Przepis określa zasady przetwarzania informacji i danych osobowych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej. Uprawnienie to powstaje w związku z realizacją zadań dotyczących bezpieczeństwa publicznego oraz ważnego interesu ekonomicznego lub finansowego Polski albo Unii Europejskiej, a także w związku z określonymi postępowaniami przygotowawczymi, czynnościami wyjaśniającymi, postępowaniami dotyczącymi przestępstw i wykroczeń skarbowych oraz ujawnianiem i odzyskiwaniem mienia zagrożonego przepadkiem. Obejmuje również zadania wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 16d i 16f.

Organy KAS mogą przetwarzać tylko informacje **niezbędne** do realizacji tych zadań. Dotyczy to także danych, o których mowa w art. 9 ust. 1 i art. 10 rozporządzenia 2016/679, jednak takie dane mogą być wykorzystywane wyłącznie wtedy, gdy wymaga tego zakres lub charakter postępowania albo wykonywanych czynności. W szczególności uprawnienie obejmuje dane podróżnych, osób przemieszczających towary oraz dane z rejestrów publicznych.

Administrator danych udostępnia informacje nieodpłatnie na podstawie pisemnego żądania organu KAS albo imiennego upoważnienia okazanego wraz z legitymacją służbową przez kontrolującego. Informacja o udostępnieniu podlega ochronie zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych. Organy KAS mogą także korzystać z informacji przekazanych na podstawie odrębnych przepisów oraz z danych zgromadzonych w udostępnionych bazach, rejestrach i systemach.

Przepis dopuszcza elektroniczny dostęp do danych, bez każdorazowego składania pisemnego wniosku, jeżeli uzasadnia to rodzaj lub zakres zadań, a system odnotowuje użytkownika, czas, cel i zakres dostępu oraz posiada zabezpieczenia przed niewłaściwym wykorzystaniem danych. Dostęp do systemów innych organów podatkowych i Straży Granicznej wymaga wniosku wskazującego system, zakres danych, uprawnione osoby i cel dostępu.

o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1947/text/U/D20161947Lj.pdf

Art. 55 wprowadza zmianę w ustawie Prawo celne, dotyczącą brzmienia art. 31 ust. 5. Zmiana polega wyłącznie na zastąpieniu użytego w tym przepisie wyrazu „kosmetyki” wyrazami „produkty kosmetyczne”. Przepis nie modyfikuje treści całego art. 31 ust. 5 ani nie wskazuje dodatkowych warunków, wyjątków lub obowiązków. Jego przedmiotem jest ujednolicenie nazwy stosowanej w tym konkretnym przepisie, tak aby posługiwał się on określeniem „produkty kosmetyczne”.

Znaczenie praktyczne tej regulacji dotyczy przede wszystkim odczytywania art. 31 ust. 5. Przy analizie tego przepisu należy uwzględniać nowe brzmienie wskazanego określenia, ponieważ od chwili zastosowania zmiany nie występuje w nim już wyraz „kosmetyki”, lecz sformułowanie „produkty kosmetyczne”. Art. 55 ma zatem charakter terminologiczny i ogranicza się do zmiany oznaczenia używanego w przepisie Prawa celnego. Nie reguluje samodzielnie innych zagadnień związanych z produktami kosmetycznymi, lecz wpływa na sposób ich określania w art. 31 ust. 5.

o produktach kosmetycznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/2227/text/T/D20182227L.pdf

Przepis określa postępowanie dotyczące narodowego dobra kultury RP, które zostało wyprowadzone z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z naruszeniem prawa, a następnie zwrócone do kraju. Po zwrocie do takiego dobra stosuje się odpowiednio wskazane przepisy Prawa celnego, obejmujące art. 31 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3, a także art. 32 tej ustawy.

Kluczowe znaczenie ma decyzja ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o zajęciu dobra. W decyzji tej określa się w szczególności instytucję kultury wyspecjalizowaną w opiece nad zabytkami, w której dobro zostanie złożone do depozytu. Depozyt trwa do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przepadek dobra na rzecz Skarbu Państwa. Z takim wnioskiem występuje wskazany minister.

