Aktywność

„Aktywność” w rozumieniu ustawy „o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji” nie oznacza samej emisji ani ogólnie rozumianej działalności. Jest to zestaw parametrów, za pomocą których można scharakteryzować działalność powodującą emisję. Chodzi więc o takie mierzalne cechy prowadzonego procesu lub przedsięwzięcia, które pokazują jego skalę i mogą mieć związek z ilością albo rodzajem uwalnianych substancji.

Do aktywności można zaliczyć w szczególności:

• wielkość produkcji, czyli rozmiar wytwarzania określonych produktów,
• zużycie surowców lub paliw, wskazujące, jakie zasoby i w jakiej ilości są wykorzystywane,
• ilość wytwarzanych odpadów, obrazującą skalę powstających pozostałości działalności.

Wymienione elementy są przykładami parametrów, a nie zamkniętym katalogiem. Istotne jest to, aby opisywały działalność, której skutkiem jest emisja gazów cieplarnianych lub innych substancji. Pojęcie odnosi się zatem do przyczyn i rozmiaru procesu prowadzącego do emisji, a nie wyłącznie do końcowego rezultatu w postaci uwolnienia substancji do środowiska.

W ustawie termin ten służy powiązaniu wielkości prowadzonej działalności z powstającą emisją. Pozwala uporządkować informacje o procesach, które mogą wpływać na poziom emisji, oraz wskazać dane potrzebne do ich opisania i oceny. W praktyce znaczenie ma nie tylko to, że dana działalność powoduje emisję, lecz także jej skala, ustalana między innymi na podstawie poziomu produkcji, wykorzystania surowców i paliw oraz ilości odpadów.

Tak rozumiana aktywność stanowi narzędzie opisu źródeł emisji w systemie zarządzania emisjami. Ułatwia porównywanie działalności o różnej skali, identyfikowanie czynników wpływających na emisję oraz wiązanie danych o prowadzonej działalności z informacjami dotyczącymi emisji. Gdy zmienia się wielkość produkcji, zużycie paliw lub surowców albo ilość wytwarzanych odpadów, może zmieniać się także charakterystyka aktywności istotnej z punktu widzenia tej ustawy.