Przepis przyznaje nadawcy swobodę w tworzeniu programu, ale tylko w granicach zadań wskazanych w art. 1 ust. 1. Jednocześnie to nadawca odpowiada za treść całego programu. Nie oznacza to jednak, że inne osoby są zwolnione z odpowiedzialności za treść konkretnych audycji, reklam lub innych przekazów. Odpowiedzialność nadawcy może więc współistnieć z odpowiedzialnością osób związanych z poszczególnymi treściami.

o radiofonii i telewizji

Przepis oznacza, że nadawca może zostać zobowiązany do rozpowszechniania określonej audycji lub przekazu albo otrzymać zakaz ich rozpowszechniania tylko wtedy, gdy wynika to z ustawy. Jeżeli materiał nie pochodzi od nadawcy, trzeba go wyraźnie oddzielić od pozostałej części programu i oznaczyć tak, aby odbiorca bez wątpliwości wiedział, że nadawca nie jest jego źródłem.

Podmiot, który dostarcza audiowizualne treści na żądanie, sam decyduje, jakie audycje znajdą się w jego katalogu. Odpowiada również za zawartość całego katalogu. Nie oznacza to jednak, że przejmuje odpowiedzialność za każdą treść w miejsce innych osób. Przepis zachowuje zasady, na podstawie których za poszczególne audycje, reklamy lub inne przekazy mogą odpowiadać także inne osoby.

Przepis oznacza, że dostawcy audiowizualnej usługi medialnej na żądanie można nakazać udostępnienie określonej audycji lub przekazu albo zakazać ich publicznego udostępniania tylko wtedy, gdy podstawę takiego obowiązku lub zakazu stanowi ustawa. Ograniczenie nie może więc wynikać wyłącznie z decyzji lub innego działania podmiotu, który nie ma podstawy w ustawie.

Przepis oznacza, że dostawca platformy udostępniania wideo może zostać zobowiązany do umieszczenia określonego materiału albo otrzymać zakaz jego umieszczania tylko wtedy, gdy taką podstawę przewiduje ustawa. Dotyczy to audycji, wideo stworzonego przez użytkownika oraz innego przekazu dostępnego na platformie. Samo nałożenie takiego obowiązku lub zakazu nie może więc opierać się na innej podstawie niż przepis ustawy.

Przepis wyłącza stosowanie wskazanych zasad ustawy o radiofonii i telewizji do przekazów wymienionych w art. 12. Oznacza to, że w ich przypadku nie obowiązują reguły wynikające z art. 16 i 16a tej ustawy. Dodatkowo audycja wskazana w art. 12 ust. 3 musi być nadawana bez przerw na reklamy lub telesprzedaż. Zakaz dotyczy przerwania tej konkretnej audycji w celu emisji takich treści.

o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej

Prawo ochrony środowiska

Przepis odsyła do załącznika nr 3 do rozporządzenia. To właśnie tam określono cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania audycji i innych przekazów wskazanych w ustawie. Sam paragraf nie opisuje tych kryteriów, lecz wskazuje miejsce, w którym zostały one przedstawione. Aby ustalić zasady oceny takich przekazów, należy więc sięgnąć do tego załącznika.

w sprawie kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu zapowiadania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój małoletnich

Przepis nakłada na nadawców programów radiowych obowiązek odpowiedniego zapowiadania audycji lub innych przekazów wskazanych w ustawie. Zapowiedź musi mieć formę słowną i pojawić się przed rozpoczęciem takiej audycji lub przekazu. Jej treść nie jest dowolna, ponieważ powinna odpowiadać wzorowi formuły określonemu w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Obowiązek dotyczy każdego przekazu należącego do wskazanej kategorii.

Przepis nakłada na nadawców telewizyjnych obowiązek oceniania audycji i innych przekazów pod kątem treści, które mogą zaszkodzić małoletnim. Przy kwalifikowaniu należy uwzględniać rodzaje zagrożeń wskazane w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Chodzi o możliwy negatywny wpływ na prawidłowy rozwój dziecka w trzech sferach: fizycznej, psychicznej i moralnej. Ocena dotyczy zarówno audycji, jak i innych przekazów.

Przepis wymaga od nadawcy, aby przy nadawaniu reklam lub telesprzedaży uwzględniał charakter audycji emitowanych przed nimi oraz po nich. Oznacza to, że decyzja o umieszczeniu takich treści w programie powinna uwzględniać także to, jakie audycje je poprzedzają i jakie następują po ich zakończeniu. Nadawca nie może więc traktować reklamy lub telesprzedaży jako elementu całkowicie niezależnego od pozostałej części programu. Przepis nie określa jednak szczegółowych kryteriów tej oceny.

w sprawie sposobu prowadzenia w programach radiowych i telewizyjnych działalności reklamowej i telesprzedaży

Przepis wyznacza zakres regulacji dotyczącej bezpłatnego informowania w programach publicznego radia i telewizji o tym, czym zajmują się organizacje pożytku publicznego w ramach nieodpłatnej działalności pożytku publicznego. Obejmuje on dwa główne elementy: zasady przygotowania audycji oraz zasady ich emisji. Określa także, ile czasu należy przeznaczyć na rozpowszechnianie takich audycji.

w sprawie trybu postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem w programach jednostek publicznej radiofonii i telewizji o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego

Przy ustalaniu, ile czasu poświęcono na rozpowszechnianie audycji informujących o nieodpłatnej działalności organizacji pożytku publicznego, nie bierze się pod uwagę audycji objętych patronatem medialnym przez jednostkę publicznej radiofonii i telewizji. Oznacza to, że takie audycje są pomijane przy obliczaniu tego czasu. Sam fakt objęcia audycji patronatem przez tę jednostkę wystarcza do wyłączenia jej z tego rozliczenia.

Audycja

Audycja w przepisach

o radiofonii i telewizji5 przepisów

o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej1 przepis

Prawo ochrony środowiska1 przepis

w sprawie kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu zapowiadania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój małoletnich3 przepisy

w sprawie sposobu prowadzenia w programach radiowych i telewizyjnych działalności reklamowej i telesprzedaży1 przepis

w sprawie trybu postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem w programach jednostek publicznej radiofonii i telewizji o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego2 przepisy