Przepis reguluje również skutki przepadku. Jeżeli dobro jest częścią składową innej rzeczy, traci ten charakter z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku na rzecz Skarbu Państwa. Oznacza to, że od tego momentu może być traktowane jako odrębny przedmiot.

Ustawa wprowadza także ograniczenie przepadku w przypadku kradzieży lub przywłaszczenia. Co do zasady nie można wtedy orzec przepadku, jednak wyjątek dotyczy sytuacji, w której po kradzieży lub przywłaszczeniu własność dobra przeszła na osobę trzecią. Regulacja łączy więc zabezpieczenie odzyskanego dobra, jego przechowanie w wyspecjalizowanej instytucji oraz procedurę prowadzącą do rozstrzygnięcia o jego dalszym statusie.

o restytucji narodowych dóbr kultury

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1086/text/U/D20171086Lj.pdf

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie Prawo celne, dotyczące świadectw pochodzenia towarów oraz przekazywania informacji przez Komisję Nadzoru Finansowego.

W art. 10 określono, że świadectwa pochodzenia towarów wywożonych z terytorium kraju są wystawiane przez organy celne na pisemny wniosek eksportera lub nadawcy towaru. Zasada ta nie ma zastosowania, jeżeli odmienne rozwiązania wynikają z umów międzynarodowych. Jednocześnie „uniwersalne świadectwa pochodzenia”, o których mowa w art. 48 Rozporządzenia Wykonawczego, mogą być wystawiane także przez inne podmioty. Muszą one jednak posiadać upoważnienie wynikające z odrębnych ustaw. Przepis wskazuje więc zarówno podmiot właściwy co do zasady, jak i warunki, w których dokument może wystawić inny upoważniony podmiot.

Zmiana art. 52 ust. 5 dotyczy szczególnej procedury przekazywania informacji, o której mowa w ust. 4. Odnosi się ona do instytucji kredytowej wskazanej w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy Prawo bankowe oraz do zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność na podstawie przepisów działu II rozdziału 7 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. W tych przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informację niezwłocznie po otrzymaniu informacji od właściwego organu nadzoru państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Praktyczne znaczenie przepisu polega na określeniu wyraźnego momentu przekazania informacji, bez wprowadzania dodatkowego terminu liczonego od innego zdarzenia.

o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1662/text/T/D20141662L.pdf

Przepis wprowadza rozbudowane zmiany w ustawie o podatku akcyzowym. Najważniejszą z nich jest ustanowienie wiążącej informacji akcyzowej, czyli WIA. Jest ona decyzją dotyczącą konkretnego wyrobu akcyzowego albo samochodu osobowego i służy ustaleniu klasyfikacji według Nomenklatury Scalonej lub rodzaju wyrobu, jeżeli sam kod klasyfikacji nie wystarcza do określenia zasad opodatkowania, organizacji obrotu albo oznaczania znakami akcyzy.

WIA wydaje się na wniosek, odrębnie dla jednego wyrobu albo jednego samochodu. Wniosek powinien zawierać dane wnioskodawcy, szczegółowy opis przedmiotu oraz, gdy jest to potrzebne, informacje o jego składzie i metodach badań. Można do niego dołączyć między innymi próbki, fotografie, schematy, katalogi, atesty i instrukcje. Braki trzeba uzupełnić w terminie 7 dni, w przeciwnym razie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. Jeżeli konieczne są badania lub analizy, wnioskodawca ponosi związane z nimi opłaty, a organ może zażądać zaliczki.

WIA powinna zostać wydana bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 3 miesięcy od otrzymania wniosku. Wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, na rzecz którego ją wydano, w odniesieniu do czynności dokonanych po jej wydaniu. Traci ważność po zmianie przepisów, jeżeli staje się z nimi niezgodna, jednak w określonych warunkach może być stosowana jeszcze przez sześć miesięcy. WIA i wniosek są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej po usunięciu danych chronionych.

