Art. 24 ustawy o obronie Ojczyzny określa kompetencje i obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa. Przepis ten podkreśla kluczową rolę Prezydenta jako strażnika suwerenności, bezpieczeństwa oraz integralności terytorialnej Polski. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych punktów artykułu.

1. **Rekomendacje do strategii bezpieczeństwa narodowego**:
   Prezydent przekazuje Radzie Ministrów rekomendacje dotyczące strategii bezpieczeństwa narodowego przed rozpoczęciem prac nad jej projektem. Jest to istotne, ponieważ zapewnia, że strategia będzie uwzględniać perspektywę głowy państwa, która ma szeroki ogląd sytuacji międzynarodowej i wewnętrznej.

2. **Zatwierdzanie strategii bezpieczeństwa narodowego**:
   Na wniosek Prezesa Rady Ministrów, Prezydent zatwierdza strategię bezpieczeństwa narodowego w drodze postanowienia. Ten mechanizm zapewnia, że strategia ta jest zgodna z wizją i priorytetami Prezydenta.

3. **Rekomendacje do przygotowań obronnych**:
   Prezydent przekazuje Radzie Ministrów rekomendacje dotyczące przygotowań obronnych. Jest to kolejny przykład współpracy między głową państwa a rządem w zakresie obronności.

4. **Polityczno-Strategiczna Dyrektywa Obronna**:
   Prezydent wydaje, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, Polityczno-Strategiczną Dyrektywę Obronną oraz inne dokumenty wykonawcze do strategii bezpieczeństwa narodowego. Dyrektywa ta jest kluczowym dokumentem, który określa polityczne i strategiczne kierunki działań obronnych państwa.

5. **Zatwierdzanie planów krajowych ćwiczeń systemu obronnego**:
   Prezydent zatwierdza plany krajowych ćwiczeń systemu obronnego, które są organizowane cyklicznie, nie rzadziej niż co 4 lata, przy udziale najwyższych władz państwowych, i kieruje ich przebiegiem. Ćwiczenia te są kluczowe dla sprawdzenia gotowości obronnej państwa.

6. **Stany gotowości obronnej państwa**:
   Prezydent postanawia, na wniosek Rady Ministrów, o wprowadzeniu albo zmianie określonego stanu gotowości obronnej państwa. Jest to istotne narzędzie w zarządzaniu kryzysowym i obronnym.

7. **Czas wojny**:
   W razie konieczności obrony państwa, Prezydent postanawia, na wniosek Rady Ministrów, o dniu rozpoczęcia i zakończenia czasu wojny na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzje te muszą być niezwłocznie ogłaszane w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, co zapewnia ich powszechną dostępność i transparentność.

8. **Kierowanie obroną państwa**:
   Prezydent kieruje obroną państwa we współdziałaniu z Radą Ministrów z chwilą mianowania Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i przejęcia przez niego dowodzenia. Jest to kluczowy moment, w którym Prezydent przejmuje bezpośrednią kontrolę nad działaniami obronnymi.

9. **Zwracanie się o informacje**:
   Prezydent może zwracać się do wszystkich organów władzy publicznej, administracji rządowej i samorządowej, przedsiębiorców, kierowników innych jednostek organizacyjnych oraz organizacji społecznych o informacje mające znaczenie dla bezpieczeństwa i obronności państwa. Informacje te muszą być przekazywane bezzwłocznie, co zapewnia Prezydentowi bieżący dostęp do kluczowych danych.

10. **Inicjowanie i patronowanie przedsięwzięciom patriotycznym i obronnym**:
    Prezydent inicjuje i patronuje przedsięwzięciom ukierunkowanym na kształtowanie postaw patriotycznych i obronnych w społeczeństwie. Jest to ważne dla budowania świadomości i zaangażowania obywateli w sprawy obronności.

