Przepis określa uprawnienie Szefa ABW do nieodpłatnego uzyskiwania danych, informacji oraz zapisów obrazu, jeżeli jest to potrzebne do realizacji zadania, o którym mowa w art. 3 ust. 1. Zakres tego uprawnienia obejmuje dwa podstawowe obszary.

Po pierwsze, Szef ABW może uzyskać dostęp do danych i informacji zgromadzonych w rejestrach publicznych i ewidencjach. Chodzi o zasoby prowadzone przez podmioty i służby specjalne wskazane w art. 5 ust. 1, ministrów kierujących działami administracji rządowej, Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Komisję Nadzoru Finansowego, Głównego Geodetę Kraju, jednostki samorządu terytorialnego, Prokuratora Generalnego oraz podległe mu lub nadzorowane przez niego jednostki organizacyjne.

Po drugie, uprawnienie dotyczy obrazu zdarzeń rejestrowanego przez urządzenia umieszczone w obiektach użyteczności publicznej, przy drogach publicznych i w innych miejscach publicznych. Szef ABW może również otrzymać nieodpłatnie kopię zarejestrowanego zapisu. Przepis zastrzega, że dostęp do takich materiałów odbywa się z uwzględnieniem zasad i trybu określonych w art. 34 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W praktyce regulacja wskazuje zarówno szeroki katalog źródeł informacji, jak i możliwość pozyskiwania materiału wizualnego, bez odpłatności za dostęp lub przekazanie kopii.

o działaniach antyterrorystycznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/904/text/U/D20160904Lj.pdf

Przepis określa sposób koordynowania informacji i czynności analityczno-informacyjnych na potrzeby realizacji zadania wskazanego w art. 3 ust. 1. Główną rolę powierzono Szefowi ABW, który koordynuje działania podejmowane przez służby specjalne oraz wymianę informacji przekazywanych przez wskazane w przepisie służby, inspekcje i organy państwowe.

Zakres przekazywanych danych obejmuje informacje dotyczące zdarzeń o charakterze terrorystycznym oraz dane o osobach, o których mowa w art. 6 ust. 1. Szef ABW ma te informacje gromadzić, przetwarzać i analizować. Oznacza to, że przepis ustanawia mechanizm skupienia informacji pochodzących z wielu podmiotów w ramach skoordynowanych działań analitycznych.

Istotnym elementem regulacji jest stworzenie katalogu incydentów o charakterze terrorystycznym. Określi go, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych i Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii Szefa ABW. Przy ustalaniu katalogu ma być uwzględniona potrzeba klasyfikacji informacji, o których mowa w ust. 1.

Podmioty i służby wymienione w ust. 1 są zobowiązane przekazywać Szefowi ABW, niezwłocznie po uzyskaniu, informacje służące realizacji działań antyterrorystycznych. Informacje te mają być klasyfikowane zgodnie z katalogiem incydentów. W praktyce przepis wyznacza więc zarówno centrum koordynacji, jak i obowiązek szybkiego przekazywania oraz uporządkowania informacji według wspólnych kryteriów.

o finansach publicznych

Przepis ustanawia przy ministrze właściwym do spraw informatyzacji Radę do Spraw Cyfryzacji jako organ opiniodawczo-doradczy. Rada wspiera ministra w przygotowywaniu i ocenie dokumentów dotyczących informatyzacji państwa, a także może samodzielnie inicjować działania na rzecz cyfryzacji, rozwoju rynku technologii informatyczno-komunikacyjnych i społeczeństwa informacyjnego.

Do jej najważniejszych zadań należy opiniowanie projektów stanowisk Rady Ministrów dotyczących dokumentów Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego, projektów strategii i innych dokumentów rządowych, projektów przepisów wydawanych na podstawie art. 18 oraz innych aktów prawnych i dokumentów przekazanych przez ministra. Rada analizuje również raporty i opracowania dotyczące między innymi rejestrów publicznych, systemów teleinformatycznych w administracji, rozwiązań technicznych, sieci i usług szerokopasmowych oraz polskiej terminologii informatycznej. Opinie powinny być wyrażane w terminie 30 dni od otrzymania odpowiednich projektów lub propozycji.

