Alternatywna i wspomagająca komunikacja

Alternatywna i wspomagająca komunikacja to sposób porozumiewania się z wykorzystaniem pomocy komunikacyjnych, określonych form lub innych sposobów przekazywania informacji. Obejmuje zarówno odbieranie komunikatów, jak i ich nadawanie, a więc rozumienie informacji oraz wyrażanie własnych potrzeb, decyzji, pytań i odpowiedzi. Może dotyczyć komunikacji prowadzonej w mowie i piśmie, ale nie ogranicza się wyłącznie do tych sposobów.

Istotą tego pojęcia jest funkcja, jaką pełnią zastosowane środki lub metody. Mogą one wspierać mowę, gdy ułatwiają jej używanie, uzupełniać ją, gdy pozwalają przekazać treść, której nie da się w pełni wyrazić ustnie, albo zastępować mowę, gdy osoba nie może się nią skutecznie posługiwać. Znaczenie ma zatem nie sam rodzaj pomocy czy formy komunikacji, lecz to, czy umożliwiają one skuteczne porozumiewanie się.

W ustawie o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze definicja wskazuje, jak należy rozumieć rozwiązania komunikacyjne uwzględniane przy zapewnianiu dostępności. Jej celem jest objęcie wymaganiami dostępności także takich sposobów przekazywania i odbierania informacji, które są potrzebne osobom niemogącym korzystać z mowy w typowy sposób albo potrzebującym dodatkowego wsparcia. Pojęcie to pomaga więc oceniać, czy komunikacja związana z produktem lub usługą może być faktycznie zrozumiana i wykorzystana.

W praktyce alternatywna i wspomagająca komunikacja może być elementem dostępnego kontaktu z podmiotem gospodarczym, przekazywania informacji lub korzystania z usługi. Nie chodzi tylko o udostępnienie samego komunikatu, lecz także o stworzenie warunków do jego odebrania i udzielenia odpowiedzi. Dzięki temu osoba korzystająca z takiej formy komunikacji może funkcjonalnie uczestniczyć w sytuacji, której dotyczą produkt albo usługa.