### Podsumowanie

Art. 24 ustawy o obronie Ojczyzny precyzyjnie określa rolę Prezydenta w systemie obronnym państwa, podkreślając jego kluczowe kompetencje i obowiązki. Przepis ten zapewnia, że Prezydent, jako najwyższy przedstawiciel państwa, ma decydujący wpływ na kształtowanie i realizację polityki obronnej, współpracując przy tym ściśle z Radą Ministrów. Mechanizmy te mają na celu zapewnienie skutecznej i spójnej obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

o obronie Ojczyzny

Przepis wskazuje, że administracja samorządowa działająca w województwie ma być zorganizowana wspólnie, a nie w kilku niezależnych strukturach. Jej zadania i działalność skupiają się w jednym urzędzie. Cała ta administracja podlega także jednemu zwierzchnikowi, który sprawuje nad nią zwierzchnictwo. Regulacja określa więc podstawowy sposób organizacji i podporządkowania administracji samorządowej w województwie.

o samorządzie województwa

#### Struktura i skład Zarządu Narodowego Funduszu

Art. 400i ust. 1 określa, że Zarząd Narodowego Funduszu liczy od 3 do 5 członków. Skład Zarządu obejmuje Prezesa Zarządu oraz jego zastępców, którzy są powoływani i odwoływani przez ministra właściwego do spraw klimatu na wniosek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu.

#### Procedura powoływania i odwoływania członków Zarządu

Powoływanie członków Zarządu odbywa się w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, co ma na celu zapewnienie transparentności i obiektywności procesu rekrutacyjnego. Powołanie na stanowisko Prezesa Zarządu oraz jego zastępców stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

#### Wymagania kwalifikacyjne dla Prezesa Zarządu

Art. 400i ust. 3 precyzuje wymagania, jakie musi spełniać kandydat na stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu. Kandydat musi posiadać tytuł zawodowy magistra lub równorzędny, być obywatelem polskim, korzystać z pełni praw publicznych, nie być skazanym prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, posiadać kompetencje kierownicze oraz co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym. Dodatkowo, kandydat musi posiadać wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Narodowego Funduszu.

#### Procedura naboru

Nabór na stanowisko Prezesa Zarządu jest ogłaszany w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie musi zawierać szczegółowe informacje dotyczące stanowiska, wymagania, zakres zadań, wymagane dokumenty oraz termin i miejsce składania dokumentów. Termin składania dokumentów nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania ogłoszenia.

#### Ocena kandydatów

Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu przeprowadza nabór, oceniając doświadczenie zawodowe, wiedzę oraz kompetencje kierownicze kandydatów. Ocena ta może być dokonana przez osobę z odpowiednimi kwalifikacjami, niebędącą członkiem Rady Nadzorczej. Informacje uzyskane w trakcie naboru są objęte tajemnicą.

#### Wyniki naboru

Rada Nadzorcza wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do spraw klimatu. Z przeprowadzonego naboru sporządza się protokół, który zawiera szczegółowe informacje o procesie naboru i wyłonionych kandydatach. Wynik naboru jest ogłaszany w Biuletynie Informacji Publicznej.

#### Zasady niełączenia funkcji

Członkowie Zarządu Narodowego Funduszu nie mogą łączyć swojej funkcji z zatrudnieniem w administracji rządowej lub samorządowej, członkostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, ani z mandatem posła, senatora lub radnego jednostki samorządu terytorialnego.

#### Kompetencje Prezesa Zarządu

Prezes Zarządu reprezentuje Narodowy Fundusz na zewnątrz, dokonując czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu. Prezes dokonuje również czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników Biura Narodowego Funduszu oraz zatrudnia pracowników na stanowiskach kierowniczych po zasięgnięciu opinii Zarządu.

### Podsumowanie

Art. 400i Prawa ochrony środowiska szczegółowo reguluje strukturę, procedury powoływania i odwoływania, wymagania kwalifikacyjne oraz kompetencje Zarządu Narodowego Funduszu. Przepisy te mają na celu zapewnienie transparentności, obiektywności oraz wysokich standardów zarządzania Narodowym Funduszem, co jest kluczowe dla skutecznej ochrony środowiska.

Prawo ochrony środowiska

Art. 400j Prawa ochrony środowiska reguluje strukturę, sposób powoływania oraz kompetencje zarządów wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych ustępów tego artykułu.

