Biologiczny czynnik chorobotwórczy

Biologiczny czynnik chorobotwórczy to, w rozumieniu ustawy „o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi”, szeroko rozumiany czynnik biologiczny, który może wywoływać objawy chorobowe. O tym, czy dany organizm, cząstka albo produkt mieści się w tym pojęciu, decyduje więc jego zdolność do powodowania choroby, a nie sama nazwa lub przynależność do określonej grupy biologicznej.

Definicja obejmuje kilka podstawowych kategorii:

• drobnoustroje komórkowe, czyli organizmy zbudowane z komórek, a także produkty przez nie wytwarzane, jeżeli mogą wywoływać objawy chorobowe;
• pasożyty człowieka, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne, oraz produkty powstające w związku z ich funkcjonowaniem;
• cząstki bezkomórkowe, które potrafią się replikować albo przenosić materiał genetyczny;
• zmodyfikowane genetycznie hodowle komórkowe oraz produkty przez nie wytwarzane.

Zakres pojęcia nie ogranicza się zatem do całych, żywych organizmów. Może obejmować także substancje wytwarzane przez drobnoustroje lub pasożyty, a także określone struktury bezkomórkowe i hodowle komórkowe, jeżeli spełniają warunek wskazany w definicji. Istotne jest również uwzględnienie zdolności do przenoszenia materiału genetycznego, obok zdolności do samodzielnej replikacji.

W ustawie definicja służy wyznaczeniu zakresu podmiotowego i przedmiotowego regulacji dotyczącej zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Pozwala ustalić, jakie czynniki i produkty należy brać pod uwagę przy stosowaniu przepisów odnoszących się do zagrożeń biologicznych. W praktyce ma znaczenie dlatego, że wskazuje na szerokie rozumienie źródeł choroby, obejmujące nie tylko pasożyty i drobnoustroje, lecz także ich produkty oraz wybrane elementy zdolne do replikacji lub przenoszenia materiału genetycznego.