Rada liczy od 15 do 20 członków. Kandydatów mogą rekomendować między innymi ministrowie, wskazane organy i instytucje, podmioty prowadzące badania lub prace rozwojowe, izby gospodarcze oraz stowarzyszenia reprezentujące środowisko informatyczne. Kandydat musi mieć wykształcenie wyższe i zgodę na kandydowanie, a minister powołuje skład na dwuletnią kadencję. Przepis określa także przesłanki wygaśnięcia członkostwa i zasady uzupełniania składu.

Znaczenie praktyczne mają obowiązek publikowania opinii, protokołów i innych dokumentów Rady w wydzielonej części Biuletynu Informacji Publicznej oraz obowiązek składania corocznego sprawozdania. Uregulowano również kierowanie pracami Rady, jej obsługę, udział zapraszanych osób, wynagrodzenia i zwrot kosztów członków, a szczegółowy tryb działania ma określać regulamin.

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2005/565/text/U/D20050565Lj.pdf

Przepis określa, do jakich podmiotów stosuje się ustawę, a także wskazuje podmioty objęte tylko wybranymi regulacjami oraz podmioty wyłączone z jej zakresu. Podstawową kategorią są **podmioty publiczne**, w szczególności jednostki sektora finansów publicznych, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz określone osoby prawne utworzone w celu zaspokajania potrzeb powszechnych. W odniesieniu do tych osób prawnych znaczenie ma między innymi sposób ich finansowania, posiadanie udziałów lub akcji, sprawowanie nadzoru albo prawo powoływania większości organów.

Zakres przepisu obejmuje także związki wskazanych podmiotów, instytuty badawcze, Centrum Łukasiewicz, instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz, uczelnie niepubliczne oraz federacje podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki. Niektóre przepisy ustawy stosuje się ponadto do podmiotów niepublicznych, które realizują zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek ich powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Odrębne rozszerzenie dotyczy dostawców usług telekomunikacyjnych, ale tylko w zakresie wskazanym w przepisie.

Ustęp 3 przewiduje wyłączenie stosowania ustawy do służb specjalnych, wskazanych kancelarii oraz Narodowego Banku Polskiego, z określonymi wyjątkami dotyczącymi art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 13a, art. 19c i art. 19d. Ustęp 4 wyłącza stosowanie art. 25, art. 25a i art. 28 do szerokiego katalogu podmiotów, w tym części instytucji nauki, organów konstytucyjnych, sądów i organów kontroli. W praktyce przepis wyznacza więc zarówno ogólny krąg adresatów ustawy, jak i szczególne zakresy jej stosowania oraz wyjątki dla określonych instytucji.

Przepis ustanawia rejestr danych kontaktowych osób fizycznych i wskazuje zasady jego prowadzenia oraz wykorzystywania. Rejestr prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji. Jego celem jest ułatwienie kontaktu z osobami fizycznymi w związku z usługami i zadaniami publicznymi realizowanymi na ich rzecz.

Z rejestru mogą korzystać przede wszystkim organy administracji rządowej, kontroli państwowej i ochrony prawa, sądy, jednostki organizacyjne prokuratury, jednostki samorządu terytorialnego i ich organy, a także wskazane w przepisie jednostki budżetowe, samorządowe zakłady budżetowe, podmioty lecznicze, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Narodowy Fundusz Zdrowia, określone państwowe i samorządowe osoby prawne oraz uczelnie. Możliwość ta obejmuje również podmioty, o których mowa w art. 19c, jeżeli zawarły porozumienie z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, organy wyborcze oraz Polski Czerwony Krzyż, ale w tym ostatnim przypadku wyłącznie w zakresie danych osób poszukiwanych lub poszukujących kontaktu.

**Przekazanie danych** do rejestru jest przewidziane dla osób pełnoletnich, które mają pełną zdolność do czynności prawnych. Przepis ogranicza jednocześnie zakres wykorzystania tych danych, wyłączając kontakt związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez daną osobę. Oznacza to, że rejestr służy kontaktom dotyczącym usług i zadań publicznych realizowanych na rzecz osób fizycznych, a nie sprawom związanym z ich działalnością gospodarczą.

