Przepis określa wymagania, jakie musi spełniać osoba, aby mogła zostać wpisana do wykazu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem art. 34. Warunki dotyczą jej sytuacji prawnej, niekaralności oraz kwalifikacji zawodowych.

Osoba ubiegająca się o wpis musi mieć pełną zdolność do czynności prawnych. Nie może być także skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi ani za przestępstwo skarbowe.

W zakresie wykształcenia przepis przewiduje kilka możliwości. Jedną z nich jest ukończenie studiów wyższych zakończonych uzyskaniem określonego tytułu zawodowego, między innymi inżyniera, inżyniera architekta, magistra inżyniera architekta lub magistra inżyniera. Drugą jest ukończenie innych studiów wyższych oraz studiów podyplomowych, których program obejmuje zagadnienia związane z charakterystyką energetyczną budynków, audytami energetycznymi budynków, budownictwem energooszczędnym i odnawialnymi źródłami energii. Odrębną drogą spełnienia wymagań kwalifikacyjnych jest posiadanie uprawnień budowlanych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu zamkniętego katalogu warunków dostępu do wykazu. Samo wykształcenie lub same uprawnienia budowlane nie wystarczają, jeżeli nie są spełnione również wymogi dotyczące zdolności do czynności prawnych i niekaralności.

o charakterystyce energetycznej budynków

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1200/text/U/D20141200Lj.pdf

Przepis określa podstawowe pojęcia używane w ustawie, wskazując, jak należy rozumieć „budynek”, „część budynku” oraz „charakterystykę energetyczną”. Ma to znaczenie dla jednolitego stosowania pozostałych regulacji, ponieważ zakres tych pojęć wyznacza, czego dotyczą dane i wskaźniki energetyczne oraz do jakiego obiektu lub jego wyodrębnionej części się odnoszą.

„Budynek” został zdefiniowany przez odesłanie do znaczenia tego pojęcia określonego w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis nie powtarza tej definicji, lecz wskazuje, że na potrzeby tej ustawy należy posługiwać się pojęciem przyjętym w przepisach prawa budowlanego.

„Część budynku” oznacza zespół pomieszczeń o jednakowym przeznaczeniu, przewidzianych do odrębnego użytkowania. Jako przykłady wskazano lokal mieszkalny i lokal użytkowy. Oznacza to, że charakterystyka energetyczna może dotyczyć nie tylko całego budynku, lecz także wyodrębnionej części spełniającej wskazane warunki.

„Charakterystyka energetyczna” obejmuje zbiór danych i wskaźników energetycznych budynku albo jego części. Dane te określają całkowite zapotrzebowanie na energię niezbędną do użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepis wyznacza więc zarówno przedmiot charakterystyki, jak i jej podstawową treść, czyli informacje o zapotrzebowaniu na energię związanym z użytkowaniem budynku lub jego części.

Przepis określa zasady weryfikacji dwóch rodzajów dokumentów związanych z charakterystyką energetyczną budynków: świadectw charakterystyki energetycznej oraz protokołów z kontroli systemu ogrzewania lub systemu klimatyzacji. Weryfikację przeprowadza minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, korzystając z systemu teleinformatycznego, w którym prowadzony jest centralny rejestr charakterystyki energetycznej budynków.

Sprawdzenie obejmuje prawidłowość i rzetelność sporządzenia dokumentów. Przy ocenie uwzględnia się przepisy techniczno-budowlane oraz zasady wiedzy technicznej. Weryfikacja może zostać przeprowadzona z urzędu albo na wniosek, jednak w tym drugim przypadku jest możliwa po stwierdzeniu nieprawidłowości w dokumencie przez uprawniony podmiot.

W przypadku świadectwa z wnioskiem może wystąpić właściciel lub zarządca budynku albo jego części, osoba posiadająca spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, osoba posiadająca spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, podmiot zlecający sporządzenie świadectwa lub podmiot, który otrzymał je w związku ze zbyciem albo najmem budynku lub jego części. W odniesieniu do protokołu z kontroli systemu ogrzewania lub klimatyzacji wniosek może złożyć właściciel lub zarządca budynku. Przepis wskazuje więc zarówno organ dokonujący oceny, jej zakres, jak i krąg podmiotów mogących uruchomić weryfikację na wniosek.

Przepis określa szczególną podstawę opracowania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku albo jego części. Jeżeli dla danego budynku lub jego części sporządzono projekt techniczny, świadectwo **może być opracowane na podstawie charakterystyki energetycznej** wskazanej w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane.