Pozostałe zmiany ułatwiają prowadzenie ewidencji, dopuszczając jej postać papierową lub elektroniczną, modyfikują dokumentowanie przemieszczeń wyrobów akcyzowych oraz zasady składania oświadczeń i zestawień. Wskazują także organy właściwe w sprawach WIA.

Art. 114 wprowadza liczne zmiany w przepisach o podatku akcyzowym, koncentrując się na definicjach, zasadach powstawania obowiązku podatkowego, ustalaniu podatnika oraz właściwości organów podatkowych.

Doprecyzowano pojęcie „składu podatkowego”, wskazując, że jest to miejsce produkcji, magazynowania, przeładunku lub przemieszczania wyrobów akcyzowych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Zmieniono także definicję „alternatywnego dowodu zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy”. Dokument ten ma potwierdzać odbiór wyrobów przez odbiorcę albo ich wyprowadzenie poza terytorium Unii Europejskiej oraz zawierać określone dane dotyczące wyrobów, podmiotów i dat.

Zmiany obejmują również przypadki, w których nabycie lub posiadanie wyrobów poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy może wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego, jeżeli nie wykazano zapłaty podatku. Podobne rozwiązania dotyczą sprzedaży wyrobów węglowych i gazowych, gdy nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży finalnemu nabywcy.

Przepis określa ponadto, że gdy nie można ustalić dnia powstania obowiązku podatkowego, przyjmuje się dzień stwierdzenia czynności albo stanu faktycznego przez organ podatkowy. Wskazuje też podmioty będące podatnikami w określonych sytuacjach, w tym właściciela wyrobów wyprowadzanych ze składu podatkowego.

Istotna część regulacji porządkuje właściwość organów. Rozdziela zadania naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych i dyrektorów izb administracji skarbowej, w tym w sprawach importu, eksportu, kontroli, zwrotu akcyzy oraz WIA. Uregulowano także wybór organu, gdy czynności dotyczą obszaru właściwości kilku organów, zasady odnotowania zwolnienia zabezpieczenia generalnego oraz właściwość w sprawach znaków akcyzy.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Przepis określa sposób uregulowania **należności celnych**, o których dłużnik został wcześniej powiadomiony zgodnie z przepisami prawa celnego, ale których nie zapłacono przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1. Jego zastosowanie zależy więc od spełnienia dwóch przesłanek: dłużnik musi być powiadomiony o należności, a sama należność musi pozostać nieuiszczona w określonym momencie.

W takiej sytuacji należność nie jest wpłacana na rzecz dowolnie wybranego organu. Przepis wskazuje, że podlega zapłacie na rzecz **urzędu skarbowego wyznaczonego na podstawie art. 70 ust. 5 ustawy Prawo celne**. Oznacza to, że dla tej kategorii zaległych należności przepisy ustalają konkretny odbiór należnej kwoty poprzez odesłanie do organu wyznaczonego w innym przepisie.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na uporządkowaniu rozliczeń dotyczących należności celnych powstałych przed wejściem w życie ustawy, o której mowa w art. 1. Przepis obejmuje wyłącznie należności, o których dłużnik został już zawiadomiony, oraz te, które nie zostały zapłacone przed wskazanym momentem. Nie ustanawia odrębnej kategorii należności, lecz wskazuje, na rzecz którego urzędu skarbowego należy uiścić kwoty objęte jego zakresem. Odesłanie do art. 70 ust. 5 ustawy Prawo celne pozwala ustalić właściwy urząd skarbowy bez ponownego określania go w tym przepisie.

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie Prawo dewizowe. Dotyczą one kontroli związanej z przywozem i wywozem wartości dewizowych oraz krajowych środków płatniczych, a także obowiązku przechowywania dokumentów dotyczących działalności kantorowej i określonych czynności obrotu dewizowego.

