzeni. Chodnik jest miejscem przeznaczonym dla ruchu pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Sformułowanie „wyłącznie” podkreśla, że chodzi o przestrzeń o konkretnym, ograniczonym przeznaczeniu, związanym z przemieszczaniem się tych osób.

W ustawie pojęcie to służy do wskazania, jaka część drogi jest przeznaczona dla określonych uczestników ruchu. Ma więc znaczenie praktyczne przy rozpoznawaniu funkcji poszczególnych fragmentów drogi oraz przy odróżnianiu chodnika od innych części drogi dla pieszych. Definicja porządkuje także zakres pojęcia używanego w przepisach, dzięki czemu wiadomo, że chodnik nie oznacza dowolnej powierzchni znajdującej się przy drodze, lecz taką jej część, która została przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszych i osób korzystających z urządzenia wspomagającego ruch.