Bezpośredni dostęp elektroniczny

„Bezpośredni dostęp elektroniczny” to określony w ustawie „Obrót instrumentami finansowymi” sposób uzyskiwania dostępu do systemu obrotu instrumentami finansowymi i przekazywania za jego pośrednictwem zleceń. Istotą tego rozwiązania jest to, że członek albo uczestnik systemu udostępnia własne połączenie z tym systemem, tak aby za jego pośrednictwem można było składać zlecenia dotyczące instrumentów finansowych.

Pojęcie obejmuje kilka elementów. Po pierwsze, dostęp zapewnia podmiot mający status członka lub uczestnika danego systemu obrotu. Po drugie, udostępniane jest połączenie należące do tego podmiotu lub pozostające w jego dyspozycji, a nie dowolny, niezależny kanał komunikacji. Po trzecie, połączenie musi umożliwiać składanie zleceń, których przedmiotem są instrumenty finansowe. Dostęp może odbywać się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego członka lub uczestnika albo bez wykorzystywania takiego systemu, zależnie od sposobu zorganizowania komunikacji z systemem obrotu.

W praktyce oznacza to elektroniczne przekazywanie zleceń do systemu obrotu z wykorzystaniem infrastruktury podmiotu, który jest jego członkiem lub uczestnikiem. Nie chodzi więc wyłącznie o samo wyświetlanie informacji o rynku ani o ogólną możliwość kontaktu z członkiem systemu. Kluczowe jest to, że udostępnione połączenie pozwala na faktyczne składanie zleceń dotyczących instrumentów finansowych.

W ustawie pojęcie służy wyodrębnieniu szczególnego modelu dostępu do systemu obrotu oraz opisaniu sposobu, w jaki zlecenia mogą trafiać do tego systemu. Ma znaczenie przy ocenie, czy określony sposób przekazywania zleceń mieści się w kategorii bezpośredniego dostępu elektronicznego. Definicję należy stosować z uwzględnieniem art. 20 rozporządzenia 2017/565, do którego ustawa odsyła.