Banku

W Ordynacji podatkowej „bank” jest pojęciem szerszym niż potoczne określenie banku działającego w Polsce. Ustawowa definicja obejmuje trzy kategorie podmiotów wskazane w przepisach Prawa bankowego. O tym, czy dany podmiot należy do jednej z tych kategorii, rozstrzygają zatem regulacje prawa bankowego, do których odsyła Ordynacja podatkowa.

Zakres tego pojęcia obejmuje:

• bank krajowy, czyli podmiot uznawany za bank krajowy na podstawie Prawa bankowego;
• oddział instytucji kredytowej, kwalifikowany jako taki według przepisów Prawa bankowego;
• oddział banku zagranicznego, również w rozumieniu tych przepisów.

Definicja nie ogranicza się więc do banku krajowego. Na równi z nim, na potrzeby Ordynacji podatkowej, traktowane są określone oddziały instytucji działających w sektorze bankowym. Oznacza to, że dla zastosowania przepisów posługujących się słowem „bank” istotne jest nie tylko potoczne znaczenie tego terminu, lecz także formalny status podmiotu ustalany na podstawie Prawa bankowego.

Znaczenie praktyczne definicji polega na wyznaczeniu kręgu podmiotów, których dotyczą przepisy Ordynacji podatkowej odwołujące się do banku. Jeżeli dany przepis używa tego pojęcia, co do zasady należy uwzględnić wszystkie trzy wskazane rodzaje podmiotów, a nie wyłącznie banki krajowe. Dzięki odesłaniu do Prawa bankowego zakres definicji pozostaje powiązany z ustawową klasyfikacją podmiotów bankowych i nie wymaga tworzenia odrębnych, podatkowych kryteriów ich rozróżniania.