Rozwiązanie to dotyczy zarówno całego budynku, jak i wyodrębnionej jego części. Nie oznacza jednak, że sama charakterystyka zawarta w projekcie technicznym zawsze bezpośrednio odpowiada stanowi, dla którego sporządzane jest świadectwo. Przepis wymaga uwzględnienia ewentualnych odstępstw od projektu technicznego w zakresie charakterystyki energetycznej budynku lub jego części.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na umożliwieniu wykorzystania danych już zawartych w projekcie technicznym przy opracowywaniu świadectwa. Podstawą może być więc charakterystyka energetyczna przewidziana w odpowiednich przepisach, ale powinna ona zostać odniesiona do ewentualnych zmian względem projektu. Dotyczy to wyłącznie odstępstw mających znaczenie dla charakterystyki energetycznej. Ostatecznie przepis łączy możliwość skorzystania z danych projektowych z koniecznością uwzględnienia różnic między projektem technicznym a rozwiązaniami, które mają znaczenie dla energetycznych właściwości budynku lub jego części.

Przepis określa, kiedy świadectwo charakterystyki energetycznej może zostać opracowane na podstawie charakterystyki lub świadectwa sporządzonego dla innego, odpowiednio podobnego budynku albo jego części. Regulacja obejmuje dwa przypadki.

W ust. 1 chodzi o budynki mieszkalne jednorodzinne należące do grupy budynków o jednakowych rozwiązaniach konstrukcyjno-materiałowych i instalacyjnych. Muszą one mieć także takie samo przeznaczenie, stopień zużycia, sposób użytkowania oraz sposób zaopatrzenia w energię, jeżeli cechy te wpływają na charakterystykę energetyczną. Występowanie tych cech stwierdza się w szczególności na podstawie dokumentacji technicznej budynku albo, gdy jej brakuje, na podstawie inwentaryzacji techniczno-budowlanej. W takim przypadku świadectwo może opierać się na charakterystyce energetycznej wykonanej dla jednego z budynków albo na świadectwie sporządzonym dla tego budynku. Należy przy tym uwzględnić ewentualne odstępstwa od projektu technicznego dotyczące charakterystyki energetycznej.

Ust. 2 ustanawia analogiczną zasadę dla części budynku. Takie części powinny mieć jednakowe rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe i instalacyjne, to samo przeznaczenie, stopień zużycia, sposób użytkowania oraz sposób zaopatrzenia w energię, wpływające na ich charakterystykę energetyczną. Podobnie jak w przypadku całych budynków, podstawą ustaleń może być dokumentacja techniczna albo inwentaryzacja techniczno-budowlana. Świadectwo części budynku może zostać opracowane na podstawie charakterystyki lub świadectwa dotyczącego jednej z takich części, z uwzględnieniem ewentualnych odstępstw od projektu technicznego. Praktyczne znaczenie przepisu polega na dopuszczeniu wykorzystania istniejącego opracowania dla innych obiektów lub części o potwierdzonych, takich samych cechach wpływających na charakterystykę energetyczną.

Przepis określa szczególne zasady prowadzenia postępowań dotyczących decyzji administracyjnych związanych z budową i utrzymywaniem morskich farm wiatrowych oraz zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy. Obejmuje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodę wodnoprawną, pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie.

Decyzje te podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Ustawa wyznacza także terminy ich wydania: 90 dni dla decyzji wskazanych w ust. 1 pkt 1-3 oraz 30 dni dla pozwolenia na użytkowanie. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od doręczenia decyzji stronie albo 30 dni od jej obwieszczenia lub doręczenia zawiadomienia o jej wydaniu. Odwołanie musi zawierać zarzuty wobec decyzji, określać istotę i zakres żądania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Organ powinien rozpatrzyć je w terminie 60 dni.

Regulacja ogranicza skutki wad decyzji. Jeżeli wada dotyczy tylko części inwestycji obejmującej morską farmę wiatrową wraz z urządzeniami służącymi do wyprowadzenia mocy, nie można z tego powodu uchylić całej decyzji ani stwierdzić jej nieważności w całości.