#### 1. Skład zarządu
Zarządy wojewódzkich funduszy mogą liczyć od 1 do 2 członków. W praktyce oznacza to, że zarząd może być jednoosobowy (prezes zarządu) lub dwuosobowy (prezes zarządu i jego zastępca). Taka elastyczność pozwala na dostosowanie struktury zarządu do potrzeb i specyfiki danego wojewódzkiego funduszu.

#### 2. Powoływanie i odwoływanie członków zarządu
Członkowie zarządu są powoływani i odwoływani przez zarząd województwa na wniosek rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu. Jeśli zarząd województwa nie dokona powołania w terminie 7 dni od doręczenia wniosku, kompetencja ta przechodzi na radę nadzorczą wojewódzkiego funduszu. Taki mechanizm zapewnia sprawność procesu powoływania członków zarządu i minimalizuje ryzyko paraliżu decyzyjnego.

#### 3. Nawiązanie stosunku pracy
Powołanie członka zarządu stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania, zgodnie z przepisami Kodeksu pracy. Oznacza to, że członkowie zarządu są pracownikami wojewódzkiego funduszu, co wiąże się z określonymi prawami i obowiązkami wynikającymi z Kodeksu pracy.

#### 4. Zakaz łączenia funkcji
Członek zarządu wojewódzkiego funduszu nie może jednocześnie pełnić funkcji w administracji rządowej lub samorządowej, być członkiem rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, ani sprawować mandatu posła, senatora lub radnego jednostki samorządu terytorialnego. Taki zakaz ma na celu uniknięcie konfliktu interesów i zapewnienie niezależności członków zarządu.

#### 5. Reprezentacja funduszu
Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy reprezentują fundusze na zewnątrz i dokonują wszystkich czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszy, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 400k ust. 5. Oznacza to, że prezesi mają szerokie kompetencje w zakresie zarządzania majątkiem funduszu, co jest kluczowe dla jego efektywnego funkcjonowania.

#### 6. Kompetencje w zakresie prawa pracy
Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy mają uprawnienia do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników biur wojewódzkich funduszy. Obejmuje to m.in. zatrudnianie, zwalnianie oraz inne decyzje kadrowe. W przypadku zatrudniania pracowników na stanowiskach kierowniczych, prezes musi zasięgnąć opinii zarządu wojewódzkiego funduszu, co wprowadza element kolegialności w podejmowaniu kluczowych decyzji kadrowych.

### Podsumowanie
Art. 400j Prawa ochrony środowiska precyzyjnie reguluje strukturę, sposób powoływania oraz kompetencje zarządów wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Przepisy te mają na celu zapewnienie sprawnego i transparentnego zarządzania funduszami, co jest kluczowe dla efektywnej realizacji zadań związanych z ochroną środowiska na poziomie wojewódzkim.

Prawo wodne

Przepis określa zakres ustawy wprowadzającej reformy administracji publicznej. Reguluje ona **zasady i tryb wprowadzenia w życie** pięciu wskazanych ustaw, a więc wyznacza ramy ich wdrożenia, nie przedstawiając w tym miejscu szczegółowych rozwiązań zawartych w tych ustawach.

Zakres obejmuje ustawy dotyczące:
1. samorządu województwa,
2. administracji rządowej w województwie,
3. samorządu powiatowego,
4. wprowadzenia zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa,
5. zmiany niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa.

Przepis porządkuje więc podstawowe akty prawne związane z reformą i wskazuje, że ustawa wprowadzająca odnosi się zarówno do organizacji samorządu terytorialnego i administracji rządowej, jak i do podziału terytorialnego państwa oraz kompetencji organów administracji publicznej. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala ustalić, których ustaw dotyczą dalsze przepisy ustawy wprowadzającej.

Dla ułatwienia posługiwania się nazwami dwóch aktów przepis wprowadza skrócone określenia: ustawę dotyczącą trójstopniowego podziału terytorialnego nazywa „ustawą o podziale terytorialnym”, a ustawę dotyczącą zmian kompetencji organów administracji publicznej, „ustawą kompetencyjną”. Wskazanie tych nazw upraszcza późniejsze odwołania do obu ustaw.

