Centralne biuro łącznikowe

Centralne biuro łącznikowe to określona prawem jednostka organizacyjna, której status i umocowanie wynikają z przepisów o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie opisuje tej jednostki odrębnie, lecz odsyła do regulacji wskazanych w art. 9 ustawy o wzajemnej pomocy. Oznacza to, że dla ustalenia, czym jest centralne biuro łącznikowe, jakie ma zadania i w jakim zakresie działa, należy sięgnąć do tamtej ustawy.

W praktyce jest to więc nie ogólne określenie dowolnego urzędu ani nazwa każdego organu prowadzącego egzekucję, lecz ustawowo wskazana jednostka pełniąca funkcję łącznika w sprawach związanych z dochodzeniem należności. Jej znaczenie wiąże się ze współpracą i przekazywaniem informacji lub czynności pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w takim postępowaniu, zwłaszcza gdy sprawa wymaga współdziałania na podstawie przepisów o wzajemnej pomocy. Zakres tych zadań wynika jednak z ustawy, do której odsyła definicja, a nie z samej nazwy.

W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pojęcie to pełni przede wszystkim funkcję odsyłającą i porządkującą. Pozwala jednoznacznie wskazać jednostkę, której przepisy tej ustawy przypisują znaczenie w określonych mechanizmach egzekucyjnych, bez powtarzania w każdym przepisie jej pełnej charakterystyki. Dzięki temu ustalenie, czy dany podmiot jest centralnym biurem łącznikowym, wymaga sprawdzenia jego podstawy prawnej w ustawie o wzajemnej pomocy, a nie tylko oceny faktycznego zakresu działania jednostki.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• jest to jednostka organizacyjna, a nie osoba fizyczna ani samo postępowanie;
• została wskazana w przepisach, do których odsyła art. 9 ustawy o wzajemnej pomocy;
• jej znaczenie w egzekucji administracyjnej wynika z ustawowego odesłania;
• służy identyfikacji podmiotu uczestniczącego w mechanizmie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu należności.