W razie przekroczenia terminu wydania decyzji lub rozpatrzenia odwołania organ zawiadamia strony i ministra właściwego do spraw klimatu, podając przyczyny zwłoki oraz nowy termin. Przy pozwoleniu na budowę lub użytkowanie zawiadamia również Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przepis ogranicza ponadto udział organizacji społecznych w postępowaniach dotyczących decyzji z ust. 1 pkt 1-3 do organizacji wpisanych do właściwego rejestru co najmniej rok wcześniej. Dla pozwolenia na budowę poprzedzonego decyzją środowiskową przewidziano stosowanie dodatkowych przepisów dotyczących udziału społeczeństwa i ochrony środowiska.

o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/234/text/U/D20210234Lj.pdf

Przepis określa, jakie informacje i dokumenty trzeba przedstawić we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych. Wniosek ma przede wszystkim precyzyjnie wskazywać teren inwestycji, jej powiązanie z uzbrojeniem terenu oraz obszary, na które decyzja będzie oddziaływać.

Do kluczowych elementów należą:

- granice terenu inwestycji, linie rozgraniczające oraz obszary objęte skutkami decyzji, w tym ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości, zakazami lub nakazami;
- opis zmian w istniejącej infrastrukturze;
- charakterystyka inwestycji, obejmująca zapotrzebowanie na wodę i energię, sposób odprowadzania ścieków, zagospodarowanie terenu, parametry zabudowy i parametry techniczne;
- wskazanie nieruchomości, praw rzeczowych, właścicieli i innych podmiotów, których prawa mogą zostać objęte skutkami decyzji;
- dokumenty geodezyjne, wypisy z ewidencji gruntów i budynków oraz, gdy jest to konieczne, mapy z projektami podziału nieruchomości;
- decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana, a także opinie i uzgodnienie wskazane w przepisie.

Przed złożeniem wniosku inwestor musi wystąpić o opinie właściwych organów i podmiotów, zależnie od położenia inwestycji oraz jej możliwego wpływu. Dotyczy to między innymi terenów uzdrowiskowych, górniczych, leśnych, kolejowych i drogowych, obszarów chronionych, gruntów pokrytych wodami, terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, a także obszarów istotnych dla lotnictwa, ochrony przeciwpożarowej, obronności i bezpieczeństwa państwa. W praktyce przepis porządkuje zakres materiału wymaganego już na etapie przygotowania wniosku i pozwala uwzględnić różne ograniczenia związane z lokalizacją inwestycji.

o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1501/text/U/D20231501Lj.pdf

Przepis określa zasady zatwierdzania podziałów nieruchomości w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych oraz skutki tej decyzji dla własności i praw do nieruchomości.

Decyzja zatwierdza podziały nieruchomości, a mapy z projektami podziału są jej integralną częścią. Może również obejmować podziały nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji, jeżeli inwestor wskaże je we wniosku, także wtedy, gdy decyzja nie powoduje przejęcia własności ani skutków określonych w ust. 5 i 6 oraz art. 40 ust. 1 i 2. Linie rozgraniczające stają się liniami podziału nieruchomości w zakresie, w jakim inwestor przedstawił mapy i wystąpił o zatwierdzenie podziału.

Zakres podziałów jest ograniczony. Nie mogą one dotyczyć między innymi pasów drogowych dróg publicznych, określonych nieruchomości związanych z lotniskami, nieruchomości objętych wskazanymi wykazami lub wcześniejszymi decyzjami inwestycyjnymi, a także obszaru kolejowego i terenów przeznaczonych pod linię kolejową o znaczeniu państwowym.

Decyzja może prowadzić do przejścia z mocy prawa na własność Skarbu Państwa nieruchomości należących do państwowej osoby prawnej oraz nieruchomości przeznaczonych na określone inwestycje liniowe, w tym połączenia światłowodowe, przewody i urządzenia przesyłowe. Przejście następuje z dniem ostateczności decyzji i za odszkodowaniem. W tym samym momencie wygasają ustanowione na tych nieruchomościach ograniczone prawa rzeczowe, również za odszkodowaniem. Jeżeli powodowałoby to brak dostępu sąsiednich nieruchomości do drogi publicznej, decyzja ustanawia niezbędne służebności. Od dnia wydania decyzji inwestor uzyskuje także prawo do dysponowania wskazanymi nieruchomościami na cele budowlane.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza zakres przedsięwzięć związanych z Krajowym Centrum Przetwarzania Danych. Ma znaczenie definicyjne, ponieważ wskazane określenia są punktem odniesienia dla dalszych regulacji dotyczących przygotowania i realizacji inwestycji.