Zmieniony art. 20 ust. 2 wskazuje, że organy celne oraz organy Straży Granicznej mogą podejmować czynności kontrolne w celu sprawdzenia, czy przywóz do kraju i wywóz za granicę odbywają się zgodnie z przepisami ustawy. Kontrole te są prowadzone na zasadach i w trybie określonych w przepisach o kontroli celno-skarbowej lub kontroli granicznej. Przepis określa więc zarówno zakres sprawdzenia, jak i regulacje, według których kontrola ma się odbywać.

Nowe brzmienie art. 32a nakłada obowiązek przechowywania dokumentów na **przedsiębiorców wykonujących działalność kantorową** oraz na rezydentów i nierezydentów dokonujących czynności obrotu dewizowego podlegających ograniczeniom lub obowiązkom ustawowym. Dokumenty związane z działalnością albo konkretnymi czynnościami muszą być przechowywane na potrzeby kontroli wykonywanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz kontroli wykonywanej przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Okres przechowywania wynosi 5 lat i jest liczony od końca roku kalendarzowego, w którym wykonywano działalność kantorową albo dokonano danej czynności obrotu dewizowego. W praktyce przepis wyznacza podstawę prowadzenia kontroli oraz określa czas, przez jaki dokumentacja istotna dla tych kontroli powinna pozostawać dostępna.

Przepis wprowadza w Prawie celnym zmiany dostosowujące organizację, komunikację elektroniczną, rozliczenia oraz ochronę informacji do modelu Krajowej Administracji Skarbowej. Wymiana informacji z organami celnymi, w tym deklaracji i zgłoszeń, ma odbywać się za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych, czyli „PUESC”. Określono również sposoby podpisywania dokumentów elektronicznych przesyłanych organom celnym oraz dokumentów wydawanych przez te organy.

Istotna część regulacji dotyczy właściwości organów celnych. Naczelnik urzędu celno-skarbowego został wskazany jako organ pierwszej instancji, dyrektor izby administracji skarbowej pełni zasadniczo funkcję organu odwoławczego, a w określonych sprawach także organu pierwszej instancji. Wskazano również kompetencje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Minister może ponadto wyznaczać dyrektorów izb administracji skarbowej do prowadzenia określonych spraw oraz określać urzędy, których rachunki służą do wpłat i wypłat należności przywozowych lub wywozowych.

Zmiany obejmują także zasady ustalania terminu zapłaty, elektroniczne składanie zleceń płatniczych, rozliczanie płatności oraz pobieranie opłat za płatności innym instrumentem. Uregulowano obowiązki operatora dotyczące przekazywania należności przywozowych i dokumentowania tych czynności, a także stosowanie przepisów o egzekucji administracyjnej.

Przepis ustanawia „tajemnicę celną”, obejmującą między innymi dane ze zgłoszeń celnych, akta postępowań i dokumentację rachunkową organów. Określa krąg osób zobowiązanych do jej zachowania, obowiązek złożenia przyrzeczenia, wyjątki oraz odpowiedzialność za naruszenie. Wprowadza również zmiany dotyczące depozytu, opłat za czynności celne, zabezpieczenia nieuiszczonych należności i uiszczania kar pieniężnych.

w sprawie sposobu złożenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/416/text/O/D20170416.pdf

w sprawie warunków wykonywania kontroli celno-skarbowej przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/349/text/O/D20180349.pdf

w sprawie zgłoszeń INTRASTAT

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/2258/text/O/D20212258.pdf

Celne prawo

Celne prawo w przepisach

o Krajowej Administracji Skarbowej1 przepis

o produktach kosmetycznych1 przepis

o restytucji narodowych dóbr kultury1 przepis

o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej2 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej4 przepisy

w sprawie sposobu złożenia zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce1 przepis

w sprawie warunków wykonywania kontroli celno-skarbowej przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów4 przepisy

w sprawie zgłoszeń INTRASTAT2 przepisy