Budowle piętrzące

„Budowle piętrzące” to pojęcie zdefiniowane w ustawie „Prawo wodne”. Obejmuje ono takie obiekty budowlane, które pozwalają podnosić poziom wód powierzchniowych i utrzymywać go wyżej niż teren znajdujący się bezpośrednio przy wodzie albo wyżej niż poziom, na którym zwierciadło wody ukształtowałoby się naturalnie.

Istotą tej kategorii jest zatem zdolność budowli do wywołania lub utrzymania piętrzenia wody. Nie ma znaczenia, czy piętrzenie trwa bez przerwy, czy odbywa się tylko w określonych okresach. Definicja obejmuje oba warianty. Znaczenie ma również rodzaj wody, której dotyczy działanie obiektu, ponieważ chodzi o wody powierzchniowe. Do uznania budowli za piętrzącą nie wystarcza więc sama obecność konstrukcji w pobliżu wody. Musi ona umożliwiać zmianę jej poziomu w stosunku do przyległego terenu lub do naturalnego poziomu zwierciadła.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• istnienie budowli, czyli obiektu służącego do wykonywania określonej funkcji związanej z wodą;
• możliwość stałego albo okresowego podnoszenia poziomu wód powierzchniowych;
• osiągnięcie poziomu wyższego od terenu przyległego lub od naturalnego poziomu zwierciadła wody.

Takie ujęcie pozwala stosować przepisy ustawy „Prawo wodne” do obiektów, których działanie wpływa na warunki przepływu i poziom wód. Kategoria ta ma znaczenie przy ocenie funkcji budowli oraz przy stosowaniu regulacji dotyczących gospodarowania wodami, ich ochrony i oddziaływania na środowisko wodne. Sama definicja nie przesądza natomiast o tym, jakie wymagania dotyczą konkretnego obiektu. Wskazuje przede wszystkim, kiedy obiekt należy rozpatrywać jako budowlę umożliwiającą piętrzenie.

Pojęcie może mieć znaczenie także w przepisach dotyczących rewitalizacji rzeki Odry. W tym kontekście wiąże się z planowaniem, kontrolą i monitoringiem rozwiązań wpływających na ciągłość rzek oraz możliwość przemieszczania się ryb. Ułatwia więc identyfikowanie obiektów, których działanie może być istotne dla funkcjonowania rzeki i jej środowiska.