Bank spółdzielczy

„Bank spółdzielczy” to bank, który działa w formie spółdzielni. Oznacza to, że jego podstawową cechą jest połączenie działalności bankowej ze statusem spółdzielni. Nie jest to zatem ogólne określenie każdego banku współpracującego ze spółdzielniami, lecz nazwa podmiotu mającego określoną formę prawną.

Definicja znajduje się w ustawie „Funkcjonowanie banków spółdzielczych, ich zrzeszanie się i banki zrzeszające”. Wskazuje ona również, jakie przepisy stosuje się do takiego banku. W pierwszej kolejności jego działalność jest regulowana przez tę ustawę oraz przez ustawę „Prawo bankowe”. Dopiero w zakresie, którego te przepisy nie regulują, zastosowanie znajdują przepisy ustawy „Prawo spółdzielcze”. Jest to więc definicja oparta na dwóch elementach: bankowym charakterze podmiotu oraz jego spółdzielczej formie organizacyjnej, a także na określonej kolejności stosowania regulacji.

W praktyce rozstrzygnięcie, czy dany podmiot jest bankiem spółdzielczym, wskazuje, jakie przepisy szczególne należy wobec niego stosować i kiedy można sięgnąć do regulacji dotyczących spółdzielni. Ma to znaczenie dla odczytywania przepisów o organizacji i funkcjonowaniu takich banków, ich relacjach z bankami zrzeszającymi oraz obowiązkach wynikających z prawa bankowego. Pojęcie wyznacza więc zakres podmiotowy ustawy i odróżnia banki spółdzielcze od innych banków oraz od spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.

Hasło pojawia się także w innych regulacjach. Jest używane między innymi przy określaniu obowiązków informacyjnych banków, zasad udostępniania lub wykorzystywania informacji o ryzyku, obowiązków związanych ze świadczeniami rzeczowymi na potrzeby obrony i zarządzania kryzysowego, a także w przepisach dotyczących informacji wykorzystywanych przy planowaniu przymusowej restrukturyzacji. Występuje również w niektórych regulacjach dotyczących sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych. W każdym z tych przypadków odnosi się do banku będącego spółdzielnią, a nie do banku jako kategorii ogólnej.