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1998/872/text/U/D19980872Lj.pdf

Przepis określa sposób włączenia wskazanych jednostek organizacyjnych do systemu powiatowych służb, inspekcji i straży oraz zasady wykonywania związanych z tym kompetencji. Obejmuje komendy rejonowe Państwowej Straży Pożarnej i Policji, rejonowe inspektoraty weterynarii oraz terenowe stacje sanitarno-epidemiologiczne.

Jeżeli jednostka ma siedzibę w mieście będącym siedzibą władz powiatu, staje się aparatem pomocniczym właściwego kierownika powiatowej służby, inspekcji lub straży. Jeżeli natomiast znajduje się w mieście, które nie jest siedzibą władz powiatu, wchodzi w skład aparatu pomocniczego odpowiednich kierowników służb, inspekcji i straży powiatowych. Minister właściwy do spraw administracji publicznej może, na wniosek Delegata Rządu uzgodniony z właściwym starostą, ustalić inne siedziby tych jednostek.

Odrębne rozwiązanie dotyczy miast na prawach powiatu, w których znajduje się również siedziba władz powiatu. Jednostki stają się tam miejskimi jednostkami organizacyjnymi wykonującymi zadania na obszarze miasta i powiatu, z zastrzeżeniem art. 30 ust. 2. Uprawnienia określone w art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym prezydent miasta i starosta wykonują wspólnie, na podstawie porozumienia. Porozumienie wskazuje w szczególności organ właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy oraz składniki i wysokość wynagrodzenia. W razie braku porozumienia w przewidzianym terminie kompetencje te przejmuje wojewoda. Pozostałe uprawnienia z art. 35 ust. 3 pkt 2-5 wykonują odrębnie prezydent miasta i starosta, zgodnie z właściwością miejscową.

Przepis określa obowiązki organizacyjne związane z przejmowaniem zadań terenowej rządowej administracji specjalnej przez inne podmioty administracji publicznej. Jego celem jest dostosowanie struktur istniejących organów i jednostek do organizacji administracji określonej w ustawach reformujących administrację publiczną.

**Ustęp 1** nakłada obowiązek na ministrów i centralne organy administracji rządowej, które nadzorują wskazane terenowe organy administracji specjalnej. W ramach posiadanych kompetencji mają one zapewnić dostosowanie organizacji tych organów do nowego układu administracyjnego. Przepis wiąże ten obowiązek z przejęciem zadań przez samorządy województw, powiaty, kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży działających pod zwierzchnictwem wojewodów oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży działających pod zwierzchnictwem starostów. Działania te powinny zostać wykonane w terminie wskazanym w przepisie i w granicach kompetencji właściwych organów.

**Ustęp 2** rozszerza stosowanie tej regulacji na dotychczasowych wojewodów oraz podległe im jednostki organizacyjne. Chodzi o jednostki, których zadania przejmują odpowiednie jednostki samorządu terytorialnego albo wojewodowie. Zwrot „stosuje się odpowiednio” oznacza, że obowiązek dostosowania organizacji znajduje zastosowanie także w tej sytuacji, z uwzględnieniem odmiennych ról tych podmiotów.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu podmiotów odpowiedzialnych za przygotowanie struktur do zmiany sposobu wykonywania zadań oraz na powiązaniu zmian organizacyjnych z przekazaniem tych zadań.

Przepis określa sposób dostosowania urzędów pracy do nowej organizacji administracji publicznej oraz zasady przejęcia związanych z tym zadań, mienia, pracowników i rozliczeń budżetowych. Minister Pracy i Polityki Socjalnej, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, ma wydać rozporządzenie dostosowujące organizację i obszar działania wojewódzkich oraz rejonowych urzędów pracy do rozwiązań przyjętych w ustawach wskazanych w art. 1.

Kluczowe znaczenie ma podział urzędów pracy według ich dotychczasowego charakteru. Wojewódzkie urzędy pracy mają wejść w skład urzędu marszałkowskiego. Jednocześnie wojewoda przejmuje odpowiednią część ich mienia, służącą wykonywaniu zadań w zakresie przeciwdziałania bezrobociu, oraz zespół pracowników. Pozostałe urzędy pracy stają się powiatowymi urzędami pracy i wchodzą w skład powiatowej administracji zespolonej.