Za inwestora uznaje ministra właściwego do spraw informatyzacji, a także podległą mu lub przez niego nadzorowaną jednostkę, wyznaczoną przez ministra i przygotowującą, realizującą albo użytkującą inwestycje. Sama inwestycja obejmuje nie tylko roboty budowlane, dostawy i usługi, lecz także szeroki zakres obiektów i infrastruktury potrzebnej do budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, użytkowania, eksploatacji lub rozbiórki centrum. W definicji uwzględniono między innymi budynki techniczne i biurowe, zbiorniki, sieci i przyłącza, infrastrukturę drogową, połączenia światłowodowe oraz układy zasilania, także wykorzystujące odnawialne źródła energii lub wodór.

Krajowe Centrum Przetwarzania Danych zostało określone jako sieć ośrodków obliczeniowych połączonych światłowodami, wraz z infrastrukturą techniczną zapewniającą przetwarzanie i bezpieczeństwo danych. Ośrodek obliczeniowy obejmuje natomiast obiekty, urządzenia, wyposażenie i infrastrukturę służące przechowywaniu, przetwarzaniu i dostarczaniu danych.

Przepis definiuje również „inwestycje towarzyszące”, „uzbrojenie terenu”, „wykonawcę” oraz „osobę bliską”. Odwołania do innych ustaw ujednolicają znaczenie pojęć dotyczących ewidencji gruntów i budynków, robót budowlanych, dostaw, usług oraz wykonawcy. W praktyce słownik ten wyznacza krąg podmiotów, obiektów i działań objętych ustawą.

Przepis określa zasady uzyskiwania pozwoleń i dokonywania zgłoszeń dotyczących inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych. Pozwolenie na budowę albo pozwolenie na rozbiórkę wydaje wojewoda, stosując przepisy Prawa budowlanego z uwzględnieniem regulacji tej ustawy. Termin na wydanie pozwolenia wynosi 30 dni od złożenia wniosku.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji wiąże wojewodę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Samo pozwolenie może obejmować całe zamierzenie budowlane położone w danym województwie albo tylko jego część, zależnie od treści wniosku. Do postępowań w sprawie pozwoleń stosuje się odpowiednio wskazane przepisy dotyczące postępowania budowlanego. Organem wyższego stopnia wobec wojewody jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Przepis wyjaśnia także, że w regulacjach Prawa budowlanego odniesienie do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obejmuje również decyzję lokalizacyjną dotyczącą tej inwestycji. Jednocześnie wyłącza stosowanie określonych przepisów Prawa budowlanego, wskazanych w ust. 7.

Zmiany oznaczenia nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, wynikające między innymi z podziału, scalenia, wymiany gruntów lub aktualizacji operatu, nie blokują wydania pozwolenia na budowę. Takiego skutku nie ma również rozbieżność oznaczeń powstała w związku z zatwierdzeniem podziału nieruchomości decyzją lokalizacyjną.

Odrębnie uregulowano zgłoszenia robót budowlanych. Składa się je na zasadach Prawa budowlanego, właściwym organem jest wojewoda, a organem wyższego stopnia pozostaje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Przepis określa szczególne zasady uzyskania pozwolenia na użytkowanie inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych. Łączy rozwiązania przewidziane w Prawie budowlanym z dodatkowymi regułami dotyczącymi właściwości organów, kontroli oraz terminów postępowania.

Pozwolenie wydaje właściwy wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, stosując zasady i tryb określone w Prawie budowlanym, z uwzględnieniem przepisów tej ustawy. Na wydanie rozstrzygnięcia przewidziano **30 dni od dnia złożenia wniosku**. W sprawach dotyczących tego pozwolenia organem wyższego stopnia jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Istotnym elementem procedury jest obowiązkowa kontrola przeprowadzana przez wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego. Powinna się ona odbyć przed upływem 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Inwestor musi zostać zawiadomiony o terminie kontroli w ciągu 7 dni od otrzymania wniosku. Przepis wiąże zatem złożenie wniosku nie tylko z rozpoczęciem biegu terminu na wydanie pozwolenia, lecz także z obowiązkiem szybkiego zaplanowania i przeprowadzenia kontroli.

Termin 30 dni nie obejmuje okresów, które zgodnie z prawem są przeznaczone na dokonanie określonych czynności, a także czasu zawieszenia postępowania. Nie uwzględnia się również opóźnień spowodowanych winą strony albo przyczynami niezależnymi od organu. W praktyce oznacza to, że rzeczywisty czas prowadzenia postępowania może być dłuższy niż 30 dni, jeżeli wystąpią wskazane w przepisie okoliczności.

