Budynek zbiorowego zamieszkania

„Budynek zbiorowego zamieszkania” to budynek przeznaczony do wspólnego zamieszkiwania większej grupy osób, zwykle związanej z określoną sytuacją życiową, nauką, pracą, opieką albo przynależnością do danej wspólnoty. W rozumieniu ustawy „o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków” nie chodzi więc o każdy budynek, w którym mieszka kilka osób, lecz o obiekt pełniący określoną funkcję zbiorową.

Do tej kategorii zaliczają się przede wszystkim placówki i obiekty takie jak dom opieki społecznej, hotel robotniczy, internat lub bursa szkolna, dom studencki, dom dziecka, dom emeryta i rencisty oraz dom dla osób bezdomnych. Zakres pojęcia obejmuje także budynki o podobnym przeznaczeniu. Ustawa wskazuje wśród nich plebanie, domy zakonne i klasztory. O zakwalifikowaniu budynku decyduje zatem przede wszystkim jego przeznaczenie i sposób użytkowania, a nie sama nazwa obiektu.

Ważnym elementem definicji jest zwrot „o podobnym przeznaczeniu”. Oznacza on, że wymieniony katalog nie ogranicza się wyłącznie do wskazanych przykładów. Możliwe jest objęcie nim także innych budynków, jeżeli ich funkcja odpowiada charakterowi obiektów przeznaczonych do zbiorowego zamieszkania. Ocena powinna uwzględniać rzeczywiste przeznaczenie budynku, a nie tylko jego formalne określenie.

Pojęcie ma w tej ustawie znaczenie porządkujące i klasyfikacyjne. Pozwala ustalić, jakie obiekty są rozumiane jako budynki zbiorowego zamieszkania na potrzeby przepisów dotyczących wspierania termomodernizacji i remontów oraz centralnej ewidencji emisyjności budynków. W praktyce prawidłowe przypisanie obiektu do tej kategorii może mieć znaczenie przy stosowaniu odpowiednich regulacji dotyczących budynków, ich ogrzewania, stanu technicznego i informacji gromadzonych w ewidencji. Sama definicja nie przesądza jednak o wszystkich obowiązkach lub uprawnieniach związanych z konkretnym budynkiem, ponieważ wynikają one z pozostałych przepisów ustawy.