Bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG)

Bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) oznacza czynność polegającą na uzupełnianiu LNG w zbiornikach jednostek pływających. Chodzi o takie napełnianie, w którym gaz ma być wykorzystany jako paliwo, a nie jedynie przechowywany na jednostce. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w ustawie „Elektromobilność i paliwa alternatywne” LNG musi służyć do napędu samej jednostki albo do zasilania urządzeń znajdujących się na jej pokładzie.

Pojęcie obejmuje więc trzy podstawowe elementy:

• przedmiotem czynności jest skroplony gaz ziemny, oznaczany skrótem LNG,
• czynność polega na napełnieniu zbiorników jednostki pływającej,
• przeznaczeniem gazu jest napęd jednostki lub napęd urządzeń umieszczonych na tej jednostce.

Istotny jest zarówno sposób wykorzystania gazu, jak i jego miejsce przeznaczenia. Nie każde przekazanie LNG na jednostkę będzie bunkrowaniem w rozumieniu tej definicji. Znaczenie ma to, czy gaz trafia do zbiorników służących do późniejszego zasilania napędu jednostki albo urządzeń znajdujących się na niej. Samo wytwarzanie, przewożenie, magazynowanie lub obrót LNG nie stanowi jeszcze bunkrowania, jeżeli nie dochodzi do napełnienia odpowiednich zbiorników jednostki pływającej w określonym celu.

W ustawie definicja porządkuje termin używany w obszarze paliw alternatywnych i pozwala odróżnić bunkrowanie LNG od innych sposobów dostarczania lub wykorzystywania tego paliwa. Ma znaczenie przy ustalaniu, czy dana czynność mieści się w zakresie regulacji dotyczących paliw alternatywnych oraz infrastruktury i usług związanych z ich dostarczaniem. W praktyce opisuje operację tankowania jednostek pływających LNG, niezależnie od tego, czy paliwo zasila główny napęd, czy urządzenia pracujące na jednostce.