Przepis wyznacza zakres ustawy, wskazując cztery główne obszary, które mają służyć zapewnieniu osobom uprawnionym możliwości komunikowania się i uzyskiwania obsługi w określonych sytuacjach. Nie opisuje szczegółowych procedur, lecz określa, jakiego rodzaju rozwiązania ustawa obejmuje.

Po pierwsze, reguluje korzystanie z pomocy osoby przybranej w kontaktach z organami administracji publicznej, jednostkami systemu, podmiotami leczniczymi, jednostkami Policji, Państwowej Straży Pożarnej i straży gminnych, a także z jednostkami ochotniczymi działającymi w tych obszarach. Po drugie, odnosi się do obsługi osób uprawnionych w kontaktach z organami administracji publicznej.

Po trzecie, przepis obejmuje dofinansowanie kosztów kształcenia. Dotyczy ono osób uprawnionych, członków ich rodzin oraz innych osób, które mają stały lub bezpośredni kontakt z osobami uprawnionymi. Kształcenie może dotyczyć polskiego języka migowego, systemu językowo-migowego oraz sposobów komunikowania się osób głuchoniewidomych, i to na różnych poziomach.

Po czwarte, ustawa przewiduje monitorowanie rozwiązań wspierających komunikowanie się oraz dostępu do tych rozwiązań. W praktyce przepis pokazuje więc, że ustawa obejmuje zarówno pomoc w bezpośrednich kontaktach z instytucjami, organizację obsługi przez administrację publiczną, wsparcie kształcenia osób uczestniczących w komunikacji, jak i kontrolowanie dostępności stosowanych rozwiązań.

o języku migowym i innych środkach komunikowania się

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/1243/text/U/D20111243Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o języku migowym i innych środkach komunikowania się. Jego znaczenie polega na tym, że wskazuje, jak należy rozumieć określone osoby, języki, sposoby komunikacji oraz miejsca, w których osoba uprawniona może załatwiać sprawy z wykorzystaniem tych rozwiązań.

„Osoba przybrana” to osoba, która ukończyła 16 lat i została wybrana przez osobę uprawnioną, aby ułatwiać porozumienie oraz pomagać w załatwianiu spraw między innymi w organach administracji publicznej, jednostkach systemu, podmiotach leczniczych, jednostkach Policji, Państwowej Straży Pożarnej i strażach gminnych. Definicja obejmuje także jednostki ochotnicze działające w tych obszarach.

Przepis rozróżnia trzy podstawowe sposoby komunikowania się. Polski język migowy jest określony jako naturalny wizualno-przestrzenny język komunikowania się. System językowo-migowy wykorzystuje znaki migowe wspierające wypowiedź dźwiękowo-artykulacyjną. Z kolei sposoby komunikowania się osób głuchoniewidomych uwzględniają łączne występowanie dysfunkcji wzroku i słuchu, dlatego sposób przekazu ma być dostosowany do wynikających z tego potrzeb. W przepisie wskazano również znaczenie „języka polskiego” jako języka polskiego w piśmie nauczanego metodą glottodydaktyczną.

„Środki wspierające komunikowanie się” obejmują rozwiązania i usługi umożliwiające kontakt, w szczególności pocztę elektroniczną, wiadomości tekstowe, komunikację audiowizualną, faksy oraz strony internetowe spełniające standardy dostępności dla osób niepełnosprawnych. Przepis doprecyzowuje ponadto, jakie podmioty obejmują pojęcia organów administracji publicznej, jednostek systemu i podmiotów leczniczych, odsyłając w tym zakresie do wskazanych regulacji. Dzięki temu zakres ustawy jest określony w sposób funkcjonalny i obejmuje zarówno formy komunikacji, jak i instytucje, w których mają one zastosowanie.

Przepis wskazuje, jakie podmioty są odpowiedzialne za realizację przepisów ustawy o języku migowym i innych środkach komunikowania się. Nie opisuje poszczególnych obowiązków ani sposobu ich wykonywania, lecz wyznacza krąg podmiotów, do których odnoszą się regulacje ustawy. Wszystkie wymienione grupy zostały określone wspólną nazwą „podmioty zobowiązane”.

