Ambulatoryjna opieka zdrowotna

Ambulatoryjna opieka zdrowotna to forma udzielania świadczeń opieki zdrowotnej pacjentom, którzy nie potrzebują leczenia w warunkach wymagających pobytu przez całą dobę albo przez cały dzień. Pojęcie opisuje więc przede wszystkim sposób organizacji udzielania świadczeń oraz sytuację zdrowotną osoby, która z nich korzysta. Pacjent otrzymuje pomoc medyczną bez konieczności objęcia go leczeniem w trybie całodobowym lub całodziennym.

Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych”. Można wskazać w niej kilka podstawowych elementów:

• świadczenia muszą być udzielane przez świadczeniodawcę, czyli podmiot wykonujący działalność w zakresie świadczeń opieki zdrowotnej,
• przedmiotem opieki są świadczenia opieki zdrowotnej,
• adresatem jest osoba, której stan lub potrzeby nie wymagają leczenia w warunkach całodobowych albo całodziennych.

Ambulatoryjność nie oznacza zatem konkretnego rodzaju świadczenia, lecz odnosi się do trybu, w jakim jest ono udzielane. O tym, czy opieka ma charakter ambulatoryjny, decyduje brak potrzeby leczenia połączonego z pobytem pacjenta przez całą dobę lub cały dzień. Pojęcie przeciwstawia się tym formom organizacji leczenia, w których pacjent musi pozostawać w placówce przez określony, dłuższy czas ze względu na wymaganą obserwację, terapię lub całodobową opiekę.

W praktyce ambulatoryjna opieka zdrowotna obejmuje sytuacje, w których pacjent korzysta ze świadczenia, a następnie może opuścić miejsce jego udzielenia, ponieważ nie jest konieczne zapewnienie mu stałego pobytu. Ma to znaczenie dla porządkowania świadczeń finansowanych ze środków publicznych i dla rozróżnienia ich według warunków, w jakich są udzielane. Sama definicja nie wskazuje konkretnej placówki, procedury ani specjalności medycznej. Określa ogólną kategorię opieki, której najważniejszą cechą jest brak potrzeby leczenia w warunkach całodobowych lub całodziennych.