Przepis określa zasady zmiany ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych oraz przenoszenia tej decyzji i pozwolenia na budowę na innego inwestora.

Do zmiany decyzji stosuje się odpowiednio art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak zgodę na zmianę może wyrazić wyłącznie inwestor. Jeżeli zmiana ma objąć nieruchomości skutkami wskazanymi w art. 17 ust. 5 i 6, art. 32 ust. 1 lub art. 40 ust. 1 i 2, wniosek musi zawierać dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 4-15. Jednocześnie przepis wyłącza stosowanie części wymagań dotyczących treści wniosku, wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 1-8, 11, 12 i 14-23.

W takim postępowaniu krąg stron jest ograniczony. Obejmuje wyłącznie inwestora, właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem oraz właściwe podmioty zarządzające drogą, infrastrukturą kolejową albo obszarem kolejowym.

W razie zmiany inwestora wojewoda, za zgodą stron, przenosi decyzję lokalizacyjną albo jej część na nowego inwestora. Takie przeniesienie nie zmienia skutków prawnych, które powstały przed dniem przeniesienia na podstawie art. 17, art. 32 ust. 1 i 2 lub art. 40 ust. 2. Na wniosek nowego inwestora wojewoda przenosi również pozwolenie na budowę, stosując odpowiednio art. 40 ustawy - Prawo budowlane. W razie potrzeby przeniesione może zostać także prawo, o którym mowa w art. 17 ust. 9.

Postępowania dotyczące przeniesienia decyzji i pozwolenia na budowę prowadzi się wyłącznie z udziałem dotychczasowego inwestora oraz podmiotu, na który decyzja lub pozwolenie mają zostać przeniesione. Taki podmiot jest następnie uznawany za inwestora na potrzeby tego rozdziału.

Przepis określa zakres ustawy oraz jej relację do innych regulacji. Ustawa wprowadza szczególne zasady i procedury przygotowania oraz realizacji biogazowni rolniczych, a także postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jej celem jest ułatwienie i przyspieszenie przygotowania oraz realizacji takich inwestycji. Obejmuje również warunki wykonywania działalności w biogazowniach rolniczych.

Kluczowe znaczenie ma ustęp 2, który wskazuje przepisy stosowane w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie. Dotyczy to sześciu obszarów:

- decyzji o warunkach zabudowy, do których stosuje się przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
- decyzji o pozwoleniu na budowę, regulowanych przepisami Prawa budowlanego;
- przyłączenia biogazowni rolniczej do sieci, podlegającego przepisom Prawa energetycznego;
- wytwarzania energii elektrycznej, ciepła i biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii, objętego przepisami o odnawialnych źródłach energii;
- gospodarowania odpadami, do którego stosuje się przepisy ustawy o odpadach;
- wytwarzania odpadów, regulowanego przepisami Prawa ochrony środowiska.

W praktyce przepis wyznacza więc podstawowy zakres ustawy, ale jednocześnie odsyła do innych ustaw w sprawach, których nie uregulowano wprost. Oznacza to, że przygotowanie, budowa, przyłączenie i funkcjonowanie biogazowni rolniczej podlegają zarówno szczególnym rozwiązaniom tej ustawy, jak i odpowiednim regulacjom dotyczącym planowania, budownictwa, energetyki oraz ochrony środowiska.

o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1597/text/U/D20231597Lj.pdf

Przepis określa tryb ustalania lokalizacji biogazowni rolniczej, o której mowa w art. 19 ust. 4. Inwestor składa wniosek do właściwej rady gminy za pośrednictwem wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Lokalizacja nie może obejmować terenów przeznaczonych pod inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym ani terenów wymagających zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji albo o odmowie w terminie 60 dni od złożenia wniosku. Przy podejmowaniu uchwały uwzględnia potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli termin nie może zostać zachowany, przewodniczący rady zawiadamia inwestora o przyczynach opóźnienia i wskazuje nowy termin, nie dłuższy niż 30 dni.

