Bilansowanie emisji

Bilansowanie emisji to proces ustalania, analizowania i przewidywania wielkości emisji gazów cieplarnianych oraz innych substancji. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji. Nie oznacza wyłącznie jednorazowego obliczenia ilości wyemitowanych substancji, lecz obejmuje także prognozowanie oraz uporządkowane gromadzenie i przetwarzanie danych.

W ramach bilansowania emisji uwzględnia się trzy podstawowe kategorie wielkości:

• emisję faktycznie występującą,
• emisję unikniętą, czyli taką, do której nie doszło wskutek określonych działań lub rozwiązań,
• emisję zredukowaną, a więc zmniejszoną w porównaniu z poziomem odniesienia.

Istotnym elementem jest również wykorzystywanie danych zbieranych na potrzeby krajowej polityki oraz realizacji zobowiązań międzynarodowych. Oznacza to, że bilansowanie emisji służy nie tylko opisaniu sytuacji w pojedynczym źródle lub instalacji, lecz także tworzeniu spójnego obrazu emisji w szerszej skali. Zebrane informacje mogą być porównywane, aktualizowane i wykorzystywane do przygotowywania prognoz oraz oceny zmian poziomu emisji.

W praktyce bilansowanie emisji zapewnia podstawę dla monitorowania emisji i wykonywania zadań związanych z zarządzaniem nimi. Umożliwia gromadzenie danych w jednolitym systemie, ich dalsze opracowanie oraz przekazywanie właściwym podmiotom. Ma znaczenie między innymi przy realizacji obowiązków informacyjnych dotyczących źródeł spalania paliw i innych instalacji. W przepisach Prawa ochrony środowiska przewidziano przekazywanie określonych informacji do Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami. Dzięki temu dane dotyczące emisji mogą zasilać krajowy system informacji i być wykorzystywane zarówno w działaniach administracji, jak i przy wypełnianiu zobowiązań międzynarodowych.