Do przejęcia urzędów lub ich części stosuje się przepisy ustawy dotyczące przekazywania jednostek organizacyjnych, z odpowiednim zastosowaniem art. 54, 57 i 58. Przepis reguluje także rozliczenie środków budżetowych za wskazany rok według podległości obowiązującej w poprzednim okresie, na podstawie sprawozdań urzędów pracy. Szczegółowy tryb rozliczeń, zasady sporządzania i przekazywania sprawozdań oraz reguły i terminy inwentaryzacji ma określić Minister Finansów w drodze rozporządzenia. W praktyce przepis porządkuje przejście urzędów pracy do struktur samorządowych i rozdziela odpowiedzialność za ich zadania, majątek, personel oraz dokumentację finansową.

Przepis reguluje status powiatowego urzędu pracy, który w dniu wejścia w życie wskazanej ustawy działał na obszarze obejmującym więcej niż jeden powiat lub miasto na prawach powiatu. Taki urząd staje się urzędem działającym pod zwierzchnictwem prezydenta miasta na prawach powiatu albo starosty właściwego ze względu na jego siedzibę. Jednocześnie zachowuje dotychczasowy obszar działania i wykonuje zadania na rzecz organów zatrudnienia zainteresowanych jednostek samorządu terytorialnego.

Istotne zasady dotyczą kierownictwa urzędu. Kierownika oraz jego zastępców powołują i odwołują wspólnie, w drodze porozumienia, właściwi prezydenci miast na prawach powiatu i starostowie. Porozumienie określa w szczególności organ właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, a także składniki wynagrodzenia i ich wysokość. Odpowiednie zastosowanie ma również art. 17 ust. 6.

Regulacja nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy zainteresowane powiaty i miasta na prawach powiatu zawarły porozumienia, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 2, albo gdy wojewoda podzielił powiatowy urząd pracy w trybie art. 26 ust. 4.

Przepis określa także zasady funkcjonowania powiatowej rady zatrudnienia. Co do zasady tworzy się jedną radę, liczącą 16 osób powoływanych w równych częściach przez zainteresowane organy zatrudnienia. Jeżeli urząd działa na obszarze dwóch powiatów, rada liczy 24 osoby, a funkcję przewodniczącego starostowie pełnią kolejno przez dwa lata. Pierwszeństwo obejmuje starosta powiatu o mniejszej liczbie mieszkańców. Organy zatrudnienia mogą ponadto udzielić kierownikowi lub innemu pracownikowi pełnomocnictwa do prowadzenia spraw w ich imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych.

Przepis określa zasady przejęcia przez starostów i marszałków województw postępowań w sprawach indywidualnych, które toczą się przed organami zatrudnienia, zostały wszczęte i nie zostały zakończone przed wskazaną w przepisie datą graniczną, a ich rozpoznawanie przechodzi do właściwości organów powiatów lub samorządów województw. Zasada ta obowiązuje, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Regulacja zapewnia ciągłość postępowań. **Wszystkie czynności dokonane przed datą graniczną oraz wydane do tego czasu decyzje administracyjne pozostają w mocy.** Oznacza to, że przejęcie sprawy przez nowy organ nie powoduje konieczności powtarzania wcześniej przeprowadzonych czynności ani automatycznej utraty skuteczności wydanej decyzji.

Przepis wskazuje także, które organy rozpatrują odwołania od decyzji wydanych przed zmianą właściwości. Od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez dyrektorów wojewódzkich urzędów pracy odwołania rozpatruje Prezes Krajowego Urzędu Pracy, również wtedy, gdy dana sprawa przechodzi do właściwości starosty. Natomiast odwołania od decyzji kierowników powiatowych urzędów pracy w sprawach przechodzących do właściwości starostów rozpatruje wojewoda. Przepis porządkuje więc zarówno przejęcie niezakończonych spraw, jak i dalszy tok postępowania odwoławczego.

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie, rozróżniając rozwiązania „dotychczasowe” od struktur i organów funkcjonujących według nowych regulacji. Dzięki temu określenia dotyczące administracji rządowej, służb oraz funduszy mają jednoznaczne znaczenie przy stosowaniu pozostałych przepisów.