W katalogu wskazano:

- organy administracji publicznej,
- jednostki systemu,
- podmioty lecznicze,
- jednostki Policji, Państwowej Straży Pożarnej i straże gminne,
- jednostki ochotnicze działające w obszarach związanych z Policją, Państwową Strażą Pożarną i strażami gminnymi.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że realizacja ustawy nie została przypisana wyłącznie organom administracji publicznej. Obejmuje również podmioty wykonujące zadania w ramach systemu, podmioty lecznicze oraz wskazane służby, straże i jednostki ochotnicze. Użycie określenia „podmioty zobowiązane” porządkuje dalsze przepisy ustawy i pozwala odnosić do tych podmiotów regulacje dotyczące wykonywania jej przepisów. Sam art. 6 nie różnicuje zakresu odpowiedzialności poszczególnych grup i nie ustanawia odrębnych zasad dla żadnej z nich. Jego funkcją jest wskazanie podmiotowego zakresu stosowania ustawy, czyli określenie, kto ma realizować jej przepisy.

Przepis usuwa z obowiązującego porządku prawnego wcześniejszą ustawę dotyczącą włączenia organizacji lecznictwa pracowniczego do państwowej administracji służby zdrowia. Oznacza to, że wskazana ustawa przestaje obowiązywać jako podstawa prawna. Sam przepis nie opisuje nowych zasad działania służby medycyny pracy ani nie wskazuje szczegółowych skutków dla pracowników, pracodawców lub placówek medycznych. Jego funkcja ogranicza się do uchylenia wcześniejszej regulacji.

o służbie medycyny pracy

Art. 297a Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe zasady dotyczące udostępniania informacji podatkowych uzyskanych od innych państw, zarówno członkowskich Unii Europejskiej, jak i państw trzecich. Przepis ten jest kluczowy w kontekście międzynarodowej współpracy podatkowej i wymiany informacji, co ma na celu zapewnienie prawidłowego określania podstaw opodatkowania oraz wysokości zobowiązań podatkowych.

#### § 1 - Informacje od państw członkowskich UE

W pierwszym paragrafie art. 297a mowa jest o informacjach podatkowych uzyskanych od państw członkowskich Unii Europejskiej. Informacje te mogą być udostępniane organom wymienionym w art. 297 Ordynacji podatkowej oraz innym organom podatkowym, jeżeli jest to związane z prawidłowym określaniem podstaw opodatkowania, wysokości zobowiązań podatkowych lub wymiarem innych należności, które mogą być dochodzone na wniosek obcego państwa zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

#### § 2 - Informacje od państw trzecich

Drugi paragraf reguluje udostępnianie informacji podatkowych uzyskanych od państw niebędących członkami Unii Europejskiej. W tym przypadku udostępnianie odbywa się na zasadach określonych w § 1, ale dodatkowo z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. Oznacza to, że w przypadku państw trzecich konieczne jest również przestrzeganie specyficznych postanowień umów międzynarodowych, które mogą wprowadzać dodatkowe warunki lub ograniczenia.

#### § 3 - Zgoda obcego państwa

Trzeci paragraf stanowi, że udostępnienie informacji podatkowych dla celów innych niż wymienione w § 1 i 2 wymaga uzyskania zgody obcego państwa, od którego te informacje zostały otrzymane. Jest to istotne zabezpieczenie, które ma na celu ochronę suwerenności informacyjnej państw oraz zapewnienie, że informacje podatkowe będą wykorzystywane wyłącznie w celach, dla których zostały udostępnione.

#### Tajemnica skarbowa

Dodatkowo, art. 297a wprowadza obowiązek oznaczania akt i dokumentów zawierających informacje podatkowe klauzulą „Tajemnica skarbowa”. Przekazywanie takich dokumentów odbywa się w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”. Ma to na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony danych oraz zapobieganie ich nieuprawnionemu ujawnieniu.

### Wnioski

Art. 297a Ordynacji podatkowej jest kluczowym przepisem w kontekście międzynarodowej współpracy podatkowej, zapewniającym ramy prawne dla udostępniania informacji podatkowych między państwami. Przepis ten podkreśla znaczenie ochrony danych oraz konieczność przestrzegania umów międzynarodowych, co jest istotne dla utrzymania zaufania i efektywności w międzynarodowej wymianie informacji podatkowych.

