Armator

Armator to podmiot związany prawnie ze statkiem i występujący w obrocie we własnym imieniu. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w ustawie „Nowość Żegluga śródlądowa.” może nim być przede wszystkim właściciel statku. Armator nie musi jednak być właścicielem. Taki status ma również osoba, która otrzymała od właściciela tytuł prawny uprawniający ją do władania statkiem we własnym imieniu.

Definicja opiera się więc na dwóch podstawowych przesłankach. Po pierwsze, trzeba być właścicielem statku albo mieć przyznane przez właściciela odpowiednie uprawnienie prawne. Po drugie, władanie statkiem musi odbywać się we własnym imieniu, a nie wyłącznie jako działanie na rzecz lub w imieniu innej osoby. O tym, kto jest armatorem, decyduje zatem nie tylko sama własność statku, lecz także rzeczywista podstawa prawna władania nim oraz sposób, w jaki dany podmiot występuje w związku ze statkiem.

Takie ujęcie pozwala objąć pojęciem armatora zarówno właściciela, jak i podmiot, który na podstawie odrębnego tytułu prawnego korzysta ze statku i włada nim jak podmiot uprawniony. Ma to praktyczne znaczenie przy ustalaniu, do kogo odnoszą się przepisy regulujące działalność statków, ich eksploatację, bezpieczeństwo oraz obowiązki związane z żeglugą śródlądową. Status armatora może wpływać na to, kto powinien wykonać określony obowiązek, kto może składać wnioski lub korzystać z uprawnień, a także wobec kogo mogą być stosowane przewidziane prawem wymagania i sankcje.

Pojęcie armatora występuje także w regulacjach dotyczących żeglugi morskiej, rybołówstwa morskiego, bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki oraz postępowań przed izbami morskimi. Jest używane również w przepisach o pomocy państwa dla armatorów jednostek pływających. W tych obszarach wskazuje podmiot odpowiedzialny lub uprawniony w związku z konkretnym statkiem, niezależnie od tego, czy jest on jego właścicielem, czy włada nim na podstawie tytułu prawnego uzyskanego od właściciela.