Budynek mieszkalny jednorodzinny

„Budynek mieszkalny jednorodzinny” to pojęcie zdefiniowane w ustawie „Prawo budowlane”. Oznacza budynek przeznaczony przede wszystkim do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, który może mieć różną formę zabudowy: może być obiektem wolno stojącym albo częścią zabudowy bliźniaczej, szeregowej lub grupowej. Niezależnie od usytuowania powinien stanowić konstrukcyjnie samodzielną całość, czyli odrębną pod względem konstrukcyjnym część budynku.

Definicja określa również dopuszczalny sposób wykorzystania takiego obiektu. W budynku jednorodzinnym można wydzielić najwyżej dwa lokale mieszkalne. Alternatywnie może się w nim znajdować jeden lokal mieszkalny oraz jeden lokal użytkowy, przy czym powierzchnia całkowita lokalu użytkowego nie może przekraczać 30% całkowitej powierzchni budynku. Oznacza to, że funkcja mieszkalna powinna mieć w takim budynku znaczenie podstawowe, a ewentualna część użytkowa może zajmować tylko ograniczoną część obiektu.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• przeznaczenie budynku na potrzeby mieszkaniowe,
• dopuszczalna forma zabudowy, w tym wolno stojąca, bliźniacza, szeregowa lub grupowa,
• samodzielność konstrukcyjna,
• nie więcej niż dwa lokale mieszkalne albo jeden lokal mieszkalny i lokal użytkowy o powierzchni nie większej niż 30% powierzchni całkowitej budynku.

Definicja służy do odróżnienia budynku mieszkalnego jednorodzinnego od innych kategorii obiektów, w szczególności budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Ma więc znaczenie przy kwalifikowaniu obiektu na potrzeby stosowania przepisów prawa budowlanego. Sam fakt, że w budynku znajdują się lokale mieszkalne, nie przesądza jeszcze o jego jednorodzinnym charakterze. Istotne są jednocześnie wszystkie wskazane cechy, zwłaszcza liczba i rodzaj lokali, udział powierzchni użytkowej oraz konstrukcyjna samodzielność budynku.