Przepis określa, czym są usługi społeczne oraz jakie działania mogą się do nich zaliczać. Są to działania podejmowane przez gminę w celu zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej. Muszą być świadczone w formie niematerialnej i bezpośrednio na rzecz osób, rodzin, grup społecznych, grup mieszkańców o określonych potrzebach albo ogółu mieszkańców.

Zakres usług społecznych obejmuje wiele dziedzin, między innymi politykę prorodzinną, wspieranie rodziny, pieczę zastępczą, pomoc społeczną, ochronę i promocję zdrowia, wsparcie osób niepełnosprawnych, edukację, przeciwdziałanie bezrobociu, kulturę, sport i turystykę, mieszkalnictwo, ochronę środowiska oraz reintegrację zawodową i społeczną. Wyliczenie zawarte w ust. 1 wskazuje główne obszary, natomiast ust. 2 wymienia w szczególności działania podejmowane na podstawie wskazanych ustaw. Obejmują one między innymi przepisy dotyczące pomocy społecznej, zdrowia, edukacji, zatrudnienia, kultury, sportu, rewitalizacji, opieki nad dziećmi oraz wsparcia rodziny.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyznaczeniu zakresu spraw, w których gmina może organizować i świadczyć usługi społeczne bezpośrednio dla mieszkańców. Przepis łączy przy tym ogólną definicję z konkretnymi dziedzinami i podstawami ustawowymi. Zgodnie z ust. 3 usługi muszą być świadczone przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, jeżeli obowiązek ich posiadania wynika z odrębnych przepisów. Oznacza to, że wymagania wobec osób wykonujących określone usługi zależą od regulacji właściwych dla danej dziedziny.

o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/1818/text/U/D20191818Lj.pdf

Przepis wskazuje, komu mogą przysługiwać świadczenia związane z bezrobociem. Osoby należące do grup wymienionych w art. 1 ust. 3 pkt 1, pkt 2 lit. od a do j i l oraz pkt 3, 5 i 6 mogą otrzymać zarówno zasiłek, jak i inne świadczenia przewidziane z tytułu bezrobocia. Natomiast osoby z grupy wskazanej w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. n mogą otrzymać tylko zasiłek. Wszystko odbywa się na zasadach określonych w ustawie.

o rynku pracy i służbach zatrudnienia

Przepis określa sposób ustalania kwoty wypłacanych świadczeń dla osób bezrobotnych. Jeżeli wyliczona należność za dany okres nie kończy się pełnymi dziesięcioma groszami, należy ją podwyższyć do najbliższej takiej wartości. Zaokrąglenie zawsze działa w górę, a nie do najbliższej kwoty. Reguła obejmuje zasiłki, stypendia i inne świadczenia finansowane z Funduszu Pracy.

Przepis określa sposób dostosowania urzędów pracy do nowej organizacji administracji publicznej oraz zasady przejęcia związanych z tym zadań, mienia, pracowników i rozliczeń budżetowych. Minister Pracy i Polityki Socjalnej, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, ma wydać rozporządzenie dostosowujące organizację i obszar działania wojewódzkich oraz rejonowych urzędów pracy do rozwiązań przyjętych w ustawach wskazanych w art. 1.

Kluczowe znaczenie ma podział urzędów pracy według ich dotychczasowego charakteru. Wojewódzkie urzędy pracy mają wejść w skład urzędu marszałkowskiego. Jednocześnie wojewoda przejmuje odpowiednią część ich mienia, służącą wykonywaniu zadań w zakresie przeciwdziałania bezrobociu, oraz zespół pracowników. Pozostałe urzędy pracy stają się powiatowymi urzędami pracy i wchodzą w skład powiatowej administracji zespolonej.

Do przejęcia urzędów lub ich części stosuje się przepisy ustawy dotyczące przekazywania jednostek organizacyjnych, z odpowiednim zastosowaniem art. 54, 57 i 58. Przepis reguluje także rozliczenie środków budżetowych za wskazany rok według podległości obowiązującej w poprzednim okresie, na podstawie sprawozdań urzędów pracy. Szczegółowy tryb rozliczeń, zasady sporządzania i przekazywania sprawozdań oraz reguły i terminy inwentaryzacji ma określić Minister Finansów w drodze rozporządzenia. W praktyce przepis porządkuje przejście urzędów pracy do struktur samorządowych i rozdziela odpowiedzialność za ich zadania, majątek, personel oraz dokumentację finansową.

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1998/872/text/U/D19980872Lj.pdf

Przepis reguluje status powiatowego urzędu pracy, który w dniu wejścia w życie wskazanej ustawy działał na obszarze obejmującym więcej niż jeden powiat lub miasto na prawach powiatu. Taki urząd staje się urzędem działającym pod zwierzchnictwem prezydenta miasta na prawach powiatu albo starosty właściwego ze względu na jego siedzibę. Jednocześnie zachowuje dotychczasowy obszar działania i wykonuje zadania na rzecz organów zatrudnienia zainteresowanych jednostek samorządu terytorialnego.

Istotne zasady dotyczą kierownictwa urzędu. Kierownika oraz jego zastępców powołują i odwołują wspólnie, w drodze porozumienia, właściwi prezydenci miast na prawach powiatu i starostowie. Porozumienie określa w szczególności organ właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, a także składniki wynagrodzenia i ich wysokość. Odpowiednie zastosowanie ma również art. 17 ust. 6.

Regulacja nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy zainteresowane powiaty i miasta na prawach powiatu zawarły porozumienia, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 2, albo gdy wojewoda podzielił powiatowy urząd pracy w trybie art. 26 ust. 4.

Przepis określa także zasady funkcjonowania powiatowej rady zatrudnienia. Co do zasady tworzy się jedną radę, liczącą 16 osób powoływanych w równych częściach przez zainteresowane organy zatrudnienia. Jeżeli urząd działa na obszarze dwóch powiatów, rada liczy 24 osoby, a funkcję przewodniczącego starostowie pełnią kolejno przez dwa lata. Pierwszeństwo obejmuje starosta powiatu o mniejszej liczbie mieszkańców. Organy zatrudnienia mogą ponadto udzielić kierownikowi lub innemu pracownikowi pełnomocnictwa do prowadzenia spraw w ich imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych.

Przepis reguluje dwa zagadnienia dotyczące bezrobotnych oraz organizacji rad zatrudnienia. W pierwszym przypadku określa sposób ustalania okresu pobierania zasiłku dla osób, które nabyły do niego prawo w okresie wskazanym w ust. 1. Okres ten, wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustala się z uwzględnieniem stopy bezrobocia występującej w określonym dniu. Decydujące znaczenie ma stopa bezrobocia na obszarze działania rejonowego urzędu pracy, który obejmuje gminę zamieszkania bezrobotnego. Oznacza to, że przy ustalaniu okresu pobierania zasiłku bierze się pod uwagę nie tylko uprawnienie konkretnej osoby, lecz także lokalną sytuację na rynku pracy, ustaloną według wskazanego w przepisie momentu.

Druga część przepisu dotyczy składu rad zatrudnienia, o których mowa w art. 8 i 9 ustawy wymienionej w ust. 1. W radach rozpoczynających działalność po terminie określonym w ust. 2 należy uwzględnić przedstawicieli powiatów oraz samorządu województwa. Przepis wskazuje więc dodatkowe grupy podmiotów, które powinny być reprezentowane w tych radach. W praktyce ust. 1 wpływa na sposób określania okresu pobierania zasiłku, natomiast ust. 2 wyznacza wymagania dotyczące składu rad zatrudnienia rozpoczynających działalność w późniejszym czasie.

Bezrobocie

Bezrobocie w przepisach

o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych1 przepis

o rynku pracy i służbach zatrudnienia2 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.3 przepisy