Bank

Hasło „bank” w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oznacza podmiot należący do kategorii banków krajowych. Ustawa nie tworzy w tym miejscu samodzielnego, opisowego wyjaśnienia pojęcia, lecz odsyła do przepisów Prawa bankowego. O tym, czy dana instytucja jest bankiem w rozumieniu tej regulacji, decyduje więc spełnienie warunków określonych w przepisie, do którego prowadzi odesłanie.

Znaczenie pojęcia w ustawie

Tak rozumiany bank jest adresatem lub uczestnikiem mechanizmów uregulowanych w ustawie, w szczególności dotyczących ochrony środków zgromadzonych przez klientów, działania systemu gwarantowania depozytów oraz postępowania wobec banku znajdującego się w trudnej sytuacji. Pojęcie wyznacza zakres podmiotowy tych regulacji. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ od zakwalifikowania instytucji jako banku krajowego może zależeć zastosowanie określonych obowiązków, uprawnień i procedur związanych z bezpieczeństwem rynku bankowego oraz ochroną deponentów.

Nie należy utożsamiać tego ustawowego hasła z każdym przedsiębiorcą świadczącym usługi finansowe ani z każdym podmiotem, który korzysta z rachunku bankowego. Jest to termin prawny, którego zakres wynika z przepisów bankowych, a nie wyłącznie z potocznego sposobu używania słowa „bank”. W razie wątpliwości konieczne jest sięgnięcie do wskazanego przepisu Prawa bankowego.

Pojęcie pojawia się również w innych dziedzinach prawa. W prawie cywilnym wiąże się z umową rachunku bankowego, przechowywaniem środków i wykonywaniem rozliczeń. W postępowaniu cywilnym może wskazywać rachunek, na który przekazywane są zajęte środki. W finansach publicznych odnosi się między innymi do obsługi płatności przez Bank Gospodarstwa Krajowego. Ma także znaczenie w przepisach podatkowych dotyczących rachunków i transakcji, w regulacjach o koncentracji przedsiębiorców oraz w przepisach karnych dotyczących oszustw finansowych i prania pieniędzy.