Ordynacja podatkowa

Art. 35 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne reguluje kwestie związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości na obszarach objętych postępowaniem scaleniowym. Przepis ten ma na celu zapewnienie spójności i efektywności w rozstrzyganiu sporów granicznych w kontekście scalania gruntów, co jest procesem mającym na celu poprawę struktury agrarnej i efektywności gospodarowania gruntami.

### Komentarz do Art. 35

1. **Rozstrzyganie sporów granicznych przez organ scaleniowy**:
   - **Ust. 1**: Na obszarach objętych postępowaniem scaleniowym, organ prowadzący to postępowanie jest odpowiedzialny za rozstrzyganie sporów związanych z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości. Organ ten stosuje odpowiednio przepisy dotyczące rozgraniczania nieruchomości. Oznacza to, że w ramach postępowania scaleniowego, kwestie graniczne są rozstrzygane przez ten sam organ, co ma na celu uniknięcie dublowania procedur i przyspieszenie procesu.

2. **Przeniesienie spraw o rozgraniczenie do postępowania scaleniowego**:
   - **Ust. 2**: Sprawy o rozgraniczenie nieruchomości, które są w toku przed organami administracji państwowej w momencie wszczęcia postępowania scaleniowego, są automatycznie włączane do tego postępowania. Jest to logiczne rozwiązanie, które zapobiega prowadzeniu równoległych postępowań dotyczących tych samych nieruchomości, co mogłoby prowadzić do sprzecznych decyzji i wydłużenia całego procesu.

3. **Decyzja o scaleniu jako decyzja o rozgraniczeniu**:
   - **Ust. 3**: Decyzja o scaleniu gruntów, wydana w trybie określonym w ust. 1, zastępuje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości. Oznacza to, że po zakończeniu postępowania scaleniowego, nie jest konieczne wydawanie odrębnej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości. Decyzja scaleniowa zawiera w sobie rozstrzygnięcia dotyczące granic nieruchomości, co upraszcza procedurę i eliminuje konieczność dodatkowych formalności.

4. **Postępowanie po umorzeniu scaleniowego**:
   - **Ust. 4**: W przypadku umorzenia postępowania scaleniowego, sprawy dotyczące rozgraniczenia nieruchomości są kontynuowane zgodnie z przepisami o rozgraniczaniu nieruchomości. Oznacza to, że jeśli z jakiegoś powodu postępowanie scaleniowe zostanie przerwane, sprawy graniczne wracają do standardowej procedury rozgraniczeniowej, co zapewnia ciągłość i pewność prawną.

### Wnioski

Art. 35 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest przepisem, który ma na celu integrację procedur scaleniowych i rozgraniczeniowych, co ma prowadzić do bardziej efektywnego i spójnego rozstrzygania sporów granicznych. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia praktyki geodezyjnej i administracyjnej, ponieważ upraszcza i przyspiesza procesy związane z ustalaniem granic nieruchomości w kontekście scalania gruntów.

Prawo geodezyjne i kartograficzne

Przepis ma charakter wyłącznie zmieniający. Odnosi się w całości do ustawy o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej i modyfikuje brzmienie tego aktu, przy czym treść samych zmian nie została tutaj odtworzona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana została opisana jako punktowa: dotyczy wskazanych jednostek redakcyjnych aktu zmienianego, a nie całego jego tekstu.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o zmianach w organizacji oraz zakresie działania niektórych naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

Prawo o stowarzyszeniach

w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/2009/text/O/D20152009.pdf

w sprawie wykazu krajowych stanowisk i funkcji publicznych będących eksponowanymi stanowiskami politycznymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/1381/text/O/D20211381.pdf

Administracja państwowa

Administracja państwowa w przepisach

o działaniach antyterrorystycznych2 przepisy

o finansach publicznych1 przepis

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne3 przepisy

o języku migowym i innych środkach komunikowania się3 przepisy

o służbie medycyny pracy1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo geodezyjne i kartograficzne2 przepisy

Prawo o stowarzyszeniach1 przepis

w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń1 przepis

w sprawie wykazu krajowych stanowisk i funkcji publicznych będących eksponowanymi stanowiskami politycznymi1 przepis