Wniosek musi szczegółowo przedstawiać teren i planowaną inwestycję. Obejmuje między innymi mapę, granice terenu, parametry produkcji energii, ciepła, biogazu rolniczego lub biometanu, wykaz substratów, powiązanie z uzbrojeniem terenu, sposób zagospodarowania nieruchomości, parametry techniczne i wpływ na środowisko. Wymaga także wskazania nieruchomości oraz opisania ewentualnych rozbieżności z miejscowym planem. Dołącza się dokument potwierdzający spełnienie warunków z art. 3 ust. 1, wymagane oświadczenia oraz, jeżeli jest wymagana, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Braki formalne mogą skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, jeżeli nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 14 dni. Procedura zapewnia też jawność postępowania. Wniosek i dokumenty są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej lub na stronie internetowej gminy, a uwagi można składać przez 21 dni. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta zawiadamia również właściwe organy i podmioty o możliwości przedstawienia opinii.

Przepis określa skutki uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 19 ust. 4, oraz jej znaczenie w procesie przygotowania i realizacji biogazowni rolniczej. Uchwała wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, co oznacza, że organ ten powinien uwzględnić jej ustalenia przy rozpatrywaniu wniosku.

Uchwała nie tworzy praw do terenu, nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Informacja o tym ograniczeniu musi zostać zamieszczona w samej uchwale. Jej podjęcie nie przesądza więc o prawie do dysponowania nieruchomością ani o pozbawieniu innych osób przysługujących im praw.

Rada gminy może przyjąć więcej niż jedną taką uchwałę w odniesieniu do tego samego terenu. Jeżeli jednak na podstawie jednej z nich zostanie wydane pozwolenie na budowę, pozostałe uchwały dotyczące tego terenu wygasają. Przepis porządkuje w ten sposób sytuację, w której dla jednego obszaru przyjęto kilka możliwych lokalizacji.

Uchwała o ustaleniu lokalizacji jest także traktowana na równi z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przepisach Prawa budowlanego oraz Prawa energetycznego, ilekroć przepisy tych ustaw odwołują się do takiej decyzji. W przypadku realizacji biogazowni rolniczej uchwałę trzeba dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W praktyce przepis nadaje uchwale wiążące znaczenie w postępowaniu budowlanym, jednocześnie wyraźnie oddzielając ustalenie lokalizacji od praw do nieruchomości.

Przepis określa zasady funkcjonowania biogazowni rolniczej w okresie 5 lat od uzyskania ostatecznego pozwolenia na użytkowanie albo od zakończenia procedury związanej z zawiadomieniem o zakończeniu inwestycji. W tym czasie podmiot uprawniony może prowadzić w biogazowni wyłącznie działalność polegającą na wytwarzaniu biogazu rolniczego, energii elektrycznej z biogazu rolniczego, ciepła z biogazu rolniczego lub biometanu z biogazu rolniczego.

Ograniczenia dotyczą także rozporządzania nieruchomością i samą biogazownią. W okresie wskazanym w ust. 1 nieważne są czynności polegające między innymi na przeniesieniu własności, użytkowania wieczystego lub udziałów na podmiot inny niż podmiot uprawniony, oddaniu nieruchomości albo biogazowni w użytkowanie, dzierżawę lub najem, a także zawarciu umowy pozwalającej innemu podmiotowi korzystać z tych składników lub pobierać z nich pożytki. Nieważność obejmuje również określone czynności dotyczące akcji, udziałów oraz praw i obowiązków w spółce osobowej, jeżeli prowadziłyby do niespełnienia warunków z art. 3 ust. 1 pkt 9. Wyjątek dotyczy czynności ustanawiających zabezpieczenie spłaty wierzytelności związanych z finansowaniem biogazowni, gospodarstwa rolnego, działu specjalnego produkcji rolnej lub działalności podmiotu uprawnionego.

Jeżeli podmiot prowadzący działalność przestanie spełniać warunki z art. 3 ust. 1, musi pisemnie poinformować o tym Dyrektora Generalnego KOWR w ciągu 30 dni. Organ wyznacza następnie termin, nie dłuższy niż 12 miesięcy, na powierzenie działalności innemu podmiotowi uprawnionemu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin może zostać wydłużony, łącznie maksymalnie o kolejne 12 miesięcy. Niewykonanie tego obowiązku skutkuje wykreśleniem z rejestru wytwórców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego.

Budowlane prawo

Budowlane prawo w przepisach

o charakterystyce energetycznej budynków5 przepisów

o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych1 przepis

o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie Krajowego Centrum Przetwarzania Danych6 przepisów

o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu4 przepisy