Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej

Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej to jej pionowy wymiar ustalany od poziomu gruntu do najwyżej położonego punktu całej elektrowni. Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „Inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych” i służy do jednolitego określania rozmiaru obiektu na potrzeby stosowania tej ustawy.

Przy ustalaniu wysokości nie bierze się pod uwagę wyłącznie wieży ani wysokości, na której znajduje się gondola lub piasta wirnika. Należy uwzględnić najwyższy punkt elektrowni w położeniu, w którym łopata wirnika jest maksymalnie wzniesiona. Oznacza to, że punktem decydującym o wyniku może być końcówka łopaty, a nie element konstrukcji znajdujący się na jej stałej wysokości.

W obliczeniu uwzględnia się wszystkie wskazane w definicji zasadnicze elementy elektrowni, czyli:

• część budowlaną, stanowiącą budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego,
• urządzenia techniczne tworzące elektrownię,
• łopatę wirnika w jej najwyższym położeniu.

Jest to zatem wysokość całego obiektu, a nie jednego, wybranego jego fragmentu. Liczy się rzeczywista relacja między poziomem gruntu a najwyższym punktem elektrowni, przy przyjęciu określonego położenia wirnika. Takie ujęcie pozwala uniknąć różnic w obliczeniach wynikających z pomijania łopat, urządzeń technicznych albo części budowlanej.

W praktyce pojęcie ma znaczenie przy ocenie parametrów planowanej lub istniejącej elektrowni wiatrowej. Ułatwia porównywanie obiektów oraz ustalenie, czy elektrownia mieści się w wymaganiach odnoszących się do jej wysokości. Przy pomiarze lub analizie dokumentacji trzeba więc uwzględnić kompletną konstrukcję i wyposażenie objęte definicją, a także maksymalne wzniesienie łopaty wirnika. Dzięki temu „całkowita wysokość elektrowni wiatrowej” oznacza jeden, możliwie obiektywny parametr, ustalany według tych samych zasad.