Bezpośrednie użycie

Bezpośrednie użycie to sposób postępowania z komórkami rozrodczymi albo zarodkami, w którym są one przekazywane i wykorzystywane u ludzi bez wcześniejszego przechowywania w banku komórek rozrodczych i zarodków. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Leczenie niepłodności” i opisuje określoną procedurę związaną z zastosowaniem materiału rozrodczego lub zarodków.

Dla uznania danego postępowania za bezpośrednie użycie istotne są następujące elementy:

• przedmiotem procedury są komórki rozrodcze albo zarodki,
• materiał ten jest przekazywany,
• następnie jest stosowany u ludzi,
• nie jest po drodze przechowywany w banku komórek rozrodczych i zarodków.

Najważniejszą cechą bezpośredniego użycia jest więc brak etapu bankowego przechowywania. Nie chodzi wyłącznie o samo zastosowanie komórek lub zarodków, lecz o cały sposób ich przekazania i wykorzystania, rozpatrywany z uwzględnieniem tego, czy zostały wcześniej umieszczone w banku. Definicja pozwala odróżnić taką procedurę od postępowania, w którym materiał był przechowywany w banku przed przekazaniem lub zastosowaniem.

W praktyce pojęcie porządkuje terminologię stosowaną w przepisach dotyczących leczenia niepłodności. Wskazuje, że znaczenie ma nie tylko rodzaj wykorzystywanego materiału, ale także sposób jego obrotu i moment zastosowania u ludzi. Dzięki temu można określić, czy dana sytuacja mieści się w kategorii bezpośredniego użycia, czy też należy ją opisywać jako procedurę obejmującą wcześniejsze przechowywanie w banku. Definicja nie przesądza sama przez się o wszystkich wymaganiach dotyczących konkretnej procedury, lecz wyznacza podstawową cechę odróżniającą bezpośrednie użycie od innych sposobów postępowania z komórkami rozrodczymi i zarodkami.