W szczególności:

- „dotychczasowy wojewoda”, „dotychczasowy urząd wojewódzki” i „dotychczasowe województwo” oznaczają odpowiednio organy i jednostki określone w przepisach dotyczących terenowych organów rządowej administracji ogólnej;
- „wojewoda”, „urząd wojewódzki” i „województwo” odnoszą się do organów i jednostek wskazanych w przepisach o administracji rządowej w województwie oraz o trójstopniowym podziale terytorialnym państwa;
- „dotychczasowy komendant wojewódzki” i „dotychczasowa komenda wojewódzka” oznaczają odpowiednie organy Policji i Państwowej Straży Pożarnej według wcześniejszego brzmienia właściwych ustaw, natomiast „komendant wojewódzki” i „komenda wojewódzka” odnoszą się do tych organów według brzmienia nadanego przez ustawę kompetencyjną.

Przepis rozróżnia także dwa rodzaje wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej. „Dotychczasowy wojewódzki fundusz” jest powiązany z miastem będącym siedzibą dotychczasowego wojewody, a „wojewódzki fundusz” z miastem będącym siedzibą władz samorządu województwa. Dodatkowo wyjaśniono, że określenie „starosta” obejmuje również przewodniczącego zarządu miasta na prawach powiatu. Definicje te wskazują, do jakich organów, jednostek i funduszy odnoszą się dalsze regulacje oraz ułatwiają rozróżnienie ich wcześniejszego i nowego statusu.

Przepis określa zasady przejmowania przez jednostki samorządu terytorialnego instytucji i jednostek organizacyjnych wskazanych w ustawie kompetencyjnej oraz w ustawie wprowadzającej. Przejęcie następuje z mocy prawa, co oznacza, że nie wymaga odrębnego aktu potwierdzającego sam fakt przejęcia.

Szczególne znaczenie ma sytuacja, gdy instytucja lub jednostka ma siedzibę na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego, ale jej dotychczasowy obszar działania obejmuje więcej niż jedną taką jednostkę. W takim przypadku przejęcie przez jednostkę, na której obszarze znajduje się siedziba, następuje, jeżeli właściwy organ administracji rządowej nie dokona podziału albo właściwe jednostki samorządu terytorialnego nie zawrą porozumienia określającego, która z nich przejmie daną instytucję lub jednostkę.

Podział może polegać między innymi na utworzeniu kilku nowych instytucji lub jednostek organizacyjnych. W tym celu można wydzielić części majątku oraz zespoły pracowników jednostki podlegającej podziałowi. Jeżeli podział albo porozumienie nie zostaną dokonane w przewidzianym terminie, o podziale rozstrzyga w drodze decyzji właściwy wojewoda.

Regulacja zapewnia więc ciągłość organizacyjną w sytuacji, gdy zakres działania jednej instytucji obejmuje obszar kilku jednostek samorządu terytorialnego. Ustala także kolejność działań: najpierw możliwy podział dokonany przez właściwy organ albo porozumienie samorządów, a w razie ich braku, rozstrzygnięcie wojewody.

Przepis organizuje strukturę Policji na obszarze województwa mazowieckiego oraz określa odrębny status Komendy Stołecznej Policji. Tworzy komendę wojewódzką Policji właściwą dla województwa mazowieckiego, z wyłączeniem obszaru wskazanego w ust. 1. Jednocześnie Komenda Stołeczna Policji staje się jednostką organizacyjną stanowiącą aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji. Działa na prawach komendy wojewódzkiej, ale nie wchodzi w skład zespolonej administracji powiatowej.

Przepis rozdziela właściwość terytorialną i zadania obu komendantów. Komendant Stołeczny Policji wykonuje na przypisanym mu obszarze zadania i kompetencje odpowiadające kompetencjom komendanta powiatowego i wojewódzkiego Policji. Komendant właściwy dla województwa mazowieckiego działa na pozostałym obszarze województwa. Uregulowano także ciągłość pełnienia funkcji przez dotychczasowego Komendanta Stołecznego Policji i jego zastępców oraz organizację komendy wojewódzkiej, w tym wyznaczenie pełnomocnika do spraw jej organizacji.

Istotne znaczenie mają przepisy dotyczące obsady stanowisk i nadzoru. Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje Komendant Główny Policji, z udziałem wojewody mazowieckiego, a jego zastępców powołuje i odwołuje na jego wniosek. Do konkursu na stanowisko stosuje się odpowiednio zasady dotyczące komendanta wojewódzkiego, z udziałem przedstawiciela Zgromadzenia Warszawskiego Zespołu Miejskiego. Wojewoda mazowiecki wykonuje kompetencje przypisane staroście warszawskiemu. Przepis wskazuje również organy wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym oraz umożliwia przekazanie części zadań komisariatom.

Przepis reguluje przejęcie przez jednostki samorządu terytorialnego uprawnień organu administracji rządowej, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej. Uprawnienia te dotyczą gmin, powiatów i samorządów województw, a ich rozdzielenie następuje odpowiednio do kompetencji poszczególnych jednostek.

Przy ustalaniu właściwej jednostki uwzględnia się przede wszystkim **miejsce usytuowania zakładu**, w tym jego jednostek i komórek organizacyjnych. Znaczenie ma także dostępność udzielanych świadczeń oraz zakres i rodzaj tych świadczeń, oceniane z uwzględnieniem ich znaczenia na obszarze województwa. Oznacza to, że o przejęciu uprawnień nie decyduje wyłącznie lokalizacja zakładu, lecz również jego funkcja i znaczenie dla dostępu do opieki zdrowotnej.

Prezes Rady Ministrów ma określić w rozporządzeniu wykaz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej przejętych przez gminy, powiaty i samorządy województw. Wykaz ten powinien uwzględniać zasady dotyczące przejęcia oraz kryteria wskazane w przepisie.

Samo przejęcie odbywa się w trybie i na zasadach określonych w ustawie. Szczególna regulacja dotyczy majątku ruchomego Skarbu Państwa przekazanego zakładom w nieodpłatne użytkowanie. Taki majątek staje się własnością samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, a nie jednostek samorządu terytorialnego. Ustęp 2 został uchylony.

Przepis określa zadania Delegata Rządu związane z wdrożeniem reformy administracji publicznej w województwie oraz przygotowaniem administracji do działania w nowym układzie organizacyjnym. Delegat koordynuje prace organów administracji rządowej, współdziała z jednostkami samorządu terytorialnego i wykonuje zadania powierzone przez Prezesa Rady Ministrów lub ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

Najbardziej szczegółowo uregulowano działania przygotowawcze. Obejmują one zapewnienie warunków do odbycia posiedzeń rad powiatów i sejmików województw, nadzorowanie tworzenia starostw powiatowych, wskazywanie lokalizacji urzędów i jednostek organizacyjnych zespolonej administracji rządowej oraz przygotowanie tymczasowych statutów i regulaminów. Delegat uzgadnia także regulaminy jednostek pomocniczych służb, inspekcji i straży, prowadzi uzgodnienia dotyczące przekazywania zadań samorządom, koordynuje przekazywanie instytucji i jednostek organizacyjnych, a także nadzoruje ewidencję zobowiązań, inwentaryzację i protokolarne przekazywanie mienia oraz dokumentacji.

Do jego obowiązków należy również zapewnienie funkcjonowania ciał kolegialnych, współpraca przy przygotowaniu statutów i regulaminów samorządu oraz składanie miesięcznych sprawozdań, ocen, wniosków i informacji o zagrożeniach. Organy administracji rządowej i samorządowej mają obowiązek współdziałania z Delegatem, w szczególności przez udzielanie niezbędnych informacji. Jego działalność nadzoruje minister właściwy do spraw administracji publicznej, który na jego wniosek nadaje urzędowi wojewódzkiemu tymczasowy statut.

Administracja samorządowa

Administracja samorządowa w przepisach

o obronie Ojczyzny1 przepis

o samorządzie województwa1 przepis

Prawo ochrony środowiska2 przepisy

Prawo